May 14, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૨૯૬

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦ (પૂર્વાર્ધ)-૧૯

સનાતન ધર્મ માં “દેવો” અનેક છે,પરંતુ ઈશ્વર (પરમાત્મા) “એક” જ છે.
પરમાત્મા ના જે પણ “દેવ” સ્વ-રૂપ માં પ્રેમ હોય તેનું “ધ્યાન” કરવાનું કહેલું છે.

ભાગવતમાં ભક્તિ માટે આગ્રહ છે-પણ દુરાગ્રહ નથી. 
ભક્તિ માં દુરાગ્રહ આવે તો ભક્તિ છિન્ન-ભિન્ન થાય છે.
પરમાત્મા ના કોઈ પણ “એક” સ્વરૂપ નું મન જયારે -વારંવાર ચિંતન કરે એટલે મન ત્યાં ચોંટી જાય છે.
અને તેથી મન ની શક્તિ વધે છે.

પંચમહાભૂત ના બનેલા શરીર થી જીવ પરમાત્મા ની સેવા સર્વ સમયે કરવાને લાયક નથી. 

તેથી-
એક “ભાવાત્મક શરીર” ની મનથી કલ્પના કરી,અને મનથી તે શરીરથી ગોકુલ,મથુરા વૃંદાવન જવાનું,
ભાવના કરવાની-કે-યશોદાની ગોદ માં બાલકૃષ્ણલાલ વિરાજેલા છે,અને ગોપીઓ દોડતી જાય છે- અને
લાલાના દર્શન કરે છે.એક એક લીલાનું ચિંતન કરવાનું છે.
મંદિરમાં શ્રીકૃષ્ણ નાં દર્શન કર્યા પછી-આંખ બંધ કરીને –તે શ્રીકૃષ્ણ ના સ્વ-રૂપ ને અંદર જોવાનું છે.

જ્ઞાનમાર્ગ માં ભેદ (આત્મા અને પરમાત્મા) નો નિષેધ કરવામાં આવે છે.
ભક્તિમાર્ગ માં ભક્ત ભગવાન સાથે એક બને છે,ભક્તિ ના આરંભ માં ભેદ ( હું અને શ્રીકૃષ્ણ) છે.
પણ પછી ધીરે ધીરે ભક્ત અને ભગવાન એક બને છે.

ધ્યાનમાં –દર્શનમાં તન્મયતા થાય –અને દેહભાન ભુલાય તે નંદ-મહોત્સવ સાચો.
ઈશ્વરના ધ્યાન વગર ઈશ્વર નો સાક્ષાત્કાર થતો નથી.
આગળ કથા આવી ગઈ કે –વસુદેવ અને દેવકીએ અગિયાર વર્ષ સુધી સતત ધ્યાન કરેલું.
ધ્યાન કરનારો જયારે “હું ધ્યાન કરું છું” તે પણ ભૂલે છે,ત્યારે ફક્ત “એક ઈશ્વરભાવ” બાકી રહે છે.
અને –આ જ “અદ્વૈત” (એક) છે.(આત્મા-પરમાત્મા ની ઐક્યતા)

આમ ધ્યાનમાં-દર્શન માં-ભક્તિમાં-તન્મયતા થાય ત્યારે-
મન પ્રભુ-પ્રેમ માં તરબોળ બને છે,અને તે મન પર સુખ-દુઃખ (દ્વંદો) ની અસર થતી નથી.
જેમ હોસ્પિટલ માં ડોક્ટરો ઓપરેશન કરતી વખતે શરીર ના જે ભાગ પર ઓપરેશન કરવાનું હોય છે-
ત્યાં કાંઇક દવા કે ઇન્જેક્શન લગાવે છે –તેથી તે ભાગ બહેરો બને છે,અને તે ભાગને કાપે તો પણ
ખબર પડતી નથી,તેમ મન જયારે પ્રભુપ્રેમ માં તન્મય બને-ત્યારે જાણે બહેરું થઇ જાય છે,અને
સુખ-દુખ ની અસર થતી નથી.

નરસિંહ મહેતા ની વૃદ્ધાવસ્થા માં –તેમના એક ના એક યુવાન-પરણેલા પુત્ર નું મરણ થાય છે,પણ
મહેતાજી ના મન પર તેની અસર થઇ નહોતી.
તેમના પત્ની મરણ પામ્યાં તો મહેતાજી એ લખ્યું-કે “ભલું થયું,ભાંગી જંજાળ,સુખે ભજીશું શ્રી ગોપાલ”
મહેતાજી ને એવું “એક તત્વ” (ભક્તિનું) મળ્યું હતું કે –આવા અતિ ભયંકર દુઃખના પ્રસંગો તેમના મન ને અસર કરી શકતા નહોતા.

હૃદય માં શ્રીકૃષ્ણ (પરમાત્મા) પધારે તો –સુખ-દુઃખ ની અસર થતી નથી.
સામાન્ય મનુષ્ય સુખ-દુઃખ માં ભાન ભૂલે છે.તે સંસારના વિષયોને મહત્તા આપે છે,ત્યારે દુઃખી થાય છે,
કારણ કે લૌકિક સુખ વધારે ટકતું નથી.લૌકિક સુખ માં જયારે મીઠાશ લાગે ત્યારે ભગવાન ભુલાય છે,
જ્ઞાનીઓ તેથી સુખ ને દુઃખ અને દુઃખ ને સુખ સમજે છે.
અને એમ સમજનાર –આનંદ નો-પરમાત્મા નો અનુભવ કરી શકે છે.
સુખ-દુઃખ મન ને થાય છે-આત્મા ને નહિ.

એટલે જ-આમ-જો-મન-પ્રભુ-પ્રેમ માં –ભક્તિમાં-ધ્યાનમાં-દર્શન માં –તળબોળ બને તો-
મન પર સુખ-દુઃખ ની અસર થતી નથી.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE