Sep 27, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૩૩

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૪(ચોથો)-૧૯

જરા-(વૃદ્ધાવસ્થા) સાથે લગ્ન થયા પછી પુરંજન ની દશા બગડી છે. શરીર વૃદ્ધ થયું છે.

ભોગ ભોગવે એને –જરા-વૃદ્ધાવસ્થા વળગે છે. યોગી ને જરા-અવસ્થા વળગી શકે નહિ.
જવાની "જવા" ની જ છે. વૃદ્ધાવસ્થા માં વાસના વૃદ્ધ થતી નથી,મોહ છૂટતો નથી.

તે પછી –મૃત્યુ નો સેવક-પ્રજ્વાર આવ્યો. પ્રજ્વાર એટલે અંતકાળ નો જ્વર (તાવ).
સ્ત્રી માં અતિ આશક હોવાથી –અંતકાળ માં સ્ત્રીનું ચિંતન કરતાં-શરીર છોડવાથી –પુરંજન –વિદર્ભ નગરી માં કન્યા રૂપે જન્મ્યો.

એવું નથી કે કોઈ કાયમ માટે પુરુષ કે કાયમ માટે સ્ત્રી થઇ પુનર્જન્મ પામે. આ શરીર માં જીવ જે દૃઢ વાસના કરે છે-તે પ્રમાણે-
તેનો પુનર્જન્મ થાય છે. મનુષ્ય પોતાનું સ્વરૂપ પોતે જ નક્કી કરે છે.

બાલ્યાવસ્થા અને વૃદ્ધાવસ્થા માં જે થોડા સત્કર્મો કરેલા હતા તેને પ્રતાપે- વિદર્ભ માં પુરંજન નો જન્મ કન્યારૂપે (વૈદર્ભી) થયો.
સમય જતાં તેનું લગ્ન દ્રવિડ દેશ ના રાજા સાથે થયું.  પાંડ્ય (મલયધ્વજ) રાજા ભક્ત હતા. તેનાથી એક પુત્રી અને
સાત પુત્રો થયા.
કથા શ્રવણ –સત્સંગ માં રુચિ-તે ભક્તિ.(પુત્રી) સાત પુત્રો ભક્તિ ના સાત પ્રકાર છે.
(શ્રવણ,કિર્તન,સ્મરણ,પાદસેવન,અર્ચન,વંદન અને દાસ્ય)
આ સાત પ્રકારની ભક્તિ મનુષ્ય પ્રયત્ન કરવા થી પામી શકે છે. પરંતુ આઠમી સખ્ય અને નવમી આત્મનિવેદન –ભક્તિ –
પ્રભુ જેના પર કૃપા કરે છે તેને જ મળે છે.

સાત પ્રકારની ભક્તિ સિદ્ધ કર્યા પછી, એક વખત,જયારે કન્યાના  પતિ નું મરણ થાય છે-ત્યારે તે દુઃખી થાય છે. ત્યારે પરમાત્મા
સદગુરુ રૂપે આવી અને સખ્ય ને આત્મનિવેદન ભક્તિ નું દાન કરે છે.
એટલે કે જે મિત્ર-અવિજ્ઞાત ને (પરમાત્માને) પુરંજન (જીવ) માયાને લીધે ભૂલી ગયો હતો-તે સદગુરુ રૂપે આવ્યા. અને બ્રહ્મવિદ્યા નો
ઉપદેશ કર્યો-કે-
તું મને છોડીને (મારાથી વિખુટો પાડીને) નવ દ્વાર વળી નગરી (શરીર) માં રહેવા ગયો ત્યારથી તું દુઃખી થયો છે.
પણ હવે તું તારા સ્વ-રૂપ ને ઓળખ. તું મારો મિત્ર છે.તું મારો અંશ છે.તું સ્ત્રી નથી કે પુરુષ નથી. તું મારા સામું જો.

પુરંજન પ્રભુ ની સન્મુખ થયો. જીવ અને ઈશ્વર નું મિલન થયું. અને જીવ કૃતાર્થ થયો.

ચિત્ત ની શુદ્ધિ કરવા માટે કર્મ ની જરૂર છે.
મન ને એકાગ્ર કરવા ભક્તિ ની જરૂર છે.અને સર્વ માં ઈશ્વરની અનુભવ કરવા જ્ઞાન ની જરૂર છે.
જ્ઞાન –ભક્તિ અને વૈરાગ્ય –ત્રણે પરિપૂર્ણ થાય –ત્યારે જીવ પરમાત્મા દર્શન કરી કૃતાર્થ થાય છે.

ભક્તમાળ માં (ભક્તમાળ-પુસ્તક માં) મહાન સંત અમરદાસજી ની કથા આવે છે.
તેમની ઉંમર ત્રણ વર્ષની હતી ત્યારે તેમણે તેમની મા ને  પૂછ્યું-મા હું કોણ છું ? મા એ જવાબ આપ્યો-તું મારો દીકરો છું.
અમરદાસ પૂછે છે-દીકરો કોણ ?કોનો ? મા એ તેમની છાતી પર હાથ રાખી કહ્યું –આ મારો દીકરો છે.
અમરદાસ કહે-એ દીકરો ક્યાં છે? એ તો છાતી છે. હવે મા એ તેનો હાથ પકડી કહ્યું- આ મારો દીકરો છે.
અમરદાસ-કહે મા તે તો મારો હાથ છે. મા જો આ શરીર એ તારો દીકરો... તો તારું લગ્ન થયું ત્યારે હું ક્યાં હતો ?
મા કહે છે –બેટા મારા લગ્ન પછી તારો જન્મ થયો છે. અમરદાસ કહે છે-મા તું ખોટું કહે છે. લગ્ન પછી તો શરીર નો જન્મ થયો.
પણ તે પહેલાં તો હું ક્યાંક તો હતો જ. તે મારું અસલી ઘર ક્યાં છે ?

મનુષ્ય નું અસલી ઘર પરમાત્મા ના ચરણ માં છે.” હું કોણ છું “તેનો વિચાર કરવાનો છે.જીવન ના લક્ષ્ય ને ભૂલવાનું નથી.

નારદજી એ પ્રાચીનર્બહી રાજા ને પુરંજન આખ્યાન કહી સંભળાવ્યું.
(ભાગવત ની અંદર બહુ ઊંડાણ થી અને વિસ્તૃત રીતે –આ કથા છે-જિજ્ઞાસુ એ તે વાંચવું રહ્યું-અહીં ટુંકાણ માં રહસ્ય કહ્યું છે)
જીવ ને ઈશ્વર નું જ્ઞાન તો નથી પણ જીવ ને હું કોણ છું? તેનું પણ જ્ઞાન નથી. વિષયોમાં જીવ એવો ફસાયો છે-કે-હું કોણ છું?
તેનો પણ વિચાર કરતો નથી તો પછી પરમાત્મા નો તો વિચાર પણ ક્યાંથી આવે ? પુરંજન કથા નું આ રહસ્ય છે.
જેનાથી પ્રભુ પ્રસન્ન થાય તે કર્મ અને જેનાથી પ્રભુ માં બુદ્ધિ પરોવાય તે જ્ઞાન.
નારદજી ની કથા સાંભળી રાજા ને આનંદ થયો છે. ભગવત ચિંતન કરતાં કરતાં પરમાત્મા માં લીન થયા છે.

કથા મનુષ્ય ને પોતાના દોષ નું ભાન કરાવે છે-અને ભાન કરાવી તે દોષો છોડાવે છે. (જો માણસ સમજે અને પ્રયત્ન કરે- તો )

પૂર્વ જન્મ નું પ્રારબ્ધ ભોગવી ને પૂરું કરવાનું છે.પણ નવું પ્રારબ્ધ ઉભું કરવાનું નથી.
એવું સાદું જીવન જીવવાનું-કે જન્મ મરણ નો ત્રાસ છૂટી જાય.

આત્મ સ્વરૂપ નું ભાન અને દેહ નું વિસ્મરણ થાય તો મનુષ્ય ને જીવતા જ મુક્તિ મળે છે.
મનુષ્ય ને “જગત નથી “ એવો અનુભવ થાય છે-પણ “હું નથી” એવો અનુભવ થતો નથી. “અહમ” નું વિસ્મરણ જલ્દી થતું નથી.  

      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE