Oct 3, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૩૨

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૫૫

તેની ભક્તિ સાચી, કે જેને ભગવાન યાદ કરે.
દુઃખી જીવ આનંદ મેળવવા પ્રભુ નું સ્મરણ કરે,તો તેમાં કોઈ આશ્ચર્ય નથી.પણ
આનંદ-રૂપ પરમાત્મા કોઈ જીવ નું સ્મરણ કરે ત્યારે તે જીવ કૃતાર્થ થાય છે.તે જીવ ધન્ય છે.

રામાયણમાં ચિત્રકૂટ માં બેઠેલા રામજી,ભરતજી ને યાદ કરે છે,
તેમ આજે શ્રીકૃષ્ણ યશોદા ને યાદ કરે છે.
ભક્તિ એવી હોવી જોઈએ કે પરમાત્મા ને તે ભક્ત વગર ચેન ના પડે.
યશોદાજી નો પ્રેમ પણ એવો જ હતો,કે જે દિવસ થી કનૈયો ગોકુલ છોડી ને ગયો છે,તે દિવસથી ખાધું નથી.તે દિવસે તો ગાયોએ પણ અપવાસ કર્યો છે,ખડ ખાતી નથી, પાણી પીતી નથી અને મથુરાના માર્ગ તરફ
જોઈ જોઈ ને ભાંભરે છે.”અમારો ગોપાલ ગયો છે”

બીજા દિવસે બપોરે ગોપબાળકો કહે છે કે-લાલા તું અમને મથુરા નગરી નહિ બતાવે ?
શ્રીકૃષ્ણ કહે છે કે આપણે સાંજે મથુરા નગરી જોવા જઈશું.તે વખતે નંદબાબા એ કહ્યું કે –
અહીં તો કંસ રાજા ની જય બોલાય છે,આ તો મોટું શહેર છે,શહેર માં તોફાન કરવું નહિ.અને અંધારું થતા પહેલાં પરત આવી જજો.

સાંજ ના સમયે બલરામ-કૃષ્ણ અને ગોપબાળકોએ મથુરા નગરીમાં પ્રવેશ કર્યો છે.
રોજ ની આદત પ્રમાણે,બાળકો કનૈયા ની જય બોલાવે છે.”કનૈયા લાલકી જય”
મથુરા ની સ્ત્રીઓ ને કાને આ શબ્દ પડ્યો,તેઓ દોડતી શ્રીકૃષ્ણ ના દર્શન કરવા આવી છે.
શુકદેવજી મહારાજ આ દૃશ્ય ના પ્રત્યક્ષ દર્શન કરે છે અને વર્ણન કરે છે.
જે લીલા થઇ રહી હોય તે લીલા પ્રત્યક્ષ થઇ રહી છે,એવી ભાવના શ્રોતા અને વક્તા બંને કરે તો કથામાં અતિ-આનંદ આવે છે.

મથુરા ની સ્ત્રીઓ શ્રીકૃષ્ણ દર્શન કરતાં અનેક વાતો કરે છે.
મથુરા ના રાજમાર્ગે આગળ ચાલતાં કંસ રાજાનો માંનીતો ધોબી મળ્યો.તે કંસ ના નવા કિંમતી કપડાં લઇ ને જતો હતો. આ એ જ ધોબી છે જેને રામાવતાર માં રામજી ની નિંદા કરી હતી.
ધોબી અક્કડ ચાલતો હતો. ધોબી પાસે શ્રીકૃષ્ણે કપડાં માગ્યાં.મને અને મારા મિત્રો ને કપડાં આપો.
ધોબી અક્કડ માં બોલવા લાગ્યો કે-હું કંસ રાજા નો ધોબી છું અને આ કપડાં કંસ રાજા ના છે. આ કંઈ
તમારું ગોકુળિયું ગામડું નથી,તમે શું તમારા બાપદાદાએ પણ આવાં કપડાં કદી શું જોયાં હતાં?
લો,બોલ્યા કે કપડાં આપો,વધારે બોલશો તો કંસ ના સિપાઈઓ ને બોલાવીશ,તેઓ તમને પકડીને લઇ જશે.
ગામડાના ગમારો,જીવવાની ઈચ્છા હોય તો અહીંથી ચાલતી પકડો.

બળદેવજી થી આ સહન થયું નહિ,”કનૈયા,આને મરણકાળ નો સન્નિપાત થયો છે,તું એને માર”
મોટાભાઈ નો હુકમ થયો એટલે કનૈયાએ ધોબી ના મુખ પર લપડાક મારી,ને ધોબી નું મસ્તક પડી ગયું અને
રામ-શરણ થયો.ધોબી ની આવી દશા જોઈ ને તેના ગુમાસ્તાઓ ગભરાયા અને કપડાં ના પોટલાં ત્યાં જ છોડી ને નાસી ગયા. કનૈયો હવે મિત્રો ને કહે છે-કે આ બધાં મારાં  જ કપડાં છે, તમે પોટલાં છોડો અને
કપડા પહેરો. ત્યારે એક મિત્રે કહ્યું કે-કનૈયા. તને ચોરી કરવાની ટેવ પડી છે તે હજુ ગઈ નહિ.

શ્રીકૃષ્ણ કહે છે કે-હું ચોરી કરતો નથી,હું તો આ બધા નો માલિક છું,આ બધું જગતમાં મે આપેલું છે,
એટલે તે મારું જ છે. તેમ છતાં ગોપબાળકો ને પોટલાં છોડવાની હિંમત થતી નથી.
એટલે કનૈયા એ જાતે પોટલાં છોડીને ગોપમિત્રો ને કપડાં આપે છે.
કનૈયો જેને જે કપડું આપે તે ત્તેને બંધબેસતું જ આવી જાય છે. કનૈયાના મિત્રો ખુશ થયા છે.
કૃષ્ણ ની પ્રતિજ્ઞા હતી કે –મારાં મિત્રો ને સારાં કપડાં પહેરાવીશ અને પછી હું પહેરીશ.

શ્રીકૃષ્ણ નો પ્રેમ અલૌકિક છે,મિત્રો સાથે ગોપ-બાળક થઇ ને રમ્યા,ત્યારે ભૂલી ગયા કે હું ઈશ્વર છું.

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE