II संजय उवाच II अधिक्षिप्तस्तु राधेयः शल्येनामिततेजसा I शल्यमाह सुसंकृद्वो वाक् शल्यमवधारयन II १ II
સંજય બોલ્યો-અમાપ તેજવાળા શલ્યરાજે જયારે કર્ણનું અપમાન કર્યું ત્યારે તેને અત્યંત ક્રોધ ચઢી ગયો.'વાણીરૂપ
શલ્યથી આ વીંધનારો છે માટે જ આનું નામ શલ્ય છે' એવો મનમાં નિશ્ચય કરીંને કર્ણ શલ્યને કહેવા લાગ્યો કે-
'હે શલ્ય,ગુણવાન પુરુષ જ ગુણવાનોના ગુણો જાણે છે.તું તો ગુણોથી હીન છે તેથી ગુણ-અવગુણ ને શી રીતે જાણે?અર્જુનનાં અસ્ત્રો,ક્રોધ,વીર્ય,ધનુષ્ય,બાણો ને તેના પરાક્રમને હું બરોબર જાણું છું.ને શ્રીકૃષ્ણના માહાત્મ્યને જેટલું હું જાણું છું તેટલું તું જાણતો નથી.મારા ને અર્જુનના વીર્યને જાણીને જ હું તે અર્જુનને યુદ્ધમાં બોલાવી રહ્યો છું.
II शल्य उवाच II मा सूतपुत्र दानेन सौवर्ण हस्तिपडगवम I प्रयच्छ पुरुषायाद्य दक्ष्यसि त्वं धनंजयम् II १ II
શલ્ય બોલ્યો-'ઓ સૂતપુત્ર,તું હાથી સમાન બળવાળા છ બળદોથી જોડેલા સુવર્ણના રથનું દાન કર મા ! તું કેવળ મુરખાઇથી જ આટલું બધું ધન આપી દેવા તૈયાર થયો છે કારણકે આજે તું વિના પ્રયાસે જ અર્જુનને જોઇશ.તું એક મૂઢ પુરુષની જેમ બીજાઓને ધન આપી દેવા તૈયાર થયો છે,ને મોહને લીધે સમજતો નથી કે અપાત્રે દાન કરવાથી કેટલા દોષો પ્રગટ થાય છે.તું ધનનો વ્યર્થ દુરુપયોગ કરવા જ ધારે છે.આટલા બધા ધનથી તો અનેક જાતના યજ્ઞો થઇ શકે.તું તે ધન વડે યજ્ઞો જ કર્યા કર !
