Sep 19, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૨૫

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૪(ચોથો)-૧૧

રાજા ઉત્તાનપાદે –અણમાનીતી રાણી સુનીતિ નો ત્યાગ કર્યો છે.
સુનીતિ ના પુત્ર-ધ્રુવજી ચાર-પાંચ વર્ષના થયા છે, એક દિવસ મા ને પૂછે છે-મારા પિતાજી ક્યાં છે ?
મા નું હૃદય ભરાયું, આજ સુધી છુપાવ્યું –કે તારા પિતાજી એ મારો ત્યાગ કર્યો છે. પણ આજે કહી દે છે-કે-સામે જે રાજમહેલ છે-
તેમાં તારા પિતા રહે છે. ધ્રુવ પિતાને મળવા દોડ્યા છે.
ઉત્તાનપાદ રાજા સોનાના સિંહાસન પર બેઠા છે, સુરુચિ શૃંગાર કરીને પાસે બેઠી છે, અને તેનો પુત્ર ઉત્તમ રાજા ના ખોળામાં બેઠો છે.
રાજા ઉત્તમ ને ખોળામાં બેસાડી લાડ કરતા હતા. ધ્રુવે જઈ કહ્યું-પિતાજી મને પણ ખોળામાં લો.

પ્રત્યેક –બાળક માં- જ્યાં સુધી વિકાર-વાસના ના હોય ત્યાં સુધી એ લાલાજી નું સ્વરૂપ છે.
(ઘણાને પોતાના બાળક માં જ લાલાજી દેખાય અને તેને લાડ કરે,પણ પડોસીનો છોકરો ઘરમાં આવે તો તે તેને ગમતું નથી, 
તેનામાં તેને લાલાજી દેખાતા નથી. રસ્તા પર ભીખ માગતા નાગા-પુંગા  છોકરા માં તેને લાલાજી દેખતા નથી. આ સાચું નથી-પ્રત્યેક બાળક માં બાલકૃષ્ણ ની લાલાજી ની  ભાવના થવી જોઈએ)
બાળક ને રાજી કરો તો લાલાજી પણ રાજી થશે. બાળકો ને રાજી રાખવા લાલાજી પણ માખણ ની ચોરી કરતા.
મોટા મોટા મહાત્મા ઓ બાળક સાથે રમતા હતા. બાળક ને છેતરશો નહિ, તેનું અપમાન કરશો નહિ.

એક વખત રામદાસ સ્વામી નાનાં બાળકો સાથે રમતા હતા. શિષ્યો એ કહ્યું-તમે આ શું કરો છો ?
રામદાસ સ્વામી કહે છે-જે ઉંમર માં મોટા થયા છે-તે તો ચોર બની ગયા છે. આ બાળકો સાથે રમવામાં મને આનંદ આવે છે.
પુસ્તક વાંચવાથી જે જ્ઞાન થતું નથી-તે આ બાળક સાથે રમવાથી થાય છે. જે બાળક જેવો છે- તે- ઈશ્વરને ગમે છે.
સંતો નું હૃદય બાળક જેવું હોય છે. બાળક ને છળકપટ આવડતું નથી, જુઠ્ઠું બોલતા આવડતું નથી.

એક ઉદાહરણછે-
એક ભાઈને ત્યાં લેણદાર ઉઘરાણીએ આવ્યા.લેણદાર ના ત્રાસ માંથી કેમ છૂટવું ? ઘરમાં ત્રણ વર્ષ નો બાબો હતો-તેને કહે છે-કે-
જા બહાર જઈ પેલા શેઠ ને કહે કે-બાપુ ઘરમાં નથી. બાબો કહે –બાપુ તમે તો ઘરમાં છો. ભાઈ કહે છે-કે તું તારે આમ જઈને કહેને-
તને હું ચોકલેટ આપીશ. બાળક નિર્દોષ છે-તેને કપટ ની શું ખબર પડે ? બહાર આવી શેઠ ને કહ્યું-મારા બાપુ કહે છે-કે તે ઘરમાં નથી,
બહાર ગયા છે.મારા બાપુએ કહ્યું-કે આમ કહીશ તો મને તે ચોકલેટ આપશે.

બાળક ના મન માં જેવું હોય તે બોલે છે-અને જેવું બોલે છે તેવું કરે છે. તેના મન,વાણી અને કર્મ એક જ હોય છે.
બાળક નિર્દોષ હોય છે-કપટ નો બોધ બાળક ને આપવો નહિ,સારા સંસ્કાર આપવા. વધુ પડતા લાડ પણ કરવા નહિ.

ધ્રુવ જી ને જોતાં રાજા નું હૃદય પીગળ્યું છે. મન માં થયું કે આને પણ ખોળા માં બેસાડું. પણ સુરુચિ જોડે બેઠી છે.
તેને આ ગમતી વાત નહોતી. સુરુચિ ની આંખ માં વેર-ઝેર છે.

જયારે જયારે જીવ પાસે ભજનાનંદ આવે છે-ત્યારે- સુરુચિ-વાસના-વિઘ્ન કરે છે.
પૂજા કરતાં કરતાં મન રસોડામાં જાય તો સમજજો કે સુરુચિ આવી. જે સુરુચિ ને આધીન છે-તે કામાધીન છે-વિષયાધીન છે.

સુરુચિ એ ધ્રુવ ને ગોદમાં લેવાની ના પાડી છે. રાજા રાણી ને આધીન હતો. કામાંધ હતો. તેને વિચાર્યું-કે- જો ધ્રુવ ને ગોદમાં લઈશ
તો સુરુચિ નારાજ થશે. બીજું ગમે તે થાય પણ રાણી નારાજ ના થવી જોઈએ. પણ રાજાએ એમ ના વિચાર્યું કે-ધ્રુવ નું દિલ દુભાશે.

અતિકામી ને સ્ત્રી માં કોઈ દોષ દેખાતો નથી-કહેશે-બિચારી ગોકળગાય જેવી છે--ભલેને તે મારકણી ભેંશ જેવી હોય.

અતિશય પણે સ્ત્રી ને આધીન રહેવું તે પાપ છે. શાસ્ત્ર માં તો ત્યાં સુધી લખ્યું છે-કે-જે અતિશય પણે સ્ત્રીને આધીન હોય તેવી
વ્યક્તિ ને જોવામાં પણ પાપ છે. આ રાજા હતો પણ રાણી નો ગુલામ હતો. લગભગ દરેક ની દશા આવી જ હોય છે.
સાહેબ બહાર ભલે અક્કડ ફરતાં હોય પણ બબલી ની બા પાસે ટાઢા ઘેંસ થઇ જાય છે. કંઈ ચાલતું નથી.
સ્ત્રી માં પ્રેમ કરો- પણ તેનામાં અતિશય આધીન ના બનો. (આધીનતા માત્ર -એક ઈશ્વરની)

ધ્રુવ પ્રેમ થી આવ્યો છે-આશા છે-બે હાથ  ઉંચા કર્યા છે-પણ રાણી ને રાજી રાખવા રાજા એ મોં ફેરવી લીધું છે. ધ્રુવ હજુ ઉભો છે.
સુરુચિ બહુ રુઆબ માં બોલી- તું અહીં થી ચાલ્યો જા. તું રાજા ની ગોદ માં બેસવા લાયક નથી.
ધ્રુવે બે હાથ થી વંદન કર્યા –કહે -મા,હું મારા બાપુ નો દીકરો નહિ ? ત્યારે સુરુચિ –ધ્રુવ ને મહેણું મારે છે.-કે- તારી મા રાણી જ નથી,
રાણી તો હું છું,તારી મા તો મારી દાસી છે. દાસી નો દીકરો થઇ રાજા ની ગોદમાં બેસવા આવ્યો છે ? જો તારે રાજા ની ગોદ માં
બેસવું જ હોય તો મારે પેટે જન્મ લે. વન માં જા તપશ્ચર્યા કર અને ઈશ્વર ને પ્રસન્ન કરી મારા પેટે જન્મ માગ.

ભગવાન ને પ્રસન્ન કર્યા પછી –તારે પેટે જન્મ લેવાની શી જરૂર છે ? પણ મૂર્ખ હતી એટલે આવું બોલે છે.

ધ્રુવ ને બહુ દુઃખ થયું છે.રડતાં રડતાં ઘેર આવે છે. મા બહુ પૂછે છે પણ કાંઇ બોલતા નથી. એક દાસી એ આવી બધી વાત કરી.
માતા સુનીતિ બહુ સંસ્કારી છે-તે બાળક ના પર કોઈ ખરાબ સંસ્કાર ના પડે તે માટે તેને દુઃખ ના વેગ ને દબાવ્યો છે.
સુનીતિ વિચારે છે-મારી શોક્ય ના માટે જો મારા મુખમાંથી ખરાબ બોલ નીકળશે-તો ધ્રુવ ના મન માં કાયમ ના વેર ના સંસ્કાર પડશે.
ધ્રુવ ને હંમેશ માટે સુરુચિ પ્રત્યે વેર નું બીજ રોપાશે.

હજાર શિક્ષક ના આપી શકે –એટલા બધા સંસ્કાર એક જાગૃત મા-બાળક ને  આપી શકે છે. મા એ ગુરુ છે. મા ના અનંત ઉપકાર છે.
પુત્ર મોટો જ્ઞાની થાય-સાધુ સન્યાસી થાય તો પિતા તેને વંદન કરે છે-મારો છોકરો મારાથી સવાયો  થયો.પણ મા કોઈ દિવસ
વંદન કરે નહિ. મા ના ઋણ માંથી કોઈ મુક્ત થઇ શકે નહિ. સન્યાસ લીધા પછી પણ શંકરાચાર્યે  મા ની સેવા કરી છે.
સાધુ-સન્યાસી ઓ ,જ્ઞાની મહાત્માઓ પણ મા ના ચરણ માં વંદન કરે છે.

      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE