Apr 2, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-91-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-91

સ્વર્ગ ના દેવો પણ આકાશમાં થી જોઈ રહ્યા છે કે-આ કેવટ કેવો ભાગ્ય શાળી!!! સીતાજી (લક્ષ્મીજી) અને લક્ષ્મણજી (શેષજી) આજે લાચાર બની ને જોડે ઉભાં છે,અને કેવટ સેવા કરે છે.
કેવટ મનમાં ને મનમાં તેમને જાણે કહે છે કે-આજે તમે ઉભાં છો,અને તમારી સામે જ હું સેવા કરું છું.

રામજી મનમાં વિચાર કરે છે કે-બે ચરણ ના બે માલિક જોડે ઉભા છે અને આ વળી ત્રીજો જાગ્યો.રામજી ના લગ્ન પહેલાં લક્ષ્મણજી રામજી ની ચરણ-સેવા કરતા હતા.લગ્ન પછી સીતાજીએ,એ સેવા નો અધિકાર પોતાનો છે એવો દાવો કર્યો.
લક્ષ્મણજી કહે છે-કે-હું આ અધિકાર નહિ છોડું,મોટાભાઈ પરણ્યા એટલે કંઈ મારા મોટાભાઈ છે તે થોડા મટી જાય છે?એટલે મારો અધિકાર કાયમ રહે છે. સીતાજી કહે છે કે-પતિ પર પત્ની નો જ અધિકાર છે.
છેવટે બંનેની આ મીઠી તકરાર નો ફેંસલો કરવાનું વશિષ્ઠ જી ને સોંપ્યું.

વશિષ્ઠ જી એ ચુકાદો આપ્યો કે-સીતાજી જમણા ચરણ ની અને લક્ષ્મણજી  ડાબા ચરણ ની સેવા કરે.
પણ આજે પ્રસંગ એવો થયો છે કે-આ ત્રીજો અનન્ય ભક્ત કેવટ બંને પગ નો અધિકાર લઇ ને બેસી ગયો છે,અને બંને ચરણ ની સેવા કરે છે, તે પણ સીતાજી અને લક્ષ્મણજી ની સામે જ કરે છે.અને બંને લાચાર છે.ભક્તિ શું નથી કરી શકતી??!! અનન્ય ભક્તિ પ્રભુ ને ય પણ ભક્ત ને આધીન બનાવી દે છે.
ધન્ય,કેવટ ની ભક્તિ અને ધન્ય છે, કેવટ નુ ભાગ્ય.

ત્યાર પછી,શ્રીરામ,સીતા અને લક્ષ્મણ ને કેવટ હોડીમાં બેસાડી ગંગા પાર ઉતારે છે,અને પાર ઉતાર્યા પછી
કેવટ,રામજી ને સાષ્ટાંગ પ્રણામ કરે છે.
રામજી ની ઈચ્છા થઇ છે કે નદી ની ઉતરાઈ (ભાડું-મજૂરી) માટે - કેવટ ને હું કંઈક આપું.
પણ કેવટ ને આજ હું શું આપું? ત્રણે ભુવન ના માલિક પાસે,આજે રામજીની પોતાની પાસે કશું પણ નથી.કે જે કેવટ ને આપી શકે!!!!!માલિક ની નજર નીચી થઇ છે.!!!!!કેવટ ની સામે આજે નજર મિલાવી શકતા નથી!!!કેવટ ના આજના ઉપકાર સામે તે પ્રતિ-ઉપકાર કરી શકતા નથી!!!

(રામાયણ માં બે વાર રામજી,ભક્ત ના ઉપકાર બદલ,સામે કશું (પ્રતિ-ઉપકાર) આપી શકતા નથી,ને
ઉપકાર ના ભાર તળે માલિક ની નજર,ભક્ત સામે નજર મિલાવી શકતી નથી,નજર નીચી થઇ છે,
એક તો આજે અને બીજી વાર જયારે હનુમાનજી લંકા જઈ સીતાજી ની,ખબર લઇ ને આવે છે ત્યારે...
માલિક કહે છે-કે-પ્રતિઉપકાર કરું કા તોરા,સન્મુખ ન શકત હો મન મોરા)

સીતાજી જોડે ઉભાં છે અને રામજી ના મનની વાત સમજી ગયાં છે.
સીતાજી એ વશિષ્ઠજી ના કહેવાથી,પોતાના શરીર ના આભૂષણો ઉતાર્યા નહોતા.
તેમણે પોતાની આંગળીએથી પોતાની,વીંટી ઉતારી ને રામજી ના હાથમાં આપી.
રામજી એ તે વીંટી,કેવટ ને આપવા માંડી અને કહ્યું કે-મજૂરી તરીકે નહિ પણ સેવાની ભેટ આપું છું.

રોમાંચિત થયેલો કેવટ બે હાથ જોડી ને રામજી ની સામે ઉભો છે,આંખો માં હર્ષ ના આંસુ છે,
આજ પોતાના ગૌરવ માં મસ્ત બન્યો છે ને માથું ધુણાવે છે,અને મજૂરી (ઉતરાઈ) લેવાની ના પાડે છે.
કહે છે-આટલાં વર્ષ મેં નાવડી ચલાવી,પણ આજે જે મજૂરી (માલિક ની ચરણ સેવા ની) તેવી કદી મને મળી નથી, દુનિયા આખી ને દેવાવાળા માલિકે આજે મારી પાસે નાવ (ઉતરાઈ માટે) માગી,એ શું નાની-સૂની કે
જેવી તેવી વાત છે? આજે તો મારા ધન્ય-ભાગ્ય છે,માલિક ના દર્શન થયા છે,આજે હું કશું નહિ લઉં.

ત્યારે રામજી કહે છે કે-પ્રસાદ તરીકે લે.
કેવટ કહે છે કે-પ્રસાદ લેવાનો આજ વખત નથી,ચૌદ વર્ષ નો વનવાસ પુરો થાય અને આપ ગાદીએ બેસો,ત્યારે આ સેવક ને પ્રસાદી આપજો.
કેવટ,રામજી ની કોઈ પણ રીતે માનતો નથી,અને વીંટી લેતો નથી.
લક્ષ્મણજી કહે છે કે-ચૌદ વર્ષ પછી ની વાત,ત્યારેચૌદ વર્ષ પછી,,પણ હાલ તો આ વીંટી લઇ લે.
તો કેવટ કહે છે કે-જાતભાઈ પાસે થી ઉતરાઈ ના લેવાય,
નાઈ,નાઈ પાસેથી કે ધોબી ધોબી પાસેથી મજૂરી લે નહિ.
ત્યારે લક્ષ્મણજી ગુસ્સે થઇ ને કહે છે કે-તુ શું બકે છે? શું તારી અને અમારી જાત એક છે?

કેવટ કહે છે કે-તમારી અને મારી જાત એક નહિ,પણ રામજી ની અને મારી જાત એક છે.
હું લોકો ને ગંગા પાર ઉતારું છેં અને રામજી લોકો ને ભવ-સિંધુ પાર ઉતારે છે.
માટે હે,માલિક,આજે તો મેં તમને માત્ર ગંગા પાર ઉતાર્યા છે,પણ કાલે,
જયારે હું ભવસાગર ના કિનારે આવું ત્યારે, તમે મને ભવસાગર પાર ઉતારજો.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE