ભાગવત રહસ્ય-૧૯૭

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE          
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૮-(આઠમો)-૧૬
બલિરાજા શુક્રાચાર્ય ને કહે છે-હું પ્રહલાદ ના વંશ નો છું, હું વૈષ્ણવ છું. અમે વૈષ્ણવો 
ગળા માં કંઠી ધારણ કરીએ છીએ.વૈષ્ણવો પોતાનું શરીર પરમાત્મા ને અર્પણ કરે છે. 
શરીર ભોગ માટે નથી ભગવાન ના માટે છે,
તેનું સતત સ્મરણ રહે તેમતે વૈષ્ણવો ગળા માં કંઠી ધારણ કરે છે.
હું સર્વ અર્પણ કરીશ એટલે મારો બ્રહ્મસંબંધ થશે. અને ભગવાન નો થઈશ.
એટલે હું જ્યાં જાઉં ત્યાં પરમાત્મા એ આવવું પડશે.કદાચ હું નરક માં જાઉં તો 
ઠાકોરજી એ ત્યાં આવવું પડશે. આજે હું સર્વસ્વ નું દાન કરીશ.છો ને પછી –
ભલે- મારે નરક માં જવું પડે.

બ્રાહ્મણ ને જયારે દાન કરવા માં આવે છે –ત્યારે તેના શરીરમાં વિષ્ણુ નું આવાહન કરવામાં આવે છે.
ત્યારે આ તો સાક્ષાત મહાવિષ્ણુ મારે ત્યાં આવ્યા છે.
ગુરુજી ,હું સર્વસ્વ ઠાકોરજી ને અર્પણ કરીશ.જીવ દગો આપે છે-પણ અણી ના સમયે પ્રભુ દોડતા આવે છે.
હું ભગવાન નો થઈશ-ભગવાન મારા થશે.હું જ્યાં જાઉં ત્યાં ભગવાન મારી સાથે આવશે.

તુકારામે કહ્યું છે- કે-
ગર્ભવાસ થાય કે નર્કવાસ થાય,પરંતુ જો મારો વિઠ્ઠલ મારી સાથે હોય તો હું ત્યાં જવા પણ તૈયાર છું.
તુકારામ ગર્ભવાસ-નર્કવાસ માગે છે- પણ તેમને ખાતરી છે કે-
હું જ્યાં જઈશ ત્યાં મારો વિઠ્ઠલનાથ મારી સાથે આવશે.

જો ખ્યાલ હોય તો -દરેક સત્કર્મ ના અંતે-(સત્યનારાયણ પૂજા-ગણપતિપુજન-વગેરે) –
ગોર મહારાજ બોલાવે છે- “અનેન કર્મણા ભગવાન પરમેશ્વરહ્ પ્રીયતામ ન મમઃ
(અત્યારે આ જે સત્કર્મ કર્યું-તેનું જે પુણ્ય મળ્યું-તે મારું નથી- તે હું પરમેશ્વર ને અર્પણ કરું છું)

બલિરાજા કહે છે-ગુરુજી તમે તો સર્વ સત્કર્મ ના અંતે-બધું ફળ કૃષ્ણાર્પણ કરાવો છો.
તો આજે તો ખુદ કૃષ્ણ-ખુદ નારાયણ આવ્યા છે-તો તેમને હું ના પાડું ?
આપ મને સંકલ્પ કરાવો. હું સઘળું ભગવાન ને અર્પણ કરીશ.(હાથમાં પાણી રાખી ને સંકલ્પ કરાય છે)

શુક્રાચાર્ય કહે છે-હું તને સંકલ્પ નહિ કરાવું.

વામનજી કહે છે-તમારાં ગોરદાદા સંકલ્પ ન કરાવે તો હું સંકલ્પ કરાવું ,હું બ્રાહ્મણ નો પુત્ર છું,
મને સંકલ્પ કરાવતા આવડે છે.
ત્યાર બાદ બલિરાજા ના કહેવાથી વામનજી સંકલ્પ કરાવવા લાગ્યા. ”ઝારી માંથી જળ હાથમાં લો”
શુક્રાચાર્ય થી આ સહન થયું નહિ. યજમાન ના -હિત -નો વિચાર કરે તેને –પુરોહિત- કહે છે.
સંકલ્પ નું જળ ઝારી માંથી બહાર ન આવે –તે માટે સૂક્ષ્મ રૂપે શુક્રાચાર્ય ઝારીના નાળચામાં
ભરાઈ ને બેસી ગયા, હવે ઝારીમાંથી સંકલ્પ માટે જળ બહાર આવતું નથી.

વામનજી સમજી ગયા કે શુક્રાચાર્ય ઝારી ના નાળચામાં ભરાઈ ને બેસી ગયા છે.
તેમને દર્ભ ની સળી લઇ ઝારીના નાળચામાં નાંખી-તેથી શુક્રાચાર્ય ની એક આંખ ફૂટી ગઈ.

ન્યાયાધીશ સજા કરે છે-ત્યારે નિષ્ઠુર થઇ સજા કરે છે.પણ પરમાત્મા સજા કરે છે-ત્યારે દયા રાખે છે.
બે આંખ ફોડી નહિ.પણ માત્ર એક આંખ ફોડે છે.
રામાયણ માં પણ કથા છે-કે પ્રભુ રામચંદ્રજી એ જયંત ની એક આંખ ફોડી છે.

ભગવાન કહે છે-કે-જગતને એક આંખ થી જુઓ.
આ મારો અને આ પારકો એવી દૃષ્ટિ થી ન જુઓ. આ સર્વ ભગવાન નાં અંશો-સ્વરૂપો છે-એમ માનો.
એક આંખથી જુએ –તે સમતા અને બે આંખથી જુએ તે વિષમતા.

ભગવાન પોતે માગવા આવ્યા છે-પણ શુક્રાચાર્ય ના મનમાંથી –આ મારો યજમાન અને આ માંગનાર –
એવો દ્વૈત ભાવ રાખ્યો. યોગીઓ એક આંખે –એટલે અદ્વૈત રૂપે આ જગતને જુએ છે.

ગીતાજી માં પણ લખ્યું છે-કે-“સમત્વં યોગ ઉચ્યતે”
સર્વ માં સમતા રાખવી તેને જ યોગ કહેવાય છે.

શુક્રાચાર્યે વિચાર્યું-અને સમજી ગયા કે –વધારે વિઘ્ન કરીશ તો બીજી આંખ પણ જશે.
એટલે ત્યાંથી ખસી ગયા છે.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE          
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE