Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૨૩

શ્રીરામચંદ્રજી શરભંગમુનિ ના આશ્રમ માં પધાર્યા છે તે જાણી ઘણા ઋષિ-મુનિઓ તેમના દર્શન કરવા ભેગા થયા. તે બધા જુદે જુદે રહીને તપસ્યા કરતા હતા,તેમણે રાક્ષસો ના ત્રાસ ની વાત રામજી ને કરી.અને કહ્યું કે-હવે અમારાથી આ ત્રાસ સહન થતો નથી,અમે તમારું રક્ષણ કરો.અમે તમારા શરણે છીએ.

આ સાંભળી શ્રીરામે કહ્યું કે-હે મુનિવરો,તમે નિશ્ચિંત રહો,બહારથી જોતાં હું પિતાજી ની આજ્ઞાનું પાલન  કરવા વનમાં આવ્યો છું,પણ અંદરથી જોતાં,હું રાક્ષસો નો સંહાર કરી,તમને સુખી કરવા જ વનમાં આવ્યો છું.રાક્ષસો નો સંહાર કરી તમને સુખી કરવા એ મારું કર્તવ્ય છે,એમ માની ને જ મેં આ દંડકારણ્યમાં પ્રવેશ કર્યો છે,આજે હું પ્રતિજ્ઞા કરું છું કે હું રાક્ષસો ને હણીશ.

રામચંદ્રે આવી ભીષણ પ્રતિજ્ઞા લઈને ઋષિ-મુનિઓ ને આશ્વાસન આપ્યું.

સીતાજી તે વખતે કશું બોલ્યા નહિ પણ જયારે આગળ પ્રવાસ ચાલુ થયો ત્યારે તેમણે પોતાના મનની વાત રામજી ને કરી કે-હે સ્વામી,તમે જીતેન્દ્રિય છો,ધર્મિષ્ઠ છો,સત્ય નું પાલન કરનારા છે,અને સર્વ ધર્મો અને સત્યો ના તમે આશ્રય છો,તો વિના કારણ પરાયા પ્રાણો ની હિંસા કરવાની પ્રતિજ્ઞા કેમ કરી તે મને સમજાતું નથી.ત્યારે રામજી કહે છે કે-ઋષિ-મુનિઓ અને બ્રાહ્મણો આવી એક ક્ષત્રિયને નમન કરે તે મને અજુગતું લાગ્યું અને જયારે તેમણે શરણું માગ્યું અને રક્ષણ માટેની પ્રાર્થના કરી,ત્યારે મેં કહેલું કે –આપ સર્વ પવિત્ર મુનિઓ એક ક્ષત્રિય ને નમે તે મને શરમાવા જેવું થાય છે,માટે આપ ખુશી થી મને આજ્ઞા કરો.

ત્યારે ઋષિ-મુનિઓ એ રાક્ષસો ને મારવાની જે આજ્ઞા કરી તેને લીધે મેં પ્રતિજ્ઞા કરી છે.ઋષિ-મુનિઓ નું કાર્ય કરવું એ મારો ધર્મ છે.એમની આજ્ઞા ના હોત તો પણ તેમનું રક્ષણ કરવાની મારી ફરજ છે.
મારા પર પ્રીતિ ને લીધે તમે મને જે વચન કહ્યું,તેથી હું પ્રસન્ન છું,સ્નેહી-જન જ સ્નેહી ને આવી રીતે કહી શકે છે.તમારા આવા ઉત્તમ સ્વભાવ ને લીધે જ તમે મને પ્રાણથી યે પ્રિય છો.

શરભંગ-ઋષિ નો આશ્રમ છોડ્યા પછી શ્રીરામ સુતીક્ષ્ણ –ઋષિ ના આશ્રમ માં આવ્યા.રામચંદ્ર આવી રહ્યા છે તે જાણી સુતીક્ષ્ણ-મુનિ તેમનો સત્કાર કરવા દોડ્યા.શ્રીરામ તેમના આરાધ્ય દેવ હતા અને આજે જયારે  સદેહે તેમની પધરામણી થતી હતી ત્યારે તે પાગલ સરીખા બની ગયા હતા.અને રામ-રામ કરી- અહીં તહીં
શ્રીરામ ને શોધતા હતા.રામજી ઝાડ ના ઓથે થી ભક્ત ની આતુરતા જોતા હતા.અને પ્રસન્ન થઈને
ભક્તને દર્શન આપ્યા.અને દર્શન  થતાં જ મુનિને રસ્તા વચ્ચે  જ સમાધિ લાગી છે.
તુલસીદાસજી તે વખત ની મુનિ ની સ્થિતિ નું વર્ણન કરતાં કહે છે કે-
ફણસ ના ફળ ની પેઠે મુનિ નું આખું શરીર આનંદથી રોમાંચિત થઇ ગયું.

શ્રીરામ મુનિ ની પાસે ગયા અને સમાધિમાંથી જગાડતા કહ્યું કે-મુનિવર,ઉઠો,તમે તો મારા પ્રાણ સમાન છે.પણ મુનિ જાગે તો ને?મુનિ તો પોતાના અંતરમાં પ્રગટેલ શ્રીરામ ના દર્શન કરવામાં મસ્ત બની ગયા હતા.તેમની તમામ ઇન્દ્રિયો,મન ને બુદ્ધિ બધું ભગવાન ના સ્વરૂપ ની સેવામાં લાગી ગયું હતું.
તેમને પોતાના સ્થૂળ શરીર નું ભાન લેશ-માત્ર રહ્યું નહોતું.
તુલસીદાસ કહે છે કે-રામની કૃપાએ મુનિ નાં દુઃખ-દારિદ્રય નો નાશ કરી નાખ્યો હતો.
રામજી નો એવો સ્વભાવ છે કે-ભક્તો ને ચિરંતન સુખ નું દાન કરવું.
અને મુનિ એ સુખ-સમાધિમાંથી હટવા માગતા નહોતા.

હવે શ્રીરામે પોતાનું રાજવી રૂપ છુપાવ્યું અને મુનિ ના અંતરમાં તેઓ ચતુર્ભુજ ભગવાન રૂપે પ્રગટ થયા.
પોતાના ઇષ્ટદેવના  સ્વરૂપ ને બદલે ચતુર્ભુજ સ્વરૂપ ઋષિ ને રુશ્યું નહિ,અને ઇષ્ટદેવ ના સ્વરૂપ ને અદશ્ય થયેલું જોઈ,મુનિ વ્યાકુળ થયા ને એમને આંખો ઉઘાડી ને જોયું તો પોતાની સામે જ,ઇષ્ટદેવ ને
ઉભેલા જોયા,અને જોતાં જ એવો હર્ષ થયો કે-શ્રીરામ ના ચરણ માં ઢળી પડ્યા.

શ્રીરામની કૃપા નો કોઈ પાર નથી,પોતાની વિશાળ ભુજાઓથી તેમણે મુનિ ને ઉભા કર્યા,
ને બહુ જ પ્રેમથી, હૃદય સરસા ચાંપ્યા.જાણે સોનાના વૃક્ષ ને તમાલ નું વૃક્ષ ભેટ્યું.
મુનિ સ્તબ્ધ બની ને એકીટશે રામજી તરફ જોઈ રહ્યા છે,હજુ પણ કોઈ અકળ અભાન અવસ્થામાં છે.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE