II संजय उवाच II द्रष्ट्वा कर्ण महेष्वासं युयुत्सुं समवस्थितं I चुक्रुशुः कुरवः सर्वे हृष्टरूपाः समंततः II १ II
સંજય બોલ્યો-હે મહારાજ,જયારે મહાધનુર્ધર કર્ણ,યુદ્ધની ઈચ્છાથી રણમાં આવી ઉભો ત્યારે સમસ્ત કૌરવ,હર્ષમાં આવીને કોલાહલ કરવા કરવા લાગ્યા.દુંદુભિ અને ભેરીઓના અવાજ,અને યોધ્ધાઓની વિવિધ ગર્જનાઓ સાથે સર્વ સૈન્યે યુદ્ધમાં પ્રસ્થાન કર્યું.તેમના મનમાં આજે નિશ્ચય હતો કે-'આજે મોત જ યુદ્ધમાંથી આપણને નિવૃત્ત કરશે' કર્ણ અને યોધ્ધાઓના આ પ્રસ્થાન સમયે ધરતી ડોલવા લાગી,સૂર્યમંડળમાં સાત મોટામોટા ગ્રહ નીકળી પડ્યા,ઉલ્કાપાત થવા ગયો,દિશાઓમાં આગ દેખાવા લાગી,વર્ષા વગર વીજળીઓ પડવા લાગી ને ભયાનક આંધી આવી.
II दुर्योधन उवाच II अयं ते कर्ण सारथ्यं मद्रराजः करिष्यति I कृष्णादभ्यधिको यंता देवेशस्येव मातलिः II १ II
દુર્યોધન બોલ્યો-'હે કર્ણ,સારથિપણામાં જે કૃષ્ણના કરતાં પણ અધિક છે તે આ મદ્રરાજ,ઇન્દ્રના માતલિ નામના સારથિના જેમ તારું સારથિપણું કરશે,ને તારા ઘોડાઓને નિયમમાં રાખશે.ત્યારે તારા જેવો યોદ્ધો પાંડવોનો જરૂર પરાજય કરશે'
પછી,કર્ણે પોતાના સારથિને રથ તૈયાર કરવાનું કહ્યું એટલે તેણે તરત જ જયશીલ મહારથને તૈયાર કર્યો.કે જે રથનું કર્ણે વિધિપૂર્વક પૂજન કરીને તેની પ્રદિક્ષણા કરી.ને ત્યાં આવી પહોંચેલ મદ્રરાજને તેણે કહ્યું કે-'હે મદ્રરાજ શલ્ય,આપ આ રથ પર આરૂઢ થાઓ' એટલે શલ્યરાજ,કર્ણના તે દુરાધર્ષ રથ પર આરૂઢ થયો,ને કર્ણ પણ રથ પર ચઢી ગયો.