Oct 23, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૫૯

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૭-(સાતમો)-૪
પ્રહલાદજી ને જન્મ થી જ ભક્તિ નો એવો રંગ લાગેલો કે-તેમણે ભગવતસેવામાં અને ભગવત સ્મરણ માં જ આનંદ આવે છે.
પુસ્તકો વાંચવાનું કે-ભણવાની ઈચ્છા થતી નથી. પણ વિચારે છે કે જો ન ભણે તો બ્રાહ્મણ નું અપમાન થાય એટલે ભણવાનું
નાટક કરે છે.પ્રહલાદે આંખ માં શ્રીકૃષ્ણ ને રાખ્યા છે. ગુરુ જે ભણાવે તે સાંભળે છે પણ રાજ નીતિ નું ચિંતન કરતા નથી.
ગુરુજી ને લાગે છે –કે છોકરો ડાહ્યો છે.તેની કેળવણી જોઈ રાજા કંઈક ઇનામ આપશે. શંડામર્ક પ્રહલાદ ને દરબારમાં લઇ આવે છે.
પ્રહલાદજી પિતાને પ્રણામ કરે છે. હિરણ્યકશિપુ એ પ્રહલાદ ને ગોદ માં ઉઠાવી –પ્યાર કર્યો છે. અને પ્રહલાદ ને પૂછે છે-કે-તને  
ગુરુજી એ ભણાવેલો જે ઉત્તમ પાઠ યાદ હોય તે બોલ.

પ્રહલાદજી એ વિચાર્યું –કે ગુરુજી એ તો મારફાડ ની વિદ્યા ભણાવી છે-તે ઉત્તમ કેમ કહેવાય ? પિતાજી એ તો ઉત્તમ પાઠ પૂછ્યો છે.
એટલે તે બહુ સુંદર બોલ્યા છે.

પિતાને કહે છે-
આપણા અધઃપતન નું મૂળ કારણ અંધારા કુવા સમાન આ ઘર છે.
મનુષ્ય ને માટે એ જ શ્રેયસ્કર છે-કે-આ ઘરને છોડી વન માં જાય,
અને ભગવાન શ્રી હરિ નું શરણ ગ્રહણ કરે.અને આજ માત્ર એક ઉપાય છે.(ભાગવત-૭-૫-૫)

પિતાજી મને મારા અનેક જન્મો યાદ આવે છે.અનેક જન્મો માં હું રાજા હતો,રાણી હતો. અનેક જન્મો ના અનુભવ પરથી કહું છું કે-
આ જીવ અનેક વાર સ્ત્રી,પુરુષ,પશુ ,પક્ષી, બન્યો છે.હજારો જન્મ થી પ્રભુ થી વિખુટો પડેલો આ જીવ લૌકિક સુખ ભોગવે છે,છતાં
તેણે તૃપ્તિ નથી થઇ. ભોગ થી તૃપ્તિ થતી નથી,તૃપ્તિ ત્યાગ થી થાય છે. સંસાર એ દુઃખ નો દરિયો છે,પ્રત્યેક જીવ દુઃખી છે.
પાપ નું ફળ દુઃખ અને પુણ્ય નું ફળ સુખ,

આ સંસાર ક્ષણે ક્ષણે બદલાય છે.
સ્વાર્થ અને કપટ સિવાય સંસારમાં બીજું કંઈ નથી. તેમ છતાં જીવ ને વિવેક નથી.
જીવ પર નિ:સ્વાર્થ પ્રેમ કરનાર માત્ર પરમાત્મા જ છે.
જ્યાં સ્વાર્થ છે-વિકાર છે-વાસના છે-ત્યાં મોટે ભાગે છળ-કપટ કર્યા વગર ચાલતું જ નથી. જાણે છળ કપટ કરવું જ પડે છે.

પતિ પત્ની ના પ્રેમ માં પણ સ્વાર્થ હોય છે. પતિ - પત્ની સાથે પોતાના સ્વાર્થ માટે પ્રેમ કરે છે. જીવ કેવો સ્વાર્થી છે ?

એક બહેન એક વખત રડતાં હતા.કોઈએ તેમને રડવાનું કારણ પૂછ્યું. બહેન કહે છે-કે “સાસુએ કહ્યું-કે ત્રણ છોકરીઓ થઇ છે-હવે
જો આ વખતે છોકરી થઇ તો ઘરમાંથી કઢાવી મુકશે.”
છોકરો આવે કે છોકરી આવે તે બહેન ના હાથ માં ક્યાં છે? પુત્ર તો એક જ કુળ તારે છે-પુત્રી લાયક હોય તો-પિતાનું અને પતિ નું
બંને કુળ તારે છે. છતાં મોટે ભાગે લોકો પુત્ર  ની ઈચ્છા રાખે છે-વારસદાર જોઈએ.

પત્ની માંદી પડે-તો પતિ સારવાર પાછળ –પાંચ દસ હજાર ખર્ચો કરશે. બેચાર વર્ષ રાહ જોશે, પછી સારી ન થાય તો –
ઠાકોરજી ની બધા રાખશે કે-આનું કંઈક થઇ જાય તો સારું. વિચારે છે-કે-મારી ઉંમર પણ વધારે નથી-હમણાં જ ૪૮ મું બેઠું.
ધંધો પણ સારો ચાલે છે-બીજી મળી રહેશે.( વિચાર માં યે વિવેક નથી.)
પત્ની પતિ ને –કે પતિ, પત્ની ને સુખ આપે –એટલે અરસ પરસ પ્રેમ કરે છે. પણ સુખ મળતું બંધ થઇ જાય-કે તરત જ
પતિ હોય કે પત્ની હોય- બંને એ જ વિચારે છે-કે આનું કંઈક થઇ જાય તો સારું.

સુર નર મુનિ સબકી યહ રીતિ-સ્વાર્થ લાગી સબ હી કર પ્રીતિ.

ઋષિ યાજ્ઞવલ્ક્ય અને મૈત્રેયી વચ્ચે સુંદર સંવાદ થયેલો.

યાજ્ઞવલ્ક્ય ઋષિએ સંન્યાસ ગ્રહણ કરવાનો વિચાર કર્યો.તેથી તેમણે પોતાની બન્ને પત્ની ઓ (મૈત્રેયી અને કાત્યાયની) ને
બોલાવી કહ્યું-કે-મારે હવે સંન્યાસ લેવો છે-તમારાં બન્ને વચ્ચે ઝગડો ના થાય તે માટે મારી સર્વ સંપત્તિ તમારાં બન્ને વચ્ચે સરખા ભાગે વહેચી આપું.

મૈત્રેયી બ્રહ્મવાદિની હતી .તેણે પૂછ્યું-આ ધન થી હું મોક્ષ પામી શકીશ ? હું અમર થઇ શકીશ ?

યાજ્ઞવલ્ક્ય કહે-કે-ધન થી મોક્ષ ન મળી શકે.ધનથી બીજા ભોગ પદાર્થો મળી શકે.અને તમે સુખ થી જીવી શકો.
મૈત્રેયી કહે છે-કે- આ બધું ધન તમે કાત્યાયની ને આપો. જેનાથી હું અમૃત ન થાઉં-તેવા આ સંસારના પદાર્થો લઇ ને હું શું કરું ?

મૈત્રેયી ની જીજ્ઞાસુ જાણી ને યાજ્ઞવલ્ક્ય ઋષિ એ તેને બ્રહ્મવિદ્યા નો ઉપદેશ આપ્યો.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE