Apr 21, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-110-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-110

બીજે દિવસે,જનકજી એ ભરત ને કહ્યું કે-શ્રીરામ નો સ્વભાવ તમે જાણો છે,તેઓ સત્યવ્રત અને ધર્મનિષ્ઠ છે,બધું તે એકલા એકલા જ મનમાં સહન કરી રહ્યા છે,હવે તો તમે કહો તેમ થાય.
ત્યારે ભરત કહે છે કે-હું તો કેવળ સેવક છું,સેવા-ધર્મ મહા-કઠિન છે,સ્વામી ની સેવા અને સ્વાર્થ ની સેવા એક સાથે થઇ શકે નહિ.હું સ્વાર્થવશ થઇ ને કે પ્રેમવશ થઈને કંઈ કહું તો બંને માં ભૂલ થવા સંભવ છે.માટે. રામજી ની ઈચ્છા અને તેમના ધર્મ અને સત્યવ્રત સાચવી ને સર્વનું હિત થાય તેમ તમે જ કંઈક કરો.

જનકજી પછી વશિષ્ઠજી પાસે ગયા અને બંને રામજી ને મળ્યા.અને કહ્યું કે-હે,રામ, સૌ ના મનની વાત તો તમે જાણો જ છો,તમે જ આ પ્રશ્ન નો ઉકેલ કરો,સૌ તમારી આજ્ઞા માથે ચડાવશે.

ફરીથી સભા મળી,બધા ભેગા થયા,ત્યારે સભામાં વશિષ્ઠજી એ જાહેર કર્યું,કે-શ્રીરામ જે આજ્ઞા કરશે તે સૌ માથે ચડાવશે. ત્યારે રામજીએ ઉભા થઈ ને હાથ જોડી ને કહ્યું કે-
આપ અને પૂજ્ય જનકજી જ્યાં હાજર હોય,ત્યાં મારે આજ્ઞા કરવાની હોય જ નહિ.આપ આજ્ઞા કરો.
હવે સહુએ ભરતજી સામે જોયું,

એટલે હવે ભરતજી ઉભા થયા,સૌને પ્રણામ કર્યા,પછી શ્રીરામ ને કહ્યું.કે-
હે,પ્રભુ,આપ મારા પિતા છો,માતા છો,ગુરૂ છો,સ્વામી છો,પૂજ્ય છો,અંતર્યામી છો- હું તો આપનો અધમ સેવક છું,હું મોહ-વશ થઇ આપની અને પિતાની આજ્ઞા નું ઉલ્લંઘન કરી ને અહીં આવ્યો છું,
ખુદ,મૃત્યુ કે અમૃત પણ આપની આજ્ઞા નું ઉલ્લંઘન કરવાની ધ્રુષ્ટતા કરે નહિ,તે મેં કરી,તોયે આપે મારી
ધ્રુષ્ટતા ને સેવા માની,મારા અયોગ્ય કાર્ય ને માફ કર્યું,આપની કૃપા થી મારા દૂષણ –ભૂષણ બની ગયાં.
ને ચોમેર મારો યશ થયો.હું પ્રતિજ્ઞા પૂર્વક કહું છું કે-જગતમાં આવો સ્વામી મળે નહિ,હું સેવક તો પઢાવેલા પોપટ જેવો પઢાવેલી બોલી બોલનારો છું,લોકો પોપટ ની હોંશિયારીનાં વખાણ કરે,પણ પોપટ ના ગુણ એના પઢાવનારને આધીન છે.સેવક ને માટે સ્વામીની આજ્ઞા માનવી એ જ શ્રેષ્ઠ સેવા છે.એ જ શ્રેષ્ઠ પ્રસાદ છે.હું આપની પાસેથી પ્રસાદ ની યાચના કરું છું.

આટલું બોલતાં બોલતાં ભરતજી ની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં,તેમણે પ્રાણ-વિહ્વળ બની ને રામજી ના પગ પકડી લીધા.રામજી એ સ્નેહથી તેમનો હાથ પકડી પોતાની પાસે બેસાડ્યા.
ભરતજી નું ભાષણ સાંભળી દેવો પણ “ધન્ય-ધન્ય” કહી ને પુષ્પોની વૃષ્ટિ વરસાવવા લાગ્યા.
તુલસીદાસજી કહે છે કે-દેવો કાગડા જેવા છે,તેમને માત્ર બે જ ચીજ પ્રિય છે,પોતાનો લાભ અને બીજા ની હાનિ.શ્રીરામ ની પાસે રાવણ નો વધ કરાવવો છે તે દેવો નો લાભ છે,
લોકો ની ઉત્કંઠા વધી છે કે હવે શું થશે?ચિતરેલા  ચિત્ર ની પેઠે સહુ રામજી ને જોઈ રહ્યા છે.

પછી શ્રીરામે ધીર-ગંભીર થઇ ને ભરતજી ની સામે જોઈ ને કહ્યું કે-
સાંજ પહેલાં સૂરજ આથમે તો ઉત્પાત થયા વગર રહે નહીં. પિતાજી ના મૃત્યુ થી એવો ઉત્પાત થયો હતો,
તેમાંથી ગુરુજી ની કૃપાએ આપણને સૌને બચાવી લીધા છે.મારો અને તમારો પુરુષાર્થ એક છે,સ્વાર્થ અને પરમાર્થ એક છે,ધર્મ અને યશ એક છે.આપણે બંને ભાઈઓ પિતાજી ની આજ્ઞા પાળીએ એમાં જ સર્વ નું કલ્યાણ છે.

ભરતજી ક્ષણમાં સમજી ગયા છે,કે-રામજી ની ધર્મ-નિષ્ઠા ને કારણે તે કોઈ પણ રીતે પોતાના નિર્ણય માં ફેરફાર કરશે નહિ,તેમણે વધુ ધર્મ-સંકટ માં નાખવા એ સ્વામી ને સુખ પહોંચાડવા જેવું જ છે..
તેમના જીવ ને થડકાર થયો છે,કે પોતાની ઈચ્છા પ્રમાણે હવે થશે નહિ,એટલે, તરત જ વિચારીને કહ્યું કે-
હું આપની આજ્ઞા માથે ચડાવું છું,પણ મને કોઈ આધાર આપો,નહિતર હું ચૌદ વર્ષ કેવી રીતે જીવી શકીશ?
હું રાજા તરીકે નહિ પણ આપના સેવક તરીકે અયોધ્યા જઈશ,સિંહાસન આપનું છે અને આપનું જ રહેશે.હું એ સિંહાસન પર બેસીશ નહિ,માટે આ સુવર્ણ પાદુકાઓ પર આપનાં પવિત્ર ચરણો પધરાવો,અને આપની પ્રસાદી સમજી ને,એ પાદુકાઓ ને હું સિંહાસન પર પધારાવીશ,અને તેના પ્રભાવથી જ સર્વ નું કલ્યાણ થશે.

સભામાં ભરતનો જય-જયકાર થયો.સર્વે ને અતિ આનદ થયો કે કોઈ ત્રીજો પણ અતિ-સુંદર રસ્તો
ભરતજી એ ખોળી કાઢ્યો.સર્વે લોકો ભરતની સેવક-વૃત્તિ ની પ્રસંશા કરવા લાગ્યા,ને રામજી ના
પ્રતિભાવ ની રાહ જોવા લાગ્યા.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE