Aug 31, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૦૩

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૨૬


ગીતામાં કહ્યું છે કે-કર્મેન્દ્રિયો ને (કર્મેન્દ્રિયો થી વિષયો ને) કાબૂમાં રાખે,પણ જો મનથી તે વિષયો નું ચિંતન કરે તો તે મિથ્યાચાર (દંભ) કહેવાય છે.
મનુષ્ય ત્યાં છે જ્યાં તેનું મન છે,ભલે તેનું શરીર ગમે ત્યાં હોય.

વાયુપુરાણ માં એક કથા આવે છે. શ્રુત અને અનુશ્રુત નામે બે બ્રાહ્મણ (મિત્રો) હતા.
પ્રયાગરાજ માં વેણીમાધવના મંદિર જવા,જાત્રા કરવા નીકળ્યા છે.
જન્માષ્ટમી નો દિવસ છે,સંકલ્પ થયો છે-કે-આજે રાત્રે વેણીમાધવ નાં દર્શન કરવાં છે.

રસ્તે ચાલતાં ચાલતાં રાત પડવા આવી છે,થાકી ગયા છે,પ્રયાગરાજ હજુ થોડું દૂર છે.
ત્યાં જોર નો વરસાદ પડવાનો ચાલુ થયો,તેમાં રસ્તો ભૂલી ગયા.તેવા માં રસ્તામાં એક વેશ્યા નું ઘર આવ્યું.
તે ઘરમાં બંને એ વરસાદ ના તોફાન થી બચવા,આશરો લીધો,વરસાદ બંધ થતો નથી અને ઘોર અંધારું છે.
થોડીવાર પછી અનુશ્રુતે કહ્યું-ચાલો આપણે સમયસર પ્રયાગરાજ પહુંચવા નીકળી જઈએ.
ત્યારે શ્રુતે કહ્યું કે-વરસાદ બહુ પડે છે અને અંધારું છે,રસ્તો દેખાતો નથી,વળી મારાથી વધુ ચાલી શકાય તેમ નથી. તારે આગળ જવું હોય તો જા.હું તો અહીં બેસી ઠાકોરજી નું સ્મરણ કરીશ.અનુશ્રુતે એમ માન્યું કે –આની દાનત બગડી છે,તે ભલે અહીં રહે,હું તો આગળ જઈશ.તે આગળ ચાલ્યો અને પ્રયાગ પહોંચી પ્રયાગરાજ ના મદિર માં મુકામ કર્યો છે.

શ્રુત કે જેણે વેશ્યા ના ઘરમાં મુકામ કરેલો તે પસ્તાવો કરવા લાગ્યો.“ધિક્કાર છે મને,જન્માષ્ટમી ના પવિત્ર દિવસે હું વેશ્યા ના ઘરમાં બેઠો છું,વેશ્યા નું ઘર તો નરક નું દ્વાર છે.હું કેટલો અભાગી છું? મારો મિત્ર કેટલો ભાગ્યશાળી છે ?તે અત્યારે પ્રભુ ના દર્શન કરતો હશે ,પ્રભુ નું મુખારવિંદ નિહાળતો હશે,મંદિર માં બહુ ભીડ થઇ હશે,મોટો ઉત્સવ થતો હશે.ભક્તો દર્શન કરવા આવ્યા હશે અને રાધા-કૃષ્ણ ની ઝાંખી કરતા હશે.”શ્રુત ની આંખો બંધ છે,અને તન્મય થયો છે,રાધાકૃષ્ણ ની ઝાંખી કરવામાં.

આજુબાજુ કશું  જોયું પણ નથી.
તે બેઠો છે વેશ્યા ના ઘરમાં પણ તેનું મન છે માધવરાય માં.
તેનું મન વેણીમાધવનું  ધ્યાન કરે છે.

બીજી બાજુ અનુશ્રુત વેણીમાધવ ના મંદિર માં પહોંચ્યો છે,પણ તેનું ધ્યાન માધવરાય માં લાગતું નથી.
તેનું ચિત્ત ઈશ્વર માં ચોંટતું નથી.તે તન થી મંદિરમાં હતો પણ તેનું મન મંદિરમાં નથી.
તે વિચારતો હતો કે –“વેશ્યા હતી તો અતિ સુંદર.હું પણ ત્યાં રહ્યો હોત તો કંઈ ખોટું નહોતું.
મારો મિત્ર ભાગ્યશાળી છે,હું નકામો કષ્ટ વેઠી ને અહીં આવ્યો.”
આ પ્રમાણે તેનો દેહ છે માધવરાય ના મંદિરમાં પણ મનથી તે વેશ્યા નું ચિંતન કરે છે.

કહેવા ની જરૂર નથી કે-શ્રુત,વેશ્યા ના ઘરમાં ઈશ્વર નું ચિંતન કરતાં કરતાં વિષ્ણુલોક ને પામ્યો અને
બીજો માધવરાય ના મંદિરમાં વેશ્યા નું ચિંતન કરતાં કરતાં અધોગતિ ને પામ્યો.
સાચો ભક્ત તે છે કે-જે મન થી વૃંદાવન માં રહે છે,તન ગમે ત્યાં હોય તે મહત્વ નું નથી.
દેહશુદ્ધિ ની નહિ પણ મનશુદ્ધિ ની ખૂબ જરૂર છે.

ગોપીઓ પ્રભુ ને કહે છે કે-પતિ પાસે તો તે સ્ત્રી જાય કે જેના મન માં કોઈ વિકાર-વાસના હોય,પણ જેનામાં
વિકાર-વાસના નથી તે જ પ્રભુ પાસે આવે છે.અમારા મન માં કોઈ વિકાર વાસના નથી.
પ્રભુ પૂછે છે-કે-તમારા માં કોઈ વિકાર નથી તેનું પ્રમાણ શું ? પ્રમાણ આપો.
ત્યારે ગોપીઓ કહે છે-કે-નાથ,આપ જ પ્રમાણ છો,આપ તો અમારી અંદર બેઠા છો.(આત્મા રૂપે)
અમારામાં કોઈ વિકાર હોય તો તે આપ થી અજાણ ના હોય,આપ તો સર્વજ્ઞ છો,સર્વેશ્વર છો,ઘટઘટવાસી છો,
કૃપા કરો,હવે તો એક જ ઈચ્છા છે કે આપ ને મળવું છે,આપના માં સમાઈ જવું છે.

ઈશ્વર પહેલાં પરિપૂર્ણ વૈરાગ્ય,પરિપૂર્ણ ભક્તિ (પ્રેમ) અને પરિપૂર્ણ જ્ઞાન માગે છે.અને પછી અપનાવે છે.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE