Oct 6, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૪૨

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૫-(પાંચમો)-૭
હરણ શરીર માં ભરતજી અતિ સાવધ છે. જેટલા દિવસ હરણબાળ જોડે પ્રેમ કર્યો હતો-તેટલાં દિવસ –તેમને હરણ શરીર માં
રહેવું પડ્યું. પ્રારબ્ધકર્મ પૂરું થયું. બીજું નવું કોઈ પ્રારબ્ધકર્મ બનાવ્યું નથી.એટલે એક દિવસ-હરયે નમઃ-કરતાં કરતાં પ્રાણ છોડ્યા.

શુકદેવજી વર્ણન કરે છે-રાજન, પવિત્ર બ્રાહ્મણ ને ઘેર ભરતજી નો જન્મ થયો છે. ભરતજી નો આ છેલ્લો જન્મ છે.
તેમને પૂર્વજન્મ નું જ્ઞાન છે, હરણ માં મન ફસાયું અને પશુજન્મ મળ્યો-તે યાદ છે. હરણ ના સંગ થી હરણ બન્યો, હવે માનવ ના
સંગ થી માનવ થઈશ, મારે હવે કોઈનો સંગ કરવો નથી, મારે હવે પરમાત્મા ના શરણ માં જવું છે.

ભરતજી બોલતા નથી. એટલે બધા કહે છે-આ તો મૂંગો છે. પોતાના ધ્યાન માં કોઈ દખલ ના કરે એટલે –
ભરતજી મૂર્ખ-પાગલ જેવું નાટક કરે છે.એટલે લોકો ભરતજી ને મૂર્ખ માને છે. ભરતજી વિચારે છે-લોકો મૂર્ખ માને તો ખોટું શું છે ?
પૂર્વજન્મ માં જ્ઞાન બતાવવા ગયો અને દુઃખી થયો. પણ હવે જ્ઞાનનો ઉપયોગ  ઈશ્વરનું આરાધન કરવા માટે જ કરીશ.
પ્રભુ માં તન્મય થયેલા ભરતજી ને દેહભાન નથી.

જેને પૈસા કમાવાની અક્કલ છે-તેણે લોકો ડાહ્યો સમજે છે. મન અને તન વશ કરવાની કળા જેને આવડે છે-તેને લોકો ચતુર ગણે છે.
સંસાર ની દૃષ્ટિ એ સંત જડ છે. પરંતુ ખરેખર તો-ચેતન-આનંદમય પ્રભુ ને ભૂલી સંસારસુખ માં ફસાયેલો મનુષ્ય જડ છે.
દેહભાન ભૂલેલા મહાપુરુષ ને જડ કેમ કહેવાય ? પણ આ સંસારની ઉલટી રીત છે-તેથી લોકોએ તેમનું નામ જડભરત રાખ્યું છે.

જડભરતજી ના પિતાજી જડભરત ને ભણાવવા લાગ્યા. પિતાને હતું કે-મારો પુત્ર પંડિત થશે. પરંતુ આમની પંડિતાઈ જુદી હતી.
ભરતજી માં સાચી પંડિતાઈ હતી. સાચી ચતુરાઈ હતી.
તુલસીદાજી એ કહ્યું છે-કે-
પરધન,પરમન હરનકુ વેશ્યા બડી ચતુર,તુલસી સોઈ ચતુરતા રામચરણ લવલીન.
(પરમાત્માના ચરણોમાં મન ને લગાડવું એ જ સાચી ચતુરતા છે, પરધન ને પરમન નું આકર્ષણ કરવામાં તો વેશ્યા પણ બહુ ચતુર
છે-પણ એને સાચી ચતુરતા ન કહેવાય )

જડભરત નું સંસાર ના કાર્યો માં દિલ નથી, માતા પિતાના ચાલ્યા ગયા પછી, ચિંતા વગર ફરે છે-કોઈ કંઈક આપે તો ખાય છે.
દેહભાન છે નહિ, પંચકેશ વધી ગયા છે, કોઈ જ જાતની ચિંતા નહિ-એટલે હ્રષ્ટપુષ્ટ થયા છે. એક જગાએ બેસી રહે છે.

એક ભીલ રાજાને સંતાન નહોતું. તેણે ભદ્રકાળી ની બાધા લીધી. કે પુત્ર થશે તો નરબલિ અર્પણ કરીશ. તેને ત્યાં પુત્ર થયો.
તેણે ભીલો ને આજ્ઞા આપી –કોઈ નર ને પકડી લાવો.
ભીલો ની નજર જડભરત પર ગઈ. આ તગડો છે-પાગલ છે-તેથી જડભરત ને પકડી ભીલરાજા પાસે લઇ આવ્યા.

માતાજીને બલિદાન કરવાનું તે કોઈ જીવનું નહિ-પણ કામ,ક્રોધ,લોભ-પશુ છે-તેનું બલિદાન કરવાનું છે. દેવીભાગવત નો બલિદાન નો
અર્થ આમ સમજાવ્યો છે. બાળક ને મારવાથી શું મા રાજી થાય ? ભદ્રકાળી દેવી તો સર્વ ની મા છે.

જડભરતજી ને નવડાવ્યા, લાલ કપડું પહેરવા આપ્યું છે. ફૂલ ની માળા પહેરાવી છે, સુંદર પકવાનો જમવા આપ્યા છે.
પછી ભદ્રકાળી માતાના મંદિરે લઇ ગયા છે. જડભરતજી માતાજીને પ્રણામ કરી માથું નમાવી શાંત ચિત્તે બેઠા છે,
ખાતરી છે-કે મા મને મારશે નહિ. જરાયે બીક મનમાં નથી.
ભીલરાજાએ ભદ્રકાળી ની પ્રાર્થના કરી તલવાર લઇ જડભરતને (નરબલિને) મારવા તૈયાર થયો છે.

સર્વ માં સમભાવ સિદ્ધ કરનાર જડભરત ને જોતાં માતાજી નું હૃદય ભરાયું છે. માતાજી થી આ સહન ન થયું.
અષ્ટભૂજા ભદ્રકાળી મા મૂર્તિ ફાડી બહાર નીકળ્યાં છે, ભીલરાજાનું મસ્તક –તે જ તલવાર થી કાપી નાખ્યું છે.

જ્ઞાની ભક્ત માને છે-કે મારી પાછળ હજાર હાથવાળો રક્ષણ કરનાર છે, બે હાથવાળા શું રક્ષણ કરવાના ?
જ્ઞાની ભક્તો માતાજી ને પણ વહાલા છે. શિવ અને શક્તિ માં ભેદ નથી.

      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE