Sep 22, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૨૧

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૪૪

શ્રીકૃષ્ણ જ્યાં સુધી ગોકુળમાં રહ્યા ત્યાં સુધી તેમણે સીવેલાં કપડાં પહેર્યા નથી.
બીજાં ગોપબાળકો ને સીવેલાં કપડાં પહેરવા ન મળે તો પોતાનાથી સીવેલાં કપડાં કેમ પહેરાય ?
શ્રીકૃષ્ણ નો મિત્ર-પ્રેમ અલૌકિક છે.મારા મિત્રો કાળી કામળી ઓઢે છે,તો હું પણ તે જ ઓઢીશ.
ખભે કામળી લઈને ફરે છે,તેથી તો કનૈયા ને કેટલાક કાળી કામળી વાળા કહે છે.

શ્રીકૃષ્ણે ગોકુળમાં અનેક રાક્ષસો ને માર્યા છે,પણ શસ્ત્ર થી નહિ,ગોકુળમાં હાથમાં અસ્ત્ર લીધું નથી.
ફક્ત બંસી ધારણ કરે છે,ફક્ત પ્રેમ ની બંસી બજાવે છે.
અને તે બંસી ની એવી માધુરી છે,કે લાલાની વાંસળી જે સાંભળે છે,તે કાયમ માટે તેનો ગુલામ બની જાય છે.ગોકુળ ના કૃષ્ણ પરમ-પ્રેમ નું સ્વરૂપ છે,એ કોઈ ને શસ્ત્ર થી મારે નહિ.
ગોકુળ-લીલા અને વૃંદાવન ની લીલા આ પ્રમાણે શુદ્ધ પ્રેમની લીલા છે.

તેથી ઘણા મહાત્માઓ કહે છે કે –અમને રાસલીલા સુધી જ ભાગવત ની કથા સંભળાવો.
પછી ની મથુરા ની લીલા રજસ લીલા છે,તેમાં યુદ્ધ અને લગ્ન ની વાતો છે.
દ્વારકા-મથુરા માં શ્રીકૃષ્ણ શંખ વગાડે છે,મધુરી બંસી નહિ.

વેદાંત ના સિદ્ધાંતો અનુભવવા મુશ્કેલ છે,ત્યારે ગોપીઓ એ પ્રેમ-લક્ષણા ભક્તિ નો સરળ માર્ગ બતાવ્યો છે.
વેદાંત એ અનુભવ નો વિષય છે,કેવળ વાણી નો વિલાસ (વિષય) નથી.
ખિસ્સામાંથી સો ની નોટ પડી જાય તો તે વખતે સમજાશે કે બ્રહ્મ સત્ય છે કે નોટ સત્ય છે.
કેવળ વેદાંત નાં વાક્યો પોપટની જેમ મુખેથી બોલનારો પણ કદાચ નોટ ની ચિંતા કરશે.
સાચે તો,સો રૂપિયા ની નોટ ખોટી છે,તેમ માની, તેમાં અનાસક્તિ રાખી ને,વ્યવહાર કરવો જોઈએ.

રાસલીલા પછી ૩૪ મા અધ્યાય માં સુદર્શન વિદ્યાધર ની કથા આવે છે.
શિવરાત્રી નું પર્વ હતું,ભગવાન વ્રજવાસીઓ સાથે અંબિકાવન પધાર્યા છે.નંદબાબા ભગવાન શંકર ની પૂજા કરે છે.બ્રાહ્મણો ને પુષ્કળ દાન કર્યું છે.રાત્રિ ના સમયે બધાએ નદી કિનારે મુકામ કર્યો છે.
શિવરાત્રી ના દિવસે જાગરણ કરવાનું હોય છે,પણ નંદબાબા પૂજા કરી ને સૂઈ ગયા છે.તેવામાં ત્યાં એક
અજગર રહેતો હતો,તે ત્યાં આવ્યો અને નંદબાબા ને ગળવા લાગ્યો.લોકોએ અજગર ને મારવાના ઉપાય
કર્યા પણ અજગર મરતો નથી,એટલે શ્રીકૃષ્ણ ને બોલાવવામાં આવ્યા.
પ્રભુએ આવી,ચરણથી અજગર નો સ્પર્શ કર્યો. અજગર મરી ગયો અને તેમાંથી એક દેવ-પુરુષ બહાર
નીકળ્યો. પ્રભુ તો જાણતા હતા છતાં તેને પૂછ્યું કે –તમે કોણ છો ?

તે દેવ-પુરુષ કહે છે કે-પૂર્વે હું સુદર્શન નામનો વિદ્યાધર હતો,હું બહુ સુંદર હતો અને મારા રૂપ નું મને અભિમાન હતું,કોઈ કદરૂપા મનુષ્ય ને જોઈ ને હું હસતો.
એકવાર એક કાળા કુબડા ઋષિ (અંગિરા ઋષિ) ને જોતાં મને હસવું આવ્યું,હું હસ્યો તેથી તેમણે મને
શાપ આપતાં કહ્યું કે-તું મારી આકૃતિ ને જોઈ ને હસે છે,પણ મે સત્સંગ કરી મારી કૃતિ ને સુધારી છે.
મારું શરીર કાળું છે પણ મારું મન ઉજળું છે,તારું શરીર ઉજળું છે,પણ મન કાળું છે.
માટે જા,તું અજગર થઈશ.અંગિરા મુનિ ના શાપ થી હું અજગર થયો,આપના સ્પર્શ થી હું મુક્ત થયો.

શરીર ની આકૃતિ એ તો પ્રારબ્ધ પ્રમાણે ઈશ્વર આપે છે.”મારું શરીર સુંદર છે” એવી કલ્પના માંથી
કામ નો –અભિમાન નો જન્મ થાય છે.
શરીર માં કાંઇ સુંદર નથી,શરીર ની અંદર તો હાડકાં,માંસ,મળમૂત્ર અને રુધિર ભરેલાં છે.
રસ્તામાં પડેલ હાડકાં ને મનુષ્ય પગથી પણ સ્પર્શ કરતાં સૂગ કરે છે.તેવાં જ  હાડકાં શરીર માં છે.
શરીર સુંદર નથી પણ શરીરમાં રહેલ ચૈતન્ય (આત્મા-પરમાત્મા) સુંદર છે.
અને જયારે પરમાત્મા (શ્રીકૃષ્ણ) અંદર વિરાજતા ના હોય (એટલે કે મનુષ્ય નું મૃત્યુ થાય) ત્યારે,
લોકો કહેશે-કે-(મડદાને) જલ્દી (ઘરની) બહાર કાઢો,નહિતર વજન વધી જશે.

શરીર જો સુંદર હોય તો તેને ઘરમાં કેમ રાખતા નથી ?
પરમાત્મા ને શરીર નું અભિમાન રાખનાર,કે શરીર ના સૌન્દર્ય નું અભિમાન રાખનાર ગમતો નથી.
કોઈ પણ જીવ ને હલકો ગણે તેની તેની ભગવદભક્તિ સિદ્ધ થતી નથી.
જ્યાં નજર જાય ત્યાં ઈશ્વર નું દર્શન થાય તે દીનતા.
પ્રભુ ને પ્રસન્ન કરવાનું સાધન દીનતા છે. અને આ જ વિદ્યાધર ની કથા નું રહસ્ય છે.


ત્યાર પછી શ્રીકૃષ્ણે શંખચૂડ નો વધ કર્યો,તેની કથા છે.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત

      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE