Apr 10, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-99-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-99

વૃદ્ધાવસ્થામાં ખાધેલું પચતું નથી,છતાં ડોસાને વારંવાર સારું-સારું ખાવાની ઈચ્છા થાય છે.વૃદ્ધાવસ્થામાં આ લૂલી (જીભ) બહુ પજવે છે.માટે હજી શરીર સારું છે ત્યાં સુધી બાજી આપણા હાથમાં છે,
ત્યાં સુધી માં પ્રભુ ને રાજી કરવામાં આવે તો બેડો પાર છે.
મરણ પથારીમાં પડ્યા પછી જેની પાછળ પૈસા નું પાણી કર્યું હશે તે જ લોકો,ડોસો ક્યારે મરે તેવી ઈચ્છા રાખે છે.ભાગવતમાં સગાંઓને શિયાળ-કૂતરાં જેવાં કહ્યા છે.છેવટે ડોસો એકલો જ રડતો,રડતો જાય છે.

તે જાણે છે કે કોઈ સાથે નહિ આવે,એકલાએ જ જવું પડશે,છતાં વિવેક રહેતો નથી.
યમદૂતો ની ગતિ પગ થી આંખ સુધી હોય છે,પણ બ્રહ્મ-રંઘ્ર માં જે પ્રાણ સ્થિર કરે છે તેને યમદૂતો કંઈ કરી શકતા નથી. પ્રભુએ,મનુષ્ય ને જિંદગી પુણ્ય કરવા આપી છે પણ તે પુણ્ય ને બદલે પાપ કરે છે.

વૃંદાવન ના એક મહાત્માની વાત છે.
તેમણે એક ઉંદર ને બિલાડા થી બીતો જોયો,ઉંદર ની વિનંતી સ્વીકારી તેમણે ઉંદર ને બિલાડો બનાવી દીધો.હવે બિલાડો કૂતરાથી બીતો હતો એટલે તેની વિનંતી થી તેને કૂતરો બનાવી દીધો.
કૂતરો હવે જંગલ ના વાઘથી બીતો હતો,એટલે તેણે ફરી મહાત્મા ને વિનંતી કરી,મહાત્માએ તેને
વાઘ બનાવી દીધો.પણ આ ઉંદરમાંથી બનેલો વાઘ, મહાત્મા ને જ ખાવા કૂદ્યો,એટલે,
તે મહાત્મા એ તેને ફરીથી ઉંદર બનાવી દીધો.

આ જીવ પણ એક વખત ઉંદર હતો,પણ હવે-અત્યારે તે માનવ થયો છે,અને
માનવ થયા પછી એ માનવ ને બનાવનાર ઈશ્વર ને ભૂલી જાય, અને ઈશ્વરનો જ છેદ ઉડાડવા જાય તો-
ઈશ્વર કહેશે કે-બચ્ચા,ચૂપ, હું ફરી થી તને ઉંદર બનાવી દઈશ.
અનેક જન્મો થી જીવ ભટકે છે,વારંવાર જન્મ-મરણ ના ચક્કર માં ફરે છે,પણ જીવન ને સુધારતો નથી,
જીવન ની પળ-પળ સુધારવામાં આવે તો અંત-કાળ સુધરે,મૃત્યુ સુધરે. સર્વ કથાઓ નો સાર આ જ છે.

રાજા દશરથે રામ-રામ કરતાં દેહ ત્યાગ કર્યો,અયોધ્યામાં હાહાકાર થઇ ગયો,ચાર દીકરામાંથી એક પણ દીકરો હાજર નહોતો,તો અગ્નિ સંસ્કાર કોણ કરે?
રાજાના મૃતદેહ ને તેલની ભરેલી કોઠી માં સાચવવામાં આવ્યો અને મારતે ઘોડે દૂતો ભરત-શત્રુઘ્ન ને તેડી લાવવા કૈકેય દેશ ની રાજધાની તરફ રવાના થયા.

આ બાજુ ભરત ને કેટલાક વખત થી પોતાના પિતા વિષેનાં અમંગળ સ્વપ્ન આવતાં હતાં.
અને સવારમાં તે શત્રુઘ્ન ને પોતાના સ્વપ્ન ની વાત કરતો હતો,એટલામાંજ અયોધ્યા થી આવેલો દૂત ત્યાં આવ્યો.અને તેને કહ્યું કે-ગુરૂ વશિષ્ઠ જી એ આપને તરત જ અયોધ્યા તેડાવ્યા છે,આપની જરૂર પડી છે.
ભરતને ફાળ પડી અને તેણે પૂછ્યું કે- અયોધ્યામાં સ્રર્વ કુશળ તો છે ને? દૂતે કહ્યું કે –હા.
તરત જ મામાની વિદાઈ અને આજ્ઞા લઇ,બંને અયોધ્યા તરફ જવા નીકળ્યા.

અયોધ્યા પહોચતાં જ અયોધ્યા નું નિસ્તેજ રૂપ જોઈ ભરત આભો બની ગયો,તેને અમંગળ વિચારો આવવા લાગ્યા.સીધો તે માતા કૈકેયી ના ભવનમાં ગયો.કૈકેયી પુત્ર ને મળવા દોડી,
ભરતે માતા ને વંદન કરી પૂછ્યું કે-મારા પિતાજી ક્યાં છે?
તરત જ કૈકેયી એ જવાબ આપ્યો કે-તેઓ સદગતિ ને પામ્યા છે.

ભરતના મનનો ભય સાચો પડ્યો,તેને આવેલાં અમંગળ સ્વપ્ન સાચાં પડ્યાં.
કૈકેયી જેટલી સહેલાઈ થી આ કઠોર સમાચાર કહી શકી તેટલી સહેલાઈ થી ભરત તે સહી શક્યો નહિ.
કપાયેલી લતા ની જેમ એ એકદમ જમીન પર પડી ગયો,ને વ્યાકુળ બની શોક કરવા માંડ્યો.
“હાય,રે હું કેવો કમનસીબ! અંતકાળે પિતાનું મોં પણ હું જોવા પામી શક્યો નહિ,ધન્ય છે રામ-લક્ષ્મણ ને કે સ્વ-હસ્તે તેઓ પિતાનો અગ્નિ-સંસ્કાર કરી શક્યા.”

ત્યારે કૈકેયી એ કહ્યું કે-ધન્ય,છે તને કે તારા હાથે,તારા પિતાનો અગ્નિ સંસ્કાર થશે.
નવાઈ પામી ભરતે પૂછ્યું કે-તુ આ શું કહે છે,મા?તો મારા રામ-લક્ષ્મણ ક્યાં છે?
હસવાનો પ્રયત્ન કરી,કૈકેયી એ કહ્યું કે-તારા પિતાએ અયોધ્યા નું રાજપાટ તને આપ્યું છે,અને રામને ચૌદ વર્ષ નો વનવાસ દીધો છે,લક્ષ્મણ અને સીતા તેમની સાથે ગયાં છે.

ઝેરી નાગ કરડ્યો હોય એવી વેદના ભરતને થઇ.એનો અવાજ ફાટી ગયો,ને તે બોલ્યો કે-
શાના કારણે મારા પિતાએ તેમને આવી સજા કરી? મારા રામે તો જિંદગીમાં કદી કોઈનું યે બુરું કર્યું નથી,
તો તેમણે આવી સજા કેમ? તેનું કારણ તો મને કહે...
ત્યારે કૈકેયી એ હસી ને કહ્યું કે-તારા હિત માટે જ મારી પાસે રાજા નાં બે વચનો કે જે મારે માગવાનાં
બાકી હતાં તે,મેં માગી લીધાં કે-તને રાજપાટ અને રામ ને વનવાસ.વચમાં બાજી બગડી હતી પણ મંથરાની મદદથી મેં એણે સુધારી લીધી.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE