Sep 12, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૧૫


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૩૮

વૈકુંઠ માં નારાયણ આંખ બંધ કરીને આરામ કરે છે,શયન કરે છે.ત્યાં માખણચોરી ની લીલા થતી નથી,
વૈકુંઠ માં નારાયણ કોઈ ને ત્યાં માખણ આરોગવા જતા નથી,
ત્યારે વ્રજમાં તો કનૈયો ગોપીઓ ના ઘેર માખણ આરોગવા જાય છે,અને માખણચોરી ની લીલા પણ કરે છે.

વૈકુંઠ માં નારાયણ કોઈ સાથે રમતા નથી,પણ વ્રજ માં તો બાળકો સાથે રમે છે.
વૈકુંઠમાં ઠાકોરજીના ચરણ સ્પર્શ કરવાની દેવો અને ઋષિઓ ને પણ હિંમત થતી નથી,
તેઓ માત્ર પાદુકા નો સ્પર્શ કરે છે,ત્યારે
વ્રજ માં તો કનૈયો,ગોપીઓ ની પાછળ પાછળ ચાલીને વગર બોલાવ્યે તેમના ઘેર પણ જાય છે.

વૈકુંઠ માં નારાયણ ને કોણ કહી શકે કે તમે પાટલો લઇ આવો ?કોણ કહી શકે કે તમે નાચો? ત્યારે-
ગોપીઓ લાલા ને કહે છે-કે-જા,તું પાટલો લઇ આવ.પાટલો વજનદાર હોય અને લાલા નું પીતાંબર છૂટી જાય તો પણ માત્ર ગોપીઓ જ લાલા ને કહી શકે કે –લાલા તું નાચ.
અમે માખણ નો લોભી લાલો (નિરાવરણ અવસ્થા માં) નાચે પણ ખરો...!!!!!!વ્રજ માં લાલો નાચે છે.

જે આનંદ શ્રીકૃષ્ણે વ્રજવાસીઓ ને આપ્યો છે,જે આનંદ વ્રજ માં છે તેવો આનંદ વૈકુંઠ માં નથી.
તેથી જ ભક્ત કહે છે કે-“વ્રજ વહાલું,વૈકુંઠ નહિ આવું”
ગોપી કહે છે-જ્યાં કામ અને કાળ ને પ્રવેશ નથી તેવું વૈકુંઠ શ્રેષ્ઠ છે પણ જ્યારથી આપ વ્રજ માં આવ્યા છો,
ત્યારથી વ્રજ વૈકુંઠ થી પણ અધિક થયું છે.
વૈકુંઠ માં નારાયણ રાજાધિરાજ છે,લક્ષ્મીજી મહારાણી છે,લક્ષ્મીજી ની અનેક દાસ-દાસીઓ સેવા કરે છે.
પણ લક્ષ્મીજી તે ઐશ્વર્ય છોડી ને વ્રજમાં જાતે દાસી થઇ ને સેવા કરવા પધાર્યા છે.
શ્રીકૃષ્ણ ને પ્રસન્ન કરવા -વ્રજના એક એક ઝાડમાં,લતામાં,ફૂલમાં તેમણે પ્રવેશ કર્યો છે.
માતાજી એ વ્રજ ને એવું શણગાર્યું છે,વ્રજ ની એવી શોભા વધારી છે કે માલિક ને રમવાનું મન થાય.
અને તેથી જ માલિક ને વ્રજ માં રમવાની ઈચ્છા થાય છે.

સામાન્ય રીતે લક્ષ્મીજી, નારાયણ ના વક્ષ:સ્થળ ઉપર વિરાજે છે.પણ લક્ષ્મીજી ને થયું છે કે –
હવે મારે પરમાત્મા ના ચરણ માં રહેવું છે.
વૈકુંઠ માં રજ (માટી ની રજ) નથી,વળી વૈકુંઠ માં રાજાધિરાજ, જગત ના પતિ ઉઘાડા પગે ફરતા નથી,
એટલે પરમાત્મા ની ચરણ-રજ વૈકુંઠ માં લક્ષ્મીજી ને મળતી નથી.
પ્રભુ ની ચરણ રજ તો વ્રજ માં છે,વ્રજ માં માલિક, ગાયો ની પાછળ ઉઘાડા પગે ફરે છે,
વ્રજ ની રજ-રજ અતિ પાવન છે, તેથી તે રજ લેવા લક્ષ્મીજી પણ વ્રજ માં આવ્યા છે.
લક્ષ્મીજી ને પણ વ્રજ વહાલું થયું છે.પ્રભુના વ્રજ માં પ્રાગટ્ય પછી વ્રજ ની શોભા વધી છે.

પ્રભુ ના વ્રજ માં પ્રાગટ્ય નું રહસ્ય જો જોવામાં આવે તો-
વ્રજ શબ્દ નો એક અર્થ તો છે-વ્રજ-ભૂમિ.વ્રજ નો બીજો અર્થ થાય છે માનવ શરીર.

શરીર-વ્રજ માં પણ જયારે પ્રભુ પ્રગટ થાય છે ત્યારે જ તે વ્રજ-શરીર ની શોભા વધે છે.
આ શરીર-વ્રજ ની શોભા દાગીના વગેરે થી વધતી નથી,પણ પ્રભુ પ્રગટ થાય ત્યારે વધે છે.
શરીર-વ્રજ ના સિંહાસન પર કામ,ક્રોધ,લોભ,મોહ –વગેરે હશે નહિ ત્યારે પરમાત્મા ત્યાં દોડતા આવે છે.

તુકારામ,મીરાંબાઈ,નરસિંહ મહેતા જેવા ભક્તોએ પોતાના શરીર ને જ વ્રજ બનાવ્યું હતું,માટે
તેમનો જયજયકાર થાય છે,તેમને જગત ભૂલ્યું નથી, કારણકે તેમના શરીર-વ્રજ માં શ્રીકૃષ્ણ વિરાજતા હતા,
બાકી તો મોટા મોટા રાજાઓ થઇ ગયા –પણ તેમને જગત ભૂલી ગયું છે,
જગતગુરુ શંકરાચાર્ય જેવો કોઈ જ્ઞાની થયો નથી,પણ શંકરાચાર્ય નું તત્વજ્ઞાન પ્રેમલક્ષણા ભક્તિ થી ભરેલું છે,તે શુષ્ક તત્વજ્ઞાન નથી, શંકરાચાર્ય ના હૃદય-ગોકુળ માં પણ હંમેશાં શ્રીકૃષ્ણ વિરાજતા હતા.

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE