Nov 26, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૮૩

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૮-(આઠમો)-૨
ગજેન્દ્ર બહુ અકળાયો ત્યારે તે પ્રભુ ની સ્તુતિ કરવા લાગ્યો.
પૂર્વજન્મ માં એણે જે મંત્રનો જપ કરેલો તે આ જન્મ માં યાદ આવે છે.
(ગજેન્દ્ર ની સ્તુતિ નો બહુ મોટો મહિમા  છે. સંસારી લોકોએ ગજેન્દ્ર ની સ્તુતિ નિત્ય કરવી જોઈએ.)

“કાળ મને પકડવા આવ્યો છે.નાથ તમારે શરણે છું.”
“દેવતા અને ઋષિ પણ જેના સ્વરૂપ ને જાણતા નથી,તો બીજા સાધારણ જીવ તો તમને કેમ જાણી શકે ?
તમારું વર્ણન કેમ કરી શકે ? એવા દુર્ગમ ચરિત્ર વાળા પ્રભુ મારી રક્ષા કરો.”

“હું પશુ છું,કાળ ના પાશમાં ફસાયો છું. મારા જેવા શરણાગત,પશુતુલ્ય,અવિદ્યાગ્રસ્ત-જીવ ની.અવિદ્યારૂપ
ફાંસીને –સદા ને માટે કાપી નાખવાવાળા, અત્યંત દયાળુ તેમજ દયામાં કોઈ પણ દિવસ આળસ નહિ
કરવાવાળા –નિત્ય મુક્ત પ્રભુને હું વંદન કરું છું.તમારાં અંશથી  સર્વ જીવોના મન માં તમે અંતર્યામીરૂપથી
પ્રગટ રહો છો.સર્વ ના નિયંતા અને અનંત એવા પરમાત્માને હું વંદન કરું છું.”

“જેઓ શરીર,પુત્ર,મિત્ર,ઘર સંપત્તિ અને સ્વજનો માં આસક્ત છે-તેઓને તમારી પ્રાપ્તિ થવી અતિ કઠિન છે.
કારણકે તમે સ્વયં –ગુણો ની આસક્તિ રહિત છો. જીવનમુક્ત પુરુષ પોતાના હૃદયમાં તમારું નિરંતર ચિંતન
કરતો રહે છે.એવા જ્ઞાન સ્વરૂપ –સર્વ સમર્થ ભગવાન ને હું વંદન કરું છે.”

“હે નાથ,મારા પર કૃપા કરો,મારી રક્ષા કરો, હુ તમારે શરણે આવ્યો છું.”

ગજેન્દ્ર આ પ્રમાણે આર્દ્ર બની ને શ્રી હરિ ની સ્તુતિ કરે છે.
કાળ પકડે ત્યારે ત્યારે જીવ કેવો ગભરાય છે? તે આ ગજેન્દ્ર ના ઉદાહરણ ને યાદ કરી –ગજેન્દ્ર થઇ અને
ગજેન્દ્ર મોક્ષ નો પાઠ કરજો. તો અંતકાળ સુધરશે અને પરમાત્મા લેવા આવશે.

મહાભારતનો ગજેન્દ્ર મોક્ષ ૧૪૦ શ્લોક નો લાંબો છે.ભાગવત નો બહુ લાંબો નથી. મહત્વના ૩૫ શ્લોક જ છે.
રોજ પાઠ થઇ શકે છે.

ગજેન્દ્ર ની અરજ સુણી નિરાધાર ના આધાર –દ્વારકા નાથ દોડતા આવ્યા છે.
ગજેન્દ્રે જોયું કે પરમાત્મા આવ્યા છે-તેણે સરોવરમાંથી એક કમળ ઊંચકી પ્રભુ ને અર્પણ કર્યું.

તુલસી અને કમળ પરમાત્મા ને અતિ પ્રિય છે. કમળ પરમાત્મા ની ડુંટી માંથી નીકળ્યું છે-તેમની પોતાની
સૃષ્ટિ નું છે. બ્રહ્માજી ની સૃષ્ટિ નું નથી. સુદર્શનચક્ર થી ભગવાને મગર ને માર્યો છે.

કાળ નો નાશ જ્ઞાનચક્ર થી થાય છે. એવું જ્ઞાન થાય કે-સર્વ માં ભગવાન દેખાય.બ્રહ્મદૃષ્ટિ થાય.
અજ્ઞાની ને સંસાર બાધક છે-જ્ઞાની ને માટે જગત રહેતું નથી.અજ્ઞાન ની પકડ માંથી છૂટવાનું છે.

પૂર્વજન્મ માં આ ગજેન્દ્ર ઈન્દ્રધુમ્ન નામનો રાજા હતો. તે ધ્યાન માં બેઠો હતો તે વખતે અગસ્ત્ય મુનિ
આવ્યા.રાજા ઉઠી ને ઉભા થયા નહિ. એટલે મુનિ ને લાગ્યું-રાજા મારું અપમાન કરે છે.
તેમણે રાજા ને શાપ આપ્યો-તું જડ-પશુ ની જેમ બેસી રહ્યો-તેથી તને પશુ નો અવતાર મળો.
પૂર્વજન્મ માં ગજેન્દ્રે ખુબ ભજન કરેલું એટલે-ગજેન્દ્ર યોનિ માં તેને પ્રભુ યાદ આવ્યા છે.
અતિશય સુખમાં અને અતિશય દુઃખમાં –ભગવાન ન ભુલાય-તેવી ટેવ પડજો.જે જે સંસ્કાર મનમાં દૃઢ
થાય તે સંસ્કાર બીજા જન્મમાં અને અંતકાળે કામ લાગશે.

છઠ્ઠા મન્વંતર –તે ચાક્ષુસ મન્વંતર માં સમુદ્ર માંથી અમૃત નીકળ્યું તે ભગવાને દેવો ને પીવડાવ્યું.
છઠ્ઠા મન્વંતર માં ભગવાન –અજીત- નામે અવતર્યા. સમુદ્ર નું મંથન કરી અમૃત કાઢી આપ્યું અને પોતે જ
કચ્છરૂપ ધારણ કરી મંદરાચળ પર્વત ને પીઠ પર ધારણ કર્યો હતો.

પરીક્ષિત રાજા પૂછે છે-ભગવાને સમુદ્ર મંથન કેવી રીતે કર્યું ?મંદરાચળ ને પોતાની પીઠ પર કેવી રીતે
ધારણ કર્યો ? દેવતા ઓને અમૃત કેવી રીતે પીવડાવ્યું ? આ કથા મને સંભળાવો.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE