Feb 5, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-46-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-46

આ રીતે વિધિ પૂર્વક એકાદશી ના થાય તો પણ પોતાની મર્યાદા અનુસાર મહિનામાં એક-બે દિવસ અન્ન નો ત્યાગ કરી ને દૂધ કે ફળ પર રહી શકાય.આરોગ્ય ની દૃષ્ટિ એ પણ આ વ્રત આવશ્યક છે.
આજકાલ લોકો  ડોક્ટરો પર બહુ વિશ્વાસ કરે છે પણ વાલ્મીકિ જેવા ઋષિ-મુનિઓ પર વિશ્વાસ નથી કરતા.
ડોક્ટર કહે કે-ટાઈફોઈડ થયો છે ને એકવીસ દિવસ અનાજ ખાવાનું નથી તો એને લોકો માનશે.
પણ જો સંતો કહે કે-શરીરના,મન ના અને આંતરિક સ્વાસ્થ્ય માટે એકાદશી કરો તો કોઈ માનતું નથી.
અને આવી એકાદશીઓ ના કરનાર ને ભગવાન એકી સામટી ૨૧ એકાદશીઓ ઉપર મુજબ કરાવે છે

અયોધ્યામાં કૌશલ્યા માતાજી ની ગોદમાં રામચંદ્રજી નું પ્રાગટ્ય થયું,તે પછી કૈકેયી એ ભરત ને જન્મ આપ્યો અને સુમિત્રા એ લક્ષ્મણ અને શત્રુઘ્ન નો જન્મ આપ્યો.
પુત્રો ના જન્મ થયા ને અગિયાર દિવસ વીત્યા પછી બારમે દિવસે વશિષ્ઠજી એ ચારે પુત્રો નો
નામ-સંસ્કરણ કર્યો.વશિષ્ઠ જી એ દિવ્ય દૃષ્ટિ થી ચારે ના ગુણ જોઈ ને ચારેના નામ પાડ્યાં.

યોગીઓ જેમાં રમે છે અને સર્વ ને જે રમાડે છે તે રામ,જેનામાં દિવ્ય લક્ષણો છે તે લક્ષ્મણ,
રામજી ના પ્રેમ થી જે જગત ને ભરી દે છે તે ભરત. અને શત્રુઓ નો નાશ કરે તે શત્રુઘ્ન.
જેના જેવા ગુણ તેવા તેના નામ. જો કે ભગવાન તો નિર્ગુણ છે,તેમને નામ શું?
પણ સગુણ થયા છે એટલે નામ તો જોઈએ.સગુણ ભગવાન ગુણો ના ભંડાર છે,તેમના કયા એક ગુણ
પર થી નામ આપી શકાય? રામ એટલે .બ્રહ્મ નું પ્રતિક છે.એટલે રામ પણ બ્રહ્મ નું પ્રતિક છે.

આ પછી દશરથ રાજાએ પોતાના ચારે પુત્રો જેમ જેમ મોટા થતા ગયા,તેમતેમ યથા સમયે
જાતકર્મસંસ્કાર થી ઉપનયન સંસ્કાર સુધી ના સર્વ સંસ્કારો વશિષ્ઠજી ની સલાહ ને સંમતિ થી કર્યા.
આજકાલ તો બધા સંસ્કારો ભૂલાઈ ગયા છે.એક લગ્ન સંસ્કાર બાકી રહ્યો છે.
અન્નપ્રાસન,નામકરણ,ઉપનયન..વગેરે સોળ સંસ્કારો છે.સંસ્કાર થી મન શુદ્ધ થાય છે,દોષ દૂર થાય છે.
પણ સંસ્કારો નો લોપ થતો જાય છે.ધાર્મિક વિધિ ને મહત્વ આપવામાં આવતું નથી.
કેવળ લૌકિક વિધિ ને જ મહત્વ અપાય છે.ગોર મહારાજ ને કહેવામાં આવે છે કે –મહારાજ વિધિ જરા
જલ્દી પતાવાજો,અમારે વરઘોડો ત્રણ કલાક ગામમાં ફેરવવાનો છે.
વરઘોડા ના ત્રણ કલાક છે પણ વિધિનો સમય નથી.વિધિ માં પણ દેવી-દેવતા ના આશીર્વાદ લેવાનો
પણ સમય નથી,વિધિમાં વચ્ચે મિનિસ્ટર કે કોઈ બડે-ખાં આવી જાય તો વર-કન્યા ચોરી માંથી ઉઠી તેમની જોડે ફોટો પડાવવા દોડે છે.આમ,બાકી રહેલા એક પરણવાના સંસ્કારમાં પણ કોઈ ને શાંતિ નથી. 

રામ શ્યામ છે ને લક્ષ્મણ ગોરા છે.એમની જોડી એવી સુંદર છે કે માતાઓ ને બીક લાગે છે કે તેમણે કોઈની નજર લાગી ના જાય.તેમની નજર ઉતારી ને પારણામાં સુવડાવી દે છે.કે ગોદમાં લઈને હુલાવે છે.
કૌશલ્યા તો રામજી ને જોઈ ને ધરાતાં જ નથી.એમના લાલ ચરણકમળ ના નખ ની શોભા જોઈ એમનાં નેત્ર ત્યાં જ ઠરી રહે છે.જળભર્યા મેઘ જેવો એમના શરીર નો વાન જોઈ કૌશલ્યા બોલી ઉઠે છે કે-કેવો રૂપાળો છે!

કૌશલ્યાજી એ રામજી ને કેડે કંદોરો ને પગમાં ઝાંઝર પહેરાવ્યાં છે.ડોકમાં ને વિશાળ ભુજાઓ પર આભૂષણો
પહેરાવ્યા છે,છાતી પર મણિ ની માળા છે.અને જોતાં જ મન લોભાય તેવો રામજી નો કંઠ ત્રણ રેખાઓ થી સુશોભિત છે.હડપચી પણ ઘણી જ સુંદર છે.રામજી ની દંતાવલી,લાલ હોઠ,નાસિકા અને તિલક નું તો
કોણ વર્ણન કરી શકે?તેમની કાલીઘેલી બોલી સહુને પ્રિય લાગે છે.એમના વાંકડિયા પણ સુંવાળા વાળ
માતા એ ગૂંથીને વ્યવસ્થિત કર્યા છે તેમ છતાં કપાળ પર વાળ  ની એક બે લટો રમે છે.
શરીર પર પીળું ઝભલું પહેરાવ્યું છે,અને રામજી ભાખોડિયાંભેર ચાલે છે ત્યારે સર્વ ને એ બહુ જ ગમે છે.
કૌશલ્યા તો રામજી ની આ બાળલીલા જોવામાં મગ્ન રહે છે,રાત-દિવસ નું એમને ભાન રહેતું નથી.

એકવાર કૌશલ્યા એ રામને નવડાવી,શણગારી અને પારણામાં સુવાડી દીધા.
તે પછી પોતે સ્નાન કરી અને ભગવાન ની પુજા કરી તેમને નૈવેદ્ય ધરાવ્યું અને પછી પોતે રસોડામાં
રસોઈ કરવા ગયાં.કૌશલ્યા ઘરમાં અનેક દાસ-દાસીઓ હોવાં છતાં રસોઈ જાતેજ બનાવતાં.
રસોઈ બનાવી કૌશલ્યા બહાર આવે છે અને પૂજાના કમરામાં જોયું તો ત્યાં આગળ લાલો ઇષ્ટદેવ ને ધરાવેલું નૈવેદ્ય ખાતો હતો.કૌશલ્યા ને આશ્ચર્ય થયું,કે લાલા ને તો મેં પારણામાં સુવાડી દીધેલો તો પછી ત્યાંથી એણે જગાડી ને અહીં કોણ લાવ્યું?લાલા ની ઊંઘ કોને બગાડી? ભયભીત થઈને તેઓ આસપાસ જોવા લાગ્યા ને જ્યાં લાલા ના પારણામાં જોયું તો લાલો ત્યાં ઊંઘતો હતો.
ફરીથી તે દોડતાં પૂજા ઘરમાં આવ્યા તો ત્યાં લાલો હજુ નૈવેદ્ય ખાતો હતો.

કૌશલ્યા વિચારમાં પડી ગયા કે-પારણામાં સૂતેલો લાલો સાચો કે નૈવેદ્ય ખાય છે તે લાલો સાચો?
હું બે જગ્યાએ લાલા ને જોઉં છું તો શું મને મતિભ્રમ થયો છે?કે બીજું કોઈ કારણ હશે ?
માતા ને આમ મૂંઝાયેલા જોઈ લાલાએ ડોક ફેરવી અને માતાજી ની સામે જોયું અને હસી લીધું.
એ જ ભુવન-મોહન-મોહક સ્મિત કે જે સ્મિત ને જોવા ઋષિ-મુનિઓ હજારો વર્ષ ની તપસ્યા કરે છે,છતાં જોવા પામતા નથી,જ્ઞાનીઓ થોથાં ફેંદે છે,પણ એનો ભાસ સરખો થતો નથી.
એ જ સ્મિત જોઈ ને કૌશલ્યા સ્થળ-કાળ નું ભાન ભૂલી ગયા છે.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE