Jun 27, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૭૭

હનુમાનજી,શ્રીરામને કહે છે કે-આપનું નામ,રક્ષક બની રાત-દિવસ પહેરો ભરે છે,આપનું ધ્યાન –તે બીડેલાં દ્વાર-રૂપ છે,અને નેત્રો નિરંતર આપનાં ચરણમાં લાગેલાં રહે છે.પછી પ્રાણ જાય કયા માર્ગે?
પ્રાણ તો બહાર નીકળવા તરફડે છે,પણ બહાર નીકળવાનો કોઈ રસ્તો જ તેને જડતો નથી.આપનું નામ અને આપનું ધ્યાન છૂટે તો તરત પ્રાણ નીકળી જાય,પણ સીતાજી તો આપના-મય છે,આપનાં નામ-અને ધ્યાન,તો કેમ કરી ને છૂટે?

પછી તો હનુમાનજી એ સીતાજીએ આપેલો ચુડામણી રામજી ને આપ્યો,કે જે રામજી એ લઇ હૃદય-સરસો
લગાવ્યો. અને હવે હનુમાનજી,શ્રીરામને, સીતાજી નો સંદેશો સંભળાવે છે.
“પ્રભુ,માતાજીએ આપનાં ચરણ પકડીને,આપણે તેમનો સંદેશો કહેવાની આજ્ઞા કરી છે કે-
આપનો વિયોગ થતા જ મારા પ્રાણ ચાલ્યા ના ગયા તેમાં મારા નેત્રો નો દોષ છે,
તે નેત્રો ને આપનાં દર્શન કરી સુખી થવાની લાલસા છે.તેથી તે આંસુ વહાવ્યા કરે છે.
એ આંસુ,  વિરહાગ્નિ (વિરહ નો અગ્નિ) થી બળતા,દેહને બળી જતો અટકાવે છે!!!
તેમ ના હોત તો,આ દેહ,તે વિરહના અગ્નિમાં રૂ ના પેઠે બળી ગયો હોત.!!!”

સીતાજી નો સંદેશો સાંભળી માલિકની આંખો છલકાઈ આવી,અને ફરીથી હનુમાનજી ને છાતી સરસા ચાંપી ને ઘણા પ્રેમ અને માનથી પોતાની નજીક બેસાડી કહ્યું.
“હે,હનુમાન આજે તમે મારા પર જે ઉપકાર કર્યો છે,તેવો ઉપકાર આજ સુધી,કોઈ દેવ,મુનિ,મનુષ્ય કે,
શરીર ધારણ કરનાર કોઈ પ્રાણીએ પણ કર્યો નથી”
“સુનું કપિ તોહિ સમાન ઉપકારી,નહિ કોં સુર નર મુનિ તનુધારી”

ત્રણે ભુવનનો માલિક,આજે ઉપકાર તળે આવી જઈ ને હનુમાનજી સાથે નજર મિલાવી શકતો નથી!!!!!
હનુમાનજી એ કરેલા ઉપકાર ની સામે હનુમાનજી ને હું શું આપું ?તેમને હું શું કરું?
વનવાસમાં વિચરતા માલિક પાસે,જયારે આજે હનુમાનજી ને કંઈ આપવું છે ને પાસે કંઈ નથી!!!
માલિક ની નજર નીચી થઇ છે.અને મૂંઝવણમાં પડેલા શ્રીરામ પોતાના મન ની સાચે સાચી વાત કહી દે છે કે-હે,હનુમાન તારા ઉપકાર નો બદલો (પ્રતિ-ઉપકાર) હું કેવી રીતે વાળું?મારે પ્રતિ-ઉપકાર કરવો છે,
પણ હું આજે કશું કરી શકું તેમ નથી,મારું મન તારી સન્મુખ થઇ શકતું નથી,મારી નજર તારી નજરમાં
નજર મિલાવી શકતી નથી.  ”પ્રતિ ઉપકાર કરૌ કા તોરા,સનમુખ હોઈ ન શકત મન મોરા”

ત્યારે હનુમાનજીતો માલિક ની વાતો સાંભળતા-સાંભળતા જ ,હર્ષથી પુલકિત થઇ,અતિ-પ્રેમ માં વ્યાકુળ બની ને,શ્રીરામના ચરણો માં ચોંટી ગયા.માલિક આવું બોલે,ને ઉદાસ બને, તે તેમને મંજુર નહોતું.
શ્રીરામ તેમના મસ્તક પર હાથ મૂકી તેમને ઉઠાડવા નો પ્રયત્ન કરે છે,પણ હનુમાનજી તે ચરણ છોડવા જાણે રાજી જ નહોતા.રામજીએ તેમનું મુખ ઊંચું કરી ને તેમની સામે જોયું,બંને ની આંખો ભરાણી છે,ને
બંને ના શરીર હર્ષથી પુલકિત થઇ ગયાં છે.હવે કોઈ કોઈને શું કહું કહે?
બંને એક બીજા ને જોઈ જ રહ્યા-જોઈ જ રહ્યા-ને તેમના મૌને હજારો વાતો કરી નાંખી!!!!

તુલસીદાસજી કહે છે કે-પાર્વતીજી ને આ પ્રસંગની વાત કરતાં શિવજી ભાવ-વિભોર બની ગયા છે.
અને સાચે જ આ પ્રસંગ રામાયણ માં શિરોમણી સરખો જ છે.

હજી હનુમાનજી એ કોઈની આગળ પણ લંકા-દહનની વાત તો કરી જ નહોતી,
હનુમાનજી વિનય ની મૂર્તિ છે, બ્રહ્માજી એ લખેલ કાગળ પણ આપવો કે ના આપવો?
તેની પણ,હજુ હનુમાનજી ને  વિમાસણ છે.છેવટે તેમને નિર્ણય કર્યો કે-કાગળ મારાથી ના રખાય,
જેનો હોય તેણે દઈ દેવો જોઈએ.એટલે તેમણે તે કાગળ લક્ષ્મણજી ને આપ્યો.
લક્ષ્મણજી એ બધાની હાજરીમાં તે રામજી ને વાંચી સંભળાવ્યો.

અંગદ-વગેરે સર્વેને પણ પહેલી જ વાર લંકાદહન ની વાત જાણી,અને સર્વ આનંદમાં આવી કૂદવા લાગ્યા,
ને હનુમાનજી ની અને તેમના પૂંછડા ની વાહ,વાહ કરી,તેમના પૂંછડા ને ચૂમવા લાગ્યા.
શ્રીરામ પણ અતિ-પ્રસન્ન થઈને કહે છે કે-હે,હનુમાન,તમારા પરાક્રમ ને તો કોઈ હદ નથી,
હવે તમે જ કહો કે હું શું તમારું પ્રિય કરી શકું?
પણ હનુમાનજી ની નમ્રતા ને ક્યાં હદ છે?તેમણે હાથ જોડી કહ્યું કે-
મહારાજ,વાનર નો પુરુષાર્થ તો એક ડાળી થી બીજી ડાળી કૂદવા જેટલો જ હોય છે,આ તો બધો આપનો પ્રતાપ છે,આપના પ્રતાપે તો રૂ પણ વડવાનલ ને બાળી શકે છે.હે,નાથ,
હું તો આપની પાસે કર જોડી ને એટલું જ માગું કે-કૃપા કરી,આપની નિશ્ચલ ભક્તિ મને આપો,
એમાં જ મને પરમ સુખ છે. “નાથ,ભગતિ અતિ સુખદાયની,દેહુ કૃપા કરી અનપાયની”
ત્યારે રામજીએ અતિ-કૃપા કરી ને પ્રસન્ન થઇ ને કહ્યું કે-“તથાસ્તુ”

વાનરો એ હર્ષ થી પોકાર કર્યો-સિયાવર રામચંદ્રકી જય,પવનસુત હનુમાનજી કી જય”



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE