Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૫૭

શ્રીરામનો શોક જોઈને સુગ્રીવની આંખોમાંથી પણ આંસુ આવી ગયાં.તેણે રામજીને  આશ્વાસન આપતાં કહ્યું કે-હું રાવણ ને કે તેના નિવાસસ્થાન ને જાણતો નથી,
તેમ છતાં હું પ્રતિજ્ઞાપૂર્વક કહું છું કે-રાવણ નો નાશ કરીને હું તમને સીતાજી ને પાછાં લાવી આપીશ.
શ્રીરામ  આંસુ લુછી સ્વસ્થ થયા ને સુગ્રીવ ને ભેટ્યા,અને કહે છે કે-
પહેલું તો મારે વાલીને હણી ને તારું કામ કરવાનું છે એટલે વાલી કેવો બળવાન છે તે મારે જાણવું છે.

સુગ્રીવે કહ્યું કે-હે,રામચંદ્રજી,વાલી અતિ બળવાન છે,એ વિષે શંકા નથી,હું તમને ડરાવવા આ નથી કહેતો,
પણ એનાં ભયંકર પરાક્રમો મેં નજરે નજર જોયા છે,લડાઈમાં એ કોઈનાથી હાર્યો નથી,
આ સામે હારેહાર ઉભેલાં તાડનાં સાત જે ઝાડ દેખાય છે તે સાતે ઝાડને જે એક તીરથી એકસાથે વીંધી ને ભોય-ભેગાં કરી શકે,એ વાલી ને મારી શકે.

શ્રીરામે તરતજ બાણ ચડાવ્યું ને બાણ છોડ્યું, ને તે સાતે તાડનાં ઝાડ એક સાથે ધરાશાયી થયા.
શ્રીરામનું  આ પરાક્રમ જોઈને સુગ્રીવ એવા હર્ષમાં આવી ગયો અને તે લાંબો થઇ શ્રીરામના પગમાં પડ્યો,ને બોલ્યો કે-હવે હું આપને ઓળખી ગયો છું,આપ માનવ નથી પરમાત્મા છો.આપનાં દર્શન થી હવે મને ભાન થયું છે કે-સુખ,સંપત્તિ,ધન પરિવાર –બધું ખોટું છે,સાચું માત્ર આપનું શરણ છે,હવે હું બધું છોડી ને આપની સેવા કરીશ.વાલી ને પણ હું હવે મારો હિતેચ્છુ માનું છું કારણકે એની સાથે વેર ના બંધાયું હોત તો મને દુઃખ-માત્ર નો નાશ કરનાર,એવા આપનાં દર્શન કેવી રીતે થયાં હોત?
એટલે હવે હું સર્વ છોડીને માત્ર આપનું ભજન કરીશ,મારે બીજું કશું જોઈએ નહિ.

રામજી તો  સર્વજ્ઞ છે,તેમને સુગ્રીવ નો આ સ્મશાન વૈરાગ્ય જોઈ ને હસવું આવ્યું ને એને બે વેણ કહી ને
એની શાન ઠેકાણે લાવી,અને કહ્યું કે- જા,હવે વાલીને યુદ્ધ નો પડકાર કર.

સુગ્રીવ તરત જ દોડ્યો,ને કિષ્કિંધા નગરીના દરવાજે જઈને વાલી ને યુદ્ધ માટે પડકાર કર્યો.
બંને વચ્ચે ભીષણ યુદ્ધ થયું.શ્રીરામ પાસેના ઝાડ ની પાછળ સંતાઈ ને ઉભા હતા,તેમને વાલી ને મારવા ધનુષ્ય સજ્જ કર્યું પણ બંને ભાઈઓ એટલા બધા સરખા દેખાતા હતા કે-એમાં વાલી કયો ને સુગ્રીવ કયો તે ઓળખાતું નહોતું.એટલે તેમણે ધનુષ્ય પર બાણ ચડાવ્યું નહિ.

બીજી બાજુ વાલીના હાથ નો માર ખાઈને સુગ્રીવ અધમુઓ થઇ ગયો,અને જીવ બચાવવા નાઠો.
વાલી તેને પકડવા દોડ્યો,પણ સુગ્રીવ ઝડપથી મતંગમુનિ ની હદમાં ઘુસી ગયો.તેથી બચી ગયો.
વાલી વિજય નું હાસ્ય કરી ને પાછો વળી ગયો.
સુગ્રીવે રામજી ને ફરિયાદ કરી કે તમારે વાલી ને મારવો નહોતો તો મને શું કામ આટલો માર ખવડાવ્યો.
તમારે મને પહેલેથી કહેવું જોઈતું હતું.

ત્યારે રામજીએ બધી વાત કરી.ને કહ્યું કે-હું  વાલી ને ઓળખી શક્યો નહિ,એને મારવા જતાં કદાચ તને મારી બેસું,એટલે હું તને ઓળખી શકું તેવું કંઈક કરવું પડશે.
પછી લક્ષ્મણે ફુલ ની એક માલા બનાવી ને સુગ્રીવ ની ડોકમાં પહેરાવી,અને એ માળા પહેરીને સુગ્રીવ ફરીથી વાલીની સામે લડવા ગયો.

આ વખતે વાલીની પત્ની તારાએ,વાલીને રોકતાં કહ્યું કે-પુત્ર અંગદ ના દ્વારા મને જાણવા મળ્યું છે કે-
સુગ્રીવે દશરથ-પુત્ર રામની મૈત્રી કરી છે,રામ મહા સમર્થ છે તે વિના સુગ્રીવ આમ લડવા આવે નહિ,
માટે તમે યુદ્ધ નો વિચાર છોડી ને ભાઈની સાથે સુલેહ કરો.ગમે તેવો તો યે એ તમારો ભાઈ છે.
પણ વાલીએ તેની સલાહ ગણકારી નહિ અને સુગ્રીવ ની સામે લડવા નીકળી પડ્યો.

બંને ભાઈઓ ફરી એકવાર બરોબર ટકરાયા,બંને લોહી લુહાણ થઇ ગયા.
શ્રીરામે વૃક્ષના ઓથે થી બાણ છોડ્યું જે વાલી ની છાતીમાં વાગ્યું અને વાલી ચીસ પાડી ધરાશયી થયો.
પણ હજી તેનામાં પ્રાણ હતા.રામ-લક્ષ્મણ તેમની સામે જઈને ઉભા,એટલે વાલી હવે સમજી ગયો કે-
મને મારનાર શ્રીરામ છે,એટલે મરતાં મરતાં તે રામને કઠોર વચનો સંભળાવે છે.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE