Oct 6, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૪૧

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૫-(પાંચમો)-૬
 એક વખતે સવારના પહોરમાં ભરતજી કેડપૂર પાણી માં ઉભા રહી સૂર્ય ને અંજલિ આપી રહ્યા હતા.
તે સમયે એક ગર્ભવતી હરણી જલપાન કરવા આવી. તેવામાં એક સિંહે ની ગર્જના કરી. હરણી સિંહ ની બીક થી ગભરાણી.
સામે કિનારે જવા તેને જોરથી કૂદકો માર્યો. પ્રસવકાળ નજીક હતો,એટલે પેટમાંથી હરણ બાળ બહાર આવ્યો. અને નદી ના જળ માં પડ્યો. હરણી સામે કિનારે પડી મૃત્યુ પામી.

ભરતજી એ હરણબાળ ને નદી માં પડેલું જોયું. તેને બહાર કાઢવામાં ન આવે તો ડૂબી જાય તેમ હતું.
ભરતજી એ વિચાર્યું-હું ધ્યાન માં હોત અને જગતનું ભાન ન હોત ત્યારે હરણબાળ ડૂબતો હોત તો જુદી વાત હતી પણ મારા દેખતાં
હરણબાળ ડૂબે તો મને પાપ લાગે. એટલે ભરતજી એ હરણબાળ ને બહાર કાઢ્યું અને આશ્રમ માં લઈને આવ્યા.
ભરતજી વિચારવા લાગ્યા-કે-આ હરણબાળ નું કોઈ જ નથી.હું જ તેનો રક્ષક પિતા છું. મારે તેનું રક્ષણ કરવું જોઈએ.

જીવ માને છે-હું બીજાનું રક્ષણ કરું છું, પણ તે શું રક્ષણ કરવાનો હતો. જે પોતે પણ કાળ નું ભોજન છે. જીવ માં જો રક્ષણ કરવાની
શક્તિ હોત તો-કોઈના ઘેર મરણ થાય જ નહિ. રક્ષણ કરનાર એક જ શ્રી હરિ છે.

ભરતજી હરણબાળ નું લાલન પાલન કરવા માંડ્યા. ધીરે ધીરે હરણબાળ મોટો થયો છે. હરણબાળ ને રમાડે અને ગોદ માં બેસાડે છે.
હરણબાળ માં ભરતજીનું મન ફસાયું છે. દિન-પ્રતિદિન આસક્તિ વધતી ચાલી. ભરતજી નું મન હવે પ્રભુ ભજન માં સ્થિર થતું નથી.
ધ્યાન માં બે મિનિટ થાય અને હરણબાળ દેખાય છે. વાસના નો વિષય બદલાણો પણ વાસના તો મન માં રહી જ.
હરણબાળ ને ઘરમાં રાખવાનો વાંધો નહોતો, પણ તેને મન માં રાખ્યો તે અયોગ્ય થયું.
મન માં કાં તો કામ રહી શકે કે-કાં તો રામ. “તુલસી દોનોં નવ રહે-રવિ રજની ઇક ઠામ.” (રવિ=સૂર્ય, રજની=ચંદ્ર)
ભરતજી ના ભક્તિ ના નિયમો ધીરે ધીરે છુટવા લાગ્યા. ઘણીવાર અંતર માં થી અવાજ આવે છે-આ સારું નથી.
પણ મન દલીલ કરે છે-“હરણ ની સેવા તો પરમાત્મા ની સેવા છે-હું તો પરોપકાર માટે આ કરું છું.”

સાધક જો અતિશય પરોપકારની ભાવના રાખવા જાય તો –તે સાધના માં વિઘ્નરૂપ થાય છે.
બહુ જ પરોપકાર માં પડવું નહિ, બહુ જ પરોપકાર કરવા જતાં ઘણી વખત લક્ષ્ય ભુલાય છે.અને પતન થાય છે.
પરોપકાર એ સર્વ નો ધર્મ જરૂર છે-પણ એવો પરોપકાર ન કરો કે જેથી –પરમાત્મા નું વિસ્મરણ થાય.
સંસાર માં કપટ ન કરો-તેવી જ રીતે અતિશય સરળ પણ ન બનો.
પરમાત્મા નું ધ્યાન કદાચ ન કરો તો ચાલશે-પણ સ્ત્રી-પુરુષ-સંસાર કે જડ વસ્તુ નું ધ્યાન ન કરો.
જે મિત્ર નથી-તે શત્રુ બનતો નથી, પણ જે મિત્ર છે-તે જ એક વખત શત્રુ થાય છે. સંસાર નો આ સામાન્ય નિયમ છે.

ભરતજી નું પ્રારબ્ધ હરણબાળ બનીને આવેલું. પ્રારબ્ધ ભોગવ્યા વગર છુટકો નથી.  

જ્ઞાની ના બે ભેદો છે.-જેણે ઉપાસના કરી જ્ઞાન મેળવ્યું છે-તે –કૃતોપાસ્તી જ્ઞાની-છે, તેને માયા સતાવી શકતી નથી. પણ જેણે માત્ર
પુસ્તકો વાંચીને જ જ્ઞાન પ્રાપ્ત કર્યું છે (અકૃતોપાસ્તી)-તેના માં “હું જ્ઞાની છું” તેવો અહમ રહે છે-તેને માયા વિઘ્ન કરે છે.

તત્વ નું જ્ઞાન બંને ને છે-પણ તત્વ (આત્મા-પરમાત્મા) નો અનુભવ વાસના-નાશ વગર થતો નથી.
વાસના નો નાશ કર્યા વગર બ્રહ્મનિષ્ઠા થતી નથી-એ-ભરતચરિત્ર બતાવે છે.
ભરતજી ને હજુ અપરોક્ષ સાક્ષાત્કાર થયો નથી-તે થયો હોત તો હરણબાળ માં મન કદી ફસાય નહિ.

ભરતજી નો અંતકાળ નજીક આવ્યો છે-આજે હરિનું નહિ પણ (હરિણી!!) હરણ નું ચિંતન કરતાં શરીર નો ત્યાગ કર્યો છે.
મરતી વેળા હરણ ના ચિંતન થી કાલંજર પર્વત હરિણી થઇ ને જન્મ્યા છે.(પુનર્જન્મ થયો છે)

પૂર્વજન્મ માં કરેલું ભજન-તપ  વ્યર્થ જતું નથી, નિષ્ફળ જતું નથી. હરણ શરીર માં પણ તેમને પૂર્વજન્મ નું જ્ઞાન છે.
પશુ શરીર માં પણ ‘હરયે નમઃ હરયે નમઃ’ નો જપ કરે છે.
વિચારે છે-હું ગયા જન્મમાં મહાન જ્ઞાની અને યોગી હતો પણ માયાએ મને છેતર્યો, હરણબાળ ની વિષે મારા મન-બુદ્ધિથી બહુ ડહાપણ
કર્યું અને ચાર પગ વાળો થયો. મારે હવે નવું પ્રારબ્ધ ઉભું કરવું નથી. હરણ શરીર માં ભરતજી સાવધ છે.

બાકી સાવધ ન રહો તો -ઈશ્વરની માયા કંઈક વિચિત્ર છે.
એક રાજા હતો-તેને ખબર પડી કે-મર્યા પછી હું ડુક્કર થવાનો છું. તેણે છોકરાઓને કહ્યું –કે ડુક્કર શરીર માં મારા કપાળ પર
સફેદ ડાઘ હશે. તમને આવો ડુક્કર દેખાય તો મારી નાખજો-જેથી મારા ડુક્કર શરીર નો છુટકારો થાય.
રાજા મરણ પામ્યો. છોકરાંઓ ને એવો કપાળ પર સફેદ ડાઘવાળો ડુક્કર મળ્યો એટલે તે મારી નાખવા આવ્યા છે.
ડુક્કરે તેઓ ને મારી નાખવાની ના પડી. કહે છે-ડુક્કર શરીર માં મને બહુ મજા છે, આ ડુક્કરી બહુ સુંદર છે.
મને સુખ ભોગવવા દો. મને મારશો નહિ.

જીવ જ્યાં યાય ત્યાં સુખ સમજી ને  મમતા કરે છે. અને ફસાય છે. 

      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE