Aug 19, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૩૯૧

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૧૪

શ્રીકૃષ્ણે કરેલી એક એક લીલા માં તેમણે એક એક દેવ નો પરાભવ કર્યો છે.
શ્રીકૃષ્ણ એ દેવ નથી પણ દેવોના પણ દેવ છે એમ બતાવવા 
બ્રહ્મા,ઇન્દ્ર,વરુણ –વગેરે દેવો નો પરાભવ કરી તેમનું અભિમાન ઉતાર્યું છે.

૨૮ મા અધ્યાય માં વરુણદેવ ના પરાભવ ની કથા છે.
૨૯ માં અધ્યાય થી રાસપંચાધ્યાયી ની કથા છે.
રાસલીલા ની કથા પહેલાં અને ગોવર્ધનલીલા પછી આ વરુણદેવ ના પરાજય ની કથા મહત્વની છે.

વ્રજવાસીઓ ગાયોની સેવા કરતા,કૃષ્ણકિર્તન કરતા,એકાદશી જેવાં વ્રતો કરતા-એટલે
શ્રીકૃષ્ણ નું પ્રાગટ્ય ભલે મથુરામાં થયું પણ ત્યાંથી તે ગોકુલ માં આવ્યા છે.
વ્રજવાસીઓ બહુ ભોળા હતા,બહુ ભણેલા નહોતા કે કોઈ યોગવિદ્યા જાણતા નહોતા –તેમ છતાં
તેમને ભગવાન મળ્યા છે.

એક વખત નંદજી ને ખબર નહિ કે મધ્યરાત્રિ છે,તેમને થયું કે પ્રાતઃકાળ થઇ ગયો છે એટલે
તેઓએ આસુરી સમયે (રાત ના અગિયાર થી સાડા ત્રણ નો સમય આસુરી સમય કહેવાય છે)
જળ માં ડૂબકી મારી, જેથી જળ ના દેવતા વરુણ નું અપમાન થયું.
એટલે વરુણદેવ ના સેવકો નંદબાબા ને પકડી ને વરુણદેવ પાસે લઇ ગયા છે.
નંદબાબા સવારે દેખાણા નહિ એટલે વ્રજવાસીઓ વ્યાકુળ થયા છે.

શ્રીકૃષ્ણ ને આ વાત ની ખબર પડી. પ્રભુએ લીલા કરી.અલૌકિક રથ નું પ્રાગટ્ય કર્યું અને વરૂણલોક માં ગયા.વરુણદેવે માફી માગી અને કહ્યું-કે મારા સેવકો ભૂલથી આપના પિતાને લઇ આવ્યા છે.
આમ શ્રીકૃષ્ણ નંદજી ને વરુણદેવ પાસેથી છોડાવી લાવ્યા.

વરુણદેવ ની કથા પાછળ નું રહસ્ય એવું છે કે-
વરુણદેવ એ જળ-તત્વ ના અભિમાની દેવતા છે. વરુણદેવ જીભ ના માલિક છે.
પ્રત્યેક ની જીભ પર વરુણદેવતા જળ તત્વ સાથે વિરાજે છે તેથી જીભ ભીની રહે છે.
તેમના દૂતો એટલે ષડરસો. ષડરસો (જીભ ના વિષયો) પર વિજય મળે તો રાસ-રસ મળે.

નંદ એ જીવાત્મા છે.નંદ એટલે કે જીવ જયારે ભક્તિરૂપી યમુના માં સ્નાન કરવા જાય છે,
(ભક્તિ માં તરબોળ બને છે) ત્યારે વરુણ ના સેવકો (ષડરસો) તેને પકડે છે,પજવે છે.
અને જેનું મન તેમાં (ષડરસોમાં) ફસાય તેને ભક્તિરસ મળતો નથી.

લૌકિક રસ ને જે આધીન છે તેને અલૌકિક રસ મળતો નથી.
કેટલાક તો વૃદ્ધ થાય છે,પણ અથાણાં-પાપડ વગર ચાલતું નથી.જિંદગીભર લૂલી નાં લાડ લડાવે જાય છે.
આનંદ કોઈ વસ્તુ માં નથી,આનંદ મન ની એકાગ્રતા માં છે.
લૂલી નાં લાડ કરે અને લૂલી નો જે ગુલામ છે તે ભક્તિ કરી શકતો નથી.
લૂલી જે માગે તે આપવાથી શાંતિ મળતી નથી પણ લૂલી ને સમજાવવા થી શાંતિ મળે છે.

આજ સુધી કેટલું ખાધું ? તેનો કોઈ હિસાબ નથી.મનુષ્ય નો મોટો સમય આ લૂલી નાં લાડ કરવામાં
જાય છે. પણ મનુષ્યે -કાળ સમીપ છે-મૃત્યુ માથે છે- તેનો વિચાર કરવો જોઈએ.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત

      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE