Jan 29, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-39-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-39

દરેક મનુષ્ય ને રૂપિયા નો મોહ છે પણ જો તેના હાથમાં ખોટો રૂપિયો આપવામાં આવશે તો લેશે નહિ.આ બતાવે છે કે-દરેક ને રૂપિયા નો મોહ છે પણ ખોટા રૂપિયા નો મોહ નથી.

તેમ આ ખોટા (અસત્ય-મિથ્યા) સંસાર પર મોહ કરવા જેવો નથી.
જગતના જીવો ના મિલન માં સુખ થાય છે પણ વિયોગ માં અતિશય દુઃખ થાય છે.જ્યાં મિલન છે ત્યાં વિયોગ લખાયેલો  જ છે.મિલન નું સુખ સ્થાયી નથી,માટે જગતના જીવો પર દિલ ચોંટાડવા જેવું નથી.

અંધારામાં પડેલું દોરડું (અજ્ઞાન થી) સર્પ-રૂપે ભાસે છે,તેની બીક લાગે છે પણ પ્રકાશ (જ્ઞાન) થતાં તેના યથાર્થ સ્વરૂપ નું જ્ઞાન થાય છે. અને તેની બીક લાગતી નથી.
તેમ આ સંસાર પણ અસત્ય હોવા છતાં માનવી ને (અજ્ઞાનથી) સત્ય હોય તેમ ભાસે (લાગે) છે,કેમ કે તે
સત્ય પરમેશ્વર ના આધારે રહેલું  હોવા થી સત્ય જેવું ભાસે છે.આધાર સાચો છે પણ ભાસ ખોટો છે.

જો,રાજાએ ખોટાં મોતી નો હાર પહેર્યો હોય અને જો ગરીબ માણસે સાચાં મોતી નો હાર પહેર્યો હોય ,
તો પણ ગરીબની ગરીબી ના કારણે લોકો કહેશે તેણે ખોટાં મોતી નો હાર પહેર્યો છે,
પણ રાજાએ ખોટાં મોતી પહેર્યા છે એમ કોઈ નહિ માને.
આજ પ્રમાણે જગત-રૂપી બનાવટી મોતી ની કંઠી પરમાત્મા એ પોતાની ડોક માં રાખી છે.
પણ પરમાત્મા એ પહેરી છે એટલે તે કંઠી ને કોઈ ખોટી માનવા તૈયાર થતું નથી.પણ કંઠી તો ખોટી જ છે.

મહાત્માઓ કહે છે કે-જગતમાં રહો પણ જગતને ખોટું માની ને રહો.જે દેખાય છે તેનો નાશ થવાનો જ છે.
ભૂત,ભવિષ્ય કે વર્તમાન માં જે દેખાય છે તે સાચું નથી પણ જે-અવિનાશી હોય,અવ્યય હોય અને કાયમ માટે ટકનારું હોય તે જ માત્ર સાચું છે. જે સદા એક જ સ્વ-રૂપે રહે છે તે સત્ય.અને તે સત્ય સાથે સ્નેહ કરો.

જગતના પદાર્થો દુઃખરૂપ છે.તેથી જ્ઞાની પુરુષો તેનું ચિંતન કરતા નથી.
જગત અનિત્ય છે,એવું જે વારંવાર ચિંતન કરે છે,તેણે પરમાત્મા નું અપરોક્ષ જ્ઞાન થાય છે.અને તેને પછી
જગતનું ભાન રહેતું નથી.
જેમ સ્વપ્ન માંથી જાગ્યા પછી સ્વપ્ન મિથ્યા (ખોટું) લાગે છે,તેમ પરમાત્મા નું જ્ઞાન થતાં જગત મિથ્યા લાગે છે.ઈશ્વર સિવાય જે ભાસે છે તે મિથ્યા છે.

કૈકેય દેશમાં સત્યકેતુ નામે એક રાજા હતો,તેને પ્રતાપભાનુ અને અરિમર્દન નામે બે કુંવર હતા.
બંને બુદ્ધિશાળી અને બળિયા હતા.અનેક રાજાઓ ને હરાવી,તેમના રાજ્ય જીતી પોતાની આણ ફેલાવી હતી.
સત્યકેતુ વૃદ્ધ થયા એટલે પોતાના મોટા પુત્ર પ્રતાપભાનુ ને રાજ્ય ગાદી પર બેસાડી અને વનમાં ગયા.
પ્રતાપભાનુ એક વાર ભૂંડના શિકારે નીકળ્યો હતો અને સાંજ પડી ગઈ,તે થાક્યો હતો ત્યાં તેને એક સાધુ નો આશ્રમ જોયો ત્યાં અંદર જઈ જોયું તો એક સાધુ ભભૂત લગાવી બેઠો હતો.

તે સાધુ ખરેખર સાધુ નહોતો પણ પ્રતાપભાનુ સામે લડાઈમાં પોતાનું રાજ્ય ખોઈ બેઠેલો કાળકેતુ હતો.
રાજા ની આગતા સ્વાગતા કરી અને રાજા ને જાળ માં ફસાવ્યો.સાધુ ના મીઠા વચનો થી રાજા પણ
કશું પણ આગળ પાછળ વિચાર્ય વગર જાળ માં ફસાતો પણ ગયો.
તુલસીદાસ કહે છે કે- ભાવિ માં જે બનવાનું હોય છે તેમ જ બધું બને છે.કાં તો તે (ભાવિ) જ પોતાની પાસે આવે છે અથવા તે પોતે જ તે ભાવિ ની પાસે જાય છે.
તુલસી જૈસી ભવતબ્યતા,તૈસી મિલન સહાઈ,આપુનું આવઈ તાહિ પહિ,તાહિ તહાં લઇ જાઈ.

પ્રતાપભાનુ ને કાળકેતુએ વરદાન માગવાનું કહ્યું.ત્યારે રાજા લોભ નો માર્યો કહે છે કે-આખી દુનિયા મારા પગમાં માથું નમાવે,અને સો કલ્પ સુધી મારું  રાજ્ય રહે.
કાળકેતુ એ કહ્યું કે-રાજા મારું વરદાન છે કે તુ બ્રાહ્મણો ના શાપ સિવાય કોઈ થી નહિ મરે.
રાજાએ પૂછ્યું કે –બ્રાહ્મણો ને રાજી અને વશ કેમ કરવા? ત્યારે કાળકેતુ એ ચાલાકી થી કહ્યું કે-હું અહીં થી ક્યાંય બહાર ગયો નથી પણ તમારે માટે હું તારે ત્યાં રસોયો બની ને આવીશ,અને મારા હાથે પકાવેલી રસોઈ તુ બ્રાહ્મણો ને ખવડાવજે એથી તે તારે વશ રહેશે.

કાળકેતુ બ્રાહ્મણ નો વેશ લઇ અને રાજા સાથે ગયો,ત્યાં તેને રસોઈ બનાવી અને ચોરી-છુપી થી તે
રસોઈ માં માંસ ભેળવી દીધું. રાજા પીરસવા નીકળ્યો-તે જ સમયે આકાશવાણી થઇ કે -હે બ્રાહ્મણો
આ અન્ન ખાશો નહિ તેમાં માંસ ભેળવેલું છે.
બ્રાહ્મણો ઉભા થઇ ગયા અને ક્રોધમાં આવી શાપ આપ્યો કે-રાજા,તેં રાક્ષસ જેવું કૃત્ય કર્યું છે માટે તારા કુળ નો નાશ થાઓ અને તુ રાક્ષસ થઇ ને પડ.

કહે છે કે પ્રતાપભાનુ રાજા રાવણ તરીકે,એનો નાનો ભાઈ અરિમર્દન કુંભકર્ણ તરીકે અને પ્રતાપભાનુ નો
મંત્રી ધર્મરુચિ રાવણ ના નાના ઓરમાન ભાઈ વિભીષણ તરીકે બીજા જન્મ માં પેદા થયા.

કેતુ એટલે ધજા.સત્યકેતુ એ સત્ય ની ધજા અને કાળકેતુ એ કાળ નો ઝંડો ફરકાવે છે.
પ્રતાપભાનું ભૂંડ એટલે કે મોહ ની પાછળ પડ્યો,અને કાળ ને તક મળી,અને તે માથે ચડી બેઠો.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE