Jan 30, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-40-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-40

રાવણ નો જન્મ પુલસ્ત્યઋષિ ના નિર્મળ ખાનદાનમાં થયો હતો.
રાવણ,કુંભકર્ણ અને વિભીષણ એ ત્રણે ભાઈઓ એ એવી ઉગ્ર તપશ્ચર્યા કરી કે –બ્રહ્માજીએ પ્રસન્ન થઇ,તેમને વરદાન માગવાનું કહ્યું.

રાવણે એ વિષે વિચાર કરી જ રાખ્યો હતો.તેને “કોઈ મારી શકે નહિ” એવું વરદાન જોઈતું હતું.પણ “કોઈ” એટલે કે તેમાં દેવ,દાનવ,યક્ષ,ગંધર્વ,મનુષ્યો અને પ્રાણીઓ પણ આવી જાય.પણ રાવણ તો મનુષ્યો અને પ્રાણીઓ (વાનર)વગેરે ને “કોઈ” માં ગણવા તૈયાર હતો નહિ,તેનું અભિમાન એમ કહેતું હતું કે –મનુષ્યો અને પ્રાણીઓ તો તેને મારી શકે જ નહિ.
એટલે જ “કોઈ મારી શકે નહિ” એવું માગવા તેનું અભિમાન આડે આવતું હતું.
કારણકે જો એવું માગે તો –તે પોતે મનુષ્યો અને પ્રાણીઓ (વાનર) થી બીવે છે એવું જાહેર થાય.અને એમાં પોતાનું માન નહિ રહે.  એટલે જેવું બ્રહ્માજી એ “માગ,માગ માગે તે આપું.” કહ્યું તેવું જ તેણે કહ્યું કે-
“આપો તો એટલું આપો કે વાનર અને મનુષ્ય એ બે જાતિ સિવાય કોઈથી હું માર્યો મરું નહિ”
હમ કાહૂ કે મરહિન્ ન મારેન,બાનર મનુજ જોતિ દૂર બારેં

કુંભકર્ણ ને જોઈતું હતું ઇન્દ્રાસન.પણ જીભનો લોચો વળી ગયો અને માગ્યું નિંદ્રાસન.
વિભીષણે માગ્યો-ભગવાન ના ચરણકમળ નો નિર્મળ પ્રેમ.

પછી થી રાવણ મય-દાનવ ની રૂપવતી પુત્રી મંદોદરી ને પરણ્યો.
સમુદ્ર ની મધ્યમા ત્રિકૂટ પર્વત પર બ્રહ્માજી એ એક કિલ્લો બનાવેલો,તેમાં મણિ જડિત સુવર્ણ નો મહેલ હતો.
તે કિલ્લા નું નામ હતું લંકા ગઢ.અને તે યક્ષપતિ કુબેર ના કબજામાં હતો,
રાવણે ચડાઈ કરી તે જીતી લીધો અને ત્યાં પોતાની રાજધાની કરી.કુબેર નું પુષ્પક વિમાન પણ તેણે પડાવી લીધું.બ્રહ્માજી ના વરદાન ને લીધે રાવણને કોઈ નો ડર રહ્યો નહોતો,રોજ ને રોજ તેનો લોભ વધતો રહ્યો.
અને એ લોભ ના કારણે લોકો પર તેના ત્રાસ ની હદ રહી નહોતી.ન્યાય અને નીતિ ની તેને કોઈ જ પરવા નહોતી.”હું કરું તે ન્યાય અને હું કરું તે નીતિ” આ જ એનું સૂત્ર હતું.ચારેકોર તેને રાડ પડાવી હતી.
અને “રડાવે તે રાવણ” એ પોતાનું નામ સાર્થક કર્યું હતું.

એકવાર ગમ્મતમાં તેણે કૈલાશ પર્વત પોતાની ભુજાઓ પર ઉઠાવ્યો હતો.
જપ,તપ,યજ્ઞ,યોગ અને વૈરાગ્ય ની વાત સાંભળી કે તે મારો-મારો કરતાં પહોંચી જતો અને બધું નષ્ટ-ભ્રષ્ટ કરી નાખતો.તેના રાજ્ય માં ધર્મ નું ક્યાંય નામોનિશાન રહેવા દીધું નહોતું.
દેવો,દાનવો,ગંધર્વો,યક્ષો,કિન્નરો અને મનુષ્યો –બધા રાવણ નું નામ સાંભળી કાંપતા હતા.
કેટલાક દેવો એ તો તેનું દાસત્વ સ્વીકાર્યું હતું.

રાવણ “શરીર” ને જ સર્વસ્વ માનતો હતો.અને સ્વસુખ માટે બીજા ને પીડવાનું તેનું સૂત્ર હતું.
કહે છે કે રાવણ ને દશ માથા અને વીસ હાથ હતા.
દશ માથાં એટલે દશ ઇન્દ્રિયો.જેની દશે ઇન્દ્રિયો માં કામ ભરેલો છે તે રાવણ.
રાવણ ને મન શરીર-સુખ અને ભોગ જ મહત્વનો હતો.તેના અહંકાર નો કોઈ પાર નહોતો.

એક વખત કુબેર ભંડારી શિવજીનાં દર્શન કરવા ગયા.પ્રણામ કરી તેમણે પ્રાર્થના કરી કે –
મારે લાયક કંઈ કામ સેવા ફરમાવો.
શિવજી તો જોગી-બાવા.સ્મશાન ની રાખ ચોળી ને રહેવાવાળા,તેમને શું જોઈએ?શિવજી સેવા આપવામાં
માને-લેવામાં નહિ.એટલે તેમણે કહ્યું-તેં કહ્યું એમાં બધું આવી ગયું,મારે કશું ના જોઈએ.

પાર્વતી જી તે વખતે જોડે જ બિરાજેલાં હતાં.તેમણે થયું કે –કુબેર ભંડારી આટલો આગ્રહ કરે છે તો તેનું
મન રાખવામાં શું વાંધો છે? એટલે તેમણે કહ્યું કે-રહેવા માટે એકાદ મકાન હોય તો સારું.
કુબેર ને ક્યાં કશાની ખોટ હતી? એટલે તો તેમણે ધન-કુબેર કે કુબેર ભંડારી કહે છે.

કુબેરે એક ઘર ને બદલે સરસ મજાનો સુવર્ણ નો મહેલ ખડો કરી દીધો.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE