Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૧૮

એક દિવસ એવું બન્યું કે-જૈમિની સંધ્યાવંદન કરી તેનું જળ બહાર નાખવા આશ્રમમાંથી બહાર આવ્યા,
ત્યારે તેમણે એક યુવતિ ને ઝાડ હેઠળ વરસાદમાં ભીંજાતી જોઈ,તેમને દયા આવી,અને તે યુવતિ ને કહ્યું-કે-શા સારું બહાર ભીંજાઓ છો,અંદર આશ્રમ માં આવી વિશ્રામ કરો.
ત્યારે તે યુવતિ એ કહ્યું કે-પુરુષો નો મને વિશ્વાસ નથી.
જૈમિની કહે છે કે-હું પૂર્વ-મીમાંસા નો આચાર્ય જૈમિની ઋષિ,ને મારો વિશ્વાસ નહિ?મારા જેવા તપસ્વી અને જ્ઞાનીનો વિશ્વાસ નહિ કરો તો કોનો વિશ્વાસ કરશો?

હવે તે સ્ત્રી આશ્રમ માં આવી,પણ તેનું રૂપ જોઈ ને જૈમિની ચક્કરમાં પડી ગયા,
તેમણે તે યુવતી ને પૂછ્યું કે –તમારું લગ્ન થયેલું છે? સ્ત્રીએ “ના” પાડી,
કે તરત જ જૈમિની એ એને પરણવાની દરખાસ્ત મૂકી.
યુવતિ કહે છે કે-મને પરણવામાં વાંધો નથી,પણ મારી અને મારા પિતાની પ્રતિજ્ઞા વચમાં આવે છે !!
મેં પ્રતિજ્ઞા કરી છે કે-જે પુરુષ ઘોડો બની મને તેના પર સવાર કરાવી અને શંકરજી ના મંદિરે લઇ જાય,
તેને મારે પરણવું.અને મારા બાપુએ એવી પ્રતિજ્ઞા કરી છે કે-જે પુરુષ મોઢું કાળું કરીને મારા હાથ ની
માગણી કરવા આવે એને જ જમાઈ તરીકે સ્વીકારવો.હવે તમે જ કહો, તમારાથી આવું બને.??

જૈમિની વિચારે છે કે –આ મળતી હોય તો આમાં શું વાંધો? એટલે તેમણે કહ્યું કે-બને,શા સારું ના બને?
પછી તો જૈમિની મોઢું કાળું કરી ને ઘોડો બન્યા અને પેલી યુવતિ તેમના પર સવાર થઇ.
અને શંકરજી ને મંદિરે પહોંચ્યા,તો ત્યાં ઓટલા પર વ્યાસજી બેઠા હતા,
તેમણે આ દૃશ્ય જોઈ ને,જૈમિની ને પૂછ્યું કે-કાં,જૈમિની,કર્ષતિ કે નાપકર્ષતિ?
હવે જૈમિની ભાન માં આવી ગયા અને કહે છે કે-કર્ષતિ.

વિવેક-શૂન્ય બનેલો મનુષ્ય મોઢું કાળું જ કરે છે,પછી ભલે ને તે તપસ્વી હોય,એની તપસ્યા ની આગ ઠરી જાય છે, જૈમિની જેવા જ્ઞાની ગાફેલ થયા કે-તેમની આવી દશા થઇ,તો સાધારણ માનવી નું તો શું ગજું?
એક ક્ષણ પણ સમતા ગુમાવી કે વિવેક-શૂન્યતા માથા પર સવાર થઇ જ જાય છે.બંધન ઉભું થાય છે.

મન બાંધે છે અને મન છોડે પણ છે.મન પરમાત્મા માં ભળે ત્યારે છોડે છે,ને વિષયોમાં,વાસનામાં ભળે
ત્યારે બાંધે છે, જેમ,એક જ ચાવી,તાળા ને વાસે છે અને ઉઘાડે  છે,તેમ એ એક જ મન,વાસનાને આધીન બને ત્યારે બંધન નું કારણ બને છે અને પરમાત્મા ને આધીન બને ત્યારે મુક્તિ નું કારણ બને છે.

ભરત ના ગયા પછી, રામજીએ  થોડો વખત ચિત્રકુટમાં નિવાસ કર્યો અને પછી તે સ્થળ નો પણ ત્યાગ કર્યો.દક્ષિણ માં દંડકારણ્ય તરફ જવાની તેમની ઈચ્છા હતી,ત્યાં અનેક ઋષિ-મુનિઓના આશ્રમો હતા.
અને રાક્ષસો તેમને પજવતા હતા એવા ખબર પણ તેમણે મળ્યા હતા.તેથી ત્યાં જવા નિશ્ચય કર્યો.

ચાલતાં ચાલતાં વચ્ચે તેઓ અત્રિ ઋષિ ના આશ્રમ માં આવ્યા,રામજી ને વગર બોલાવ્યે પોતાના આશ્રમ માં આવેલા જોઈ ને અત્રિ-ઋષિ અને ઋષિ-પત્ની અનસૂયા ને અત્યંત આનંદ થયો.
શ્રીરામને ઉંચા આસન પર બેસાડી ને તેમણે રામજી ની સ્તુતિ અને પ્રાર્થના કરી.

“ભગવાન,તમે ભક્ત-વત્સલ છો,કૃપાળુ છો,કોમળ સ્વભાવવાળા છો,હું આપને નમું છું, આપનાં ચરણ-કમળ,
નિષ્કામ પુરુષો ને સ્વ-ધામ નું દાન કરનારાં છે,હું એ ચરણ-કમળ ને ભજું છું.
હે શ્યામ-સુંદર,હે ભવસાગર ને મંથનારા મંદરાચળ,હે ઉઘડેલા કમળ જેવા લોચન વાળા,
હે મદ-મત્સર વગેરે દોષો ને હણનારા,હું તમને પ્રણામ કરું છું.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE