Jan 28, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-38-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-38

ભગવાને હસીને આનંદ થી નારદના શાપ ને માથે ચડાવ્યો,અને જેવી પોતાની માયા પાછી ખેંચી લીધી કે તરત જ નારદજી ભાન માં આવ્યા.પોતાની ભૂલ નું ભાન થતા ભયભીત થઇ ભગવાન ના ચરણ માં પડી ગયા.અને બોલ્યા કે- તમારે શરણે આવ્યો છું,મારી રક્ષા કરો,મારો શાપ મિથ્યા થાઓ.
ત્યારે ભગવાને કહ્યું કે-આ બધું મારી ઈચ્છા થી જ બન્યું છે,તમારે ચિંતા કરવાની જરૂર નથી.

તુલસીદાસજી કહે છે કે- કલ્પે કલ્પે ભગવાન અવતાર ધારણ કરે છે.અને અનેક પ્રકારનાં સુંદર ચરિત્રો કરે છે,શ્રી હરિ અનંત છે અને શ્રી હરિ ની કથાઓ પણ અનંત છે.સંતો અનેક પ્રકારે કહે છે ને સાંભળે છે.

ભગવાને નારદ ને કહ્યું  હતું કે “જે પ્રકારે તમારું હિત થશે તેમ કરીશ”
પણ નારદજી તે સમજ્યા નહિ.કારણ કે તેમની આંખ પર મોહ નાં પડળ હતાં.
પ્રભુ નું એ વચન જેટલું નારદજી માટે સાચું હતું તેટલું આપણા બધા ને માટે સાચું જ છે.
પ્રભુ જે કરે છે તે સાચું કરે છે,સારું જ કરે છે અને આપણા હિત નું જ કરે છે. પરંતુ આપણી બુદ્ધિ ની આડે
સ્વાર્થ નું,વાસનાઓ નું પડળ છે તેથી આપણે પણ તે સમજી શકતા નથી.

પ્રભુ મહાવૈદ્ય છે, રોગી ગમે તેવો વ્યાકુળ થાય અને કુપથ્ય માગે પણ વૈદ્ય તે આપે નહિ.દવા ગમે તેટલી કડવી લાગે તેમ હોય પણ વૈદ્ય દર્દી ને એજ દવા આપશે અને પોતાના પર શ્રદ્ધા રાખી ને તે દવા લેવાનો આગ્રહ કરશે.દર્દી ની શ્રદ્ધા ની એ કસોટી છે.દવા લેવા તે રાજી નહિ થાય તો નુકશાન તેને જ થવાનું છે.

ભગવાન ની આવી માયા છે.ગીતાજી માં ભગવાને કહ્યું છે કે-મારી માયા નો પાર પામવો દુષ્કર છે,

ભગવાન યુગે યુગે અવતાર લે છે,એનો અર્થ એ છે કે-તેમણે સૃષ્ટિ રચી ને તેને તેના નસીબ પર છોડી દીધી નથી.પણ તેની બરાબર ખબર રાખે છે.સુકાન તેમના હાથમાં રાખ્યું છે.
ધર્મ નું મૂળ ખવાય એટલે પ્રભુ તેને બચાવવા દોડી આવે છે.”ધર્મસંસ્થાપનાર્થાય સંભવામિ યુગે યુગે”

તુલસીદાજી કહે છે કે-
ઈશ્વર અંશ જીવ અબિનાસી,ચેતન અમલ સહજ સુખરાસી,
સો માયા બસ ભએઉ ગુસાઈ,બાંધ્યો કીર મર્કટ કીર નાઈ.
જીવ ઇશ્વરનો અંશ છે,આત્મા નિર્મળ,અવિનાશી આનંદ સ્વ-રૂપ છે.એ કશાથી લેપાતો નથી,એને કોઈ
ડાઘ લાગતો નથી.પરંતુ માયા ને વશ થઇ પોતાને બંધન માં પડેલો જુએ છે.અને પોતાના માં સુખ દુઃખ નો આરોપ કરે છે. આ વાત પેલા પોપટ અને વાંદરા જેવી છે.

પોપટ ને પકડવા પારધી લોકો જમીન પર ખૂંટી લગાવી,એક તાર ની અંદર પોલી ભુંગળી ઓ પરોવી ને
એ તાર ને ખૂંટી પર બાંધે છે,અને પછી આજુ બાજુ દાણા વેરે છે.પોપટ દાણા ખાવા અવે છે અને પોતાની આદત મુજબ ભૂંગળી પર બેસે છે,પણ તેના વજન થી ભૂંગળી ફરી જાય છે ને પોપટ ઉંધે માથે લટકી જાય છે.પડી જવાની બીકે પોપટ તે ભૂંગળીઓ ને હજુ પકડી રાખે છે,વિચારે છે કે ભૂંગળી એ મને પકડ્યો છે,અને એવી હાલત માં ત્યાં આવી ને પારધી તેને પકડી લે છે.

આવું જ વાંદરા નું છે.પારધી સાંકડા મોં વળી હાંડલી જમીન માં દાટે છે અને તેમાં ચણા ભરે છે.
વાનર એ ચણા ખાવા દોડી આવે છે,અને લોભ નો માર્યો બંને હાથ હાંડલી માં નાખે છે,ને ચણા ની મુઠ્ઠીઓ ભરે છે.પછી હાથ બહાર કાઢવા મથે છે પણ હાંડલી નું મોં નાનું હોવાથી અને મુઠ્ઠી ને લીધે હાથ મોટા થવાથી હાથ બહાર નીકળી શકતો નથી.એટલે વાંદરો સમજે છે કે તેના હાથ કોઈએ અંદરથી પકડી રાખ્યા છે.એ દાંત કચકચાવે છે પણ ચણા છોડી દેવાનું તેને સુઝતું નથી.
ચણા બહુ ભાવે છે,અને ચણાનો એવો લોભ છે,કે તે પકડાઈ જાય છે.

આ પોપટ અને વાંદરો બંને અજ્ઞાન ને વશ થઇ એવું માને છે કે પોતાને કોઈએ પકડી રાખ્યો છે,
પણ પકડ તેમની પોતાની જ છે,એવું એ જાણતા નથી.હાથે કરી ને બંધન માં પડ્યા છે,
બસ આમ જ આ સંસાર હાંડલી જેવો છે તેમાં વાસના રૂપી ચણા ભર્યા છે,મન છે તે વાનર છે,
વાસના ના ચણા ખાવા આવે છે,અને હાથે કરી ને બંધન માં ફસાય છે.

મનુષ્ય પણ સંસાર રૂપી મોહ ના એક થાંભલા ને બાથ ભરી ને ઉભો છે અને બૂમો મારે છે કે-

એ ભાઈ કોઈ મને છોડાવો,મને થાંભલા એ પકડી રાખ્યો છે. પણ થાંભલો કેવી રીતે તેને પકડી રાખવાનો છે? થાંભલો મનુષ્ય ને વળગ્યો નથી પણ મનુષ્ય મોહ રૂપી થાંભલાને વળગ્યો છે. 

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE