Mar 18, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-76-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-76

મનુષ્ય ને પ્રભુ એ જીભ આપી છે મીઠું બોલવાને માટે.પણ કોણ જાણે કેમ પણ મનુષ્ય ને કડવું બોલવું જ વધારે ગમે છે, અને એમાં એને જાણે મજા પણ આવે છે.
કાગડાની વાણી કર્કશ લાગે છે,પણ તે વાણી થી તેને કોઈ લાભ નથી,તે જ રીતે કોયલ ની વાણી મીઠી લાગે છે,પણ તે વાણી થી તેને કોઈ ખોટ પણ જતી નથી.જો લાભ નથી કે ખોટ પણ નથી તો મીઠી વાણી જ શા માટે ના બોલવી? શા માટે મીઠું ના બોલવું?
પણ જે સમજવું સહેલું લાગે છે તે મનુષ્ય ને કરવું અઘરું લાગે છે.
જે કરવા જેવું નથી તે કરે છે અને જે કરવા જેવું છે નથી કરતો,ને પછી તે મનુષ્ય ઠેબાં ખાય છે.

દુનિયામાં જીભે જેટલા કજિયા કરાવ્યા છે,તેટલા બીજા કશાએ કરાવ્યા નથી.
મહાભારત ના યુદ્ધ નું કારણ? તો દ્રૌપદી ની જીભ.....
રામના વનવાસ નું કારણ?  તો કૈકેયી ની જીભ....
જીભ ઘડીકમાં એવું બોલી ને કલંક ના એવા ડાઘા પાડે છે કે લાખ મણ સાબુ થી પણ ના ધોવાય.

મહાત્માઓ કહે છે કે-કૌશલ્યા ની થોડી ભૂલ થઇ હતી,તેમણે પોતાની દાસી ને ભેટ આપી તો ભલે આપી,
પણ જો શોક્ય ની દાસી ને પણ જો ભેટ આપી હોત તો આ રામાયણ થાત નહિ.

વ્યવહાર પણ વિચારી ને કરવો પડે છે,વ્યવહારમાં ભૂલ થાય તો જગત ના માનવીઓ તેની સજા કરે છે.
અહીં કોઈ ક્ષમા આપવા તૈયાર નથી.સજા કરવા તૈયાર છે.
પરમાર્થ માં કદાચ મોટી પણ ભૂલ થઇ જાય તો પ્રભુ તેને માફ કરે છે. ક્ષમા આપે છે.
વ્યવહાર કર્યા વગર છૂટકો નથી એટલે સમજીને વિવેક થી વ્યવહાર કરવો જોઈએ.
વ્યવહાર કરવાની ના નથી પણ વ્યવહારમાં ભળી જવાની ના છે.
વ્યવહાર જ જીવન નું સર્વસ્વ છે એમ માની લેવાની જરૂર નથી.

જેમ ગૃહસ્થાશ્રમી ઓ ને વ્યવહાર કરવો પડે છે તેવો સાધુ-મહાત્મા ને પણ કરવો પડે છે.
શરીર છે ત્યાં સુધી આ વ્યવહાર ની ઝંઝટ જલ્દી છૂટે એવી નથી.
યોગવાશિષ્ઠ માં વશિષ્ઠ જી રામને કહે છે કે-મહેલ છોડી વન માં જશો તો ત્યાં પણ ઝુંપડી તો જોઈશે જ.
મિષ્ટાન્ન છોડી દેશો તો પણ સુકો રોટલો પણ પેટમાં નાખવા જોઈશે જ.

એટલે વ્યવહાર માં મળી ગયા વગર,અને
સતત આત્મ-સ્વ-રૂપ નું અનુસંધાન રાખી ને વ્યવહાર કરવામાં આવે તો કોઈ વાંધો નથી.
મન ના સ્થૂળ અને સૂક્ષ્મ –એવા બે ભાગ છે.
મન નો સ્થૂળ ભાગ ભલે વ્યવહારમાં હોય પણ મન નો સૂક્ષ્મ ભાગ પરમાત્મા માં પરોવી રાખવાનો છે.
જેમ પનિહારી કૂવેથી પાણી નું બેડું ભરી ને બેડું માથે મુકીને જતી હોય ત્યારે તેની કેડમાં છોકરાને
એક હાથ થી પકડે અને બીજો હાથ છુટો હોય વળી જોડે નું પનિહારી સાથે વાત પણ કરતી હોય,
તેણે ભલે હાથ થી માથે મુકેલા બેડાને પકડ્યું નથી પણ તે ઘડો નથી નીચે પડતો કે નથી તેમાંથી પાણી
છલકાતું,કારણકે,તેનું સ્થૂળ મન ભલે વાતોમાં કે બાળક ની સંભાળ રાખવામાં હોય પણ તેનું સૂક્ષ્મ મન
ઘડાની તરફ છે અને ઘડાની બરોબર ધ્યાન રાખે છે.તેમ સૂક્ષ્મ મનને ઈશ્વરમાં રાખવાનું છે.

પરમાર્થ સરળ છે પણ વ્યવહાર કઠણ છે.રાગ-દ્વેષ વગરનો વ્યવહાર મનુષ્ય ને મુક્તિ અપાવે છે.
વ્યવહાર એવી રીતે કરવો જોઈએ કે-પુનર્જન્મ નું બીજા રોપણ ના થાય.
વ્યવહાર કરવો તે પાપ નથી,પણ વ્યવહાર કરતાં ભગવાન ને ભૂલી જવા તે પાપ છે.
પરમાત્મા એ લક્ષ્ય છે,લક્ષ્ય ને ભૂલવાનું નથી-જેમ પનિહારી ઘડાને ભૂલતી નથી તેમ.

આ જગતમાં કોઈ ધન માટે,કોઈ સ્ત્રી કે પુત્ર માટે તો કોઈ જશ માટે જીવે છે,પણ પરમાત્મા ને માટે કોઈ જીવતું નથી.પરમાત્મા ને માટે જે જીવે તેનો વ્યવહાર શુદ્ધ થાય અને શુદ્ધ વ્યવહાર થાય તો ભક્તિ પ્રગટે.
ઈશ્વરે મનુષ્ય ને બુદ્ધિ આપી છે તેનો ઉપયોગ ઈશ્વર ને ઓળખાવા માટે કરવાનો છે.
પણ મનુષ્ય બુદ્ધિનો ઉપયોગ કરે છે પૈસા કમાવામાં. વ્યવહાર ચલાવવા પૈસા કમાવાની જરૂર છે,પણ
માત્ર પૈસા જ કમાવવા એ જિંદગી નો હેતુ નથી.એટલે બુદ્ધિ નો ઉપયોગ ઈશ્વર ની ઉપાસના માટે કરવો જોઈએ.

વ્યવહાર ની વાત આવી છે.વ્યવહાર ની પાછળ પડવું નહિ,પણ વ્યવહાર ને પોતાની પાછળ રાખવો,
આગળ રાખવાના પરમાત્મા ને.તે જ એકલા સાચા માર્ગદર્શક અને સમર્થ છે




PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE