May 5, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૨૪

બહુ વારે જયારે સુતીક્ષ્ણ-મુનિ ભાનમાં આવ્યા ત્યારે તેઓ શ્રીરામને આશ્રમ માં લઇ ગયા,અને ત્યાં ઉંચા આસન પર બેસાડી મુનિએ તેમની પૂજા કરી.અને બે હાથ જોડી ને પ્રાર્થના-સ્તુતિ કરતાં કહ્યું કે-
હે,પ્રભુ,આપનો મહિમા અપાર છે,મારી બુદ્ધિ અલ્પ છે,સૂર્ય ના આગળ આગિયા જેવી મારી બુદ્ધિ આપની કિસવિધ સ્તુતિ કરી શકે? અગ્નિ વન ને બાળે તેમ તમે અમારા મોહ ને બાળો છે.સૂર્ય કમળ ને પ્રફુલ્લિત કરે તેમ તમે અમ સંતો ને પ્રફુલ્લિત કરો છે.ગરુડ સર્પ ને ગળી જય છે ત્તેમ તમે અમારા ગર્વ ને ગળી જાઓ છો.તમે નિર્ગુણ છો અને સગુણ પણ છો,સમ છો ને વિષમ પણ છો,તમે જ્ઞાનથી પર,ઇન્દ્રિયો થી પર,અને વાણીથી પણ પર છો.સંસાર સાગરના તમે પુલ છો.તમે બળ-ધામ છો,ધર્મ નું કવચ છો.
હે,રામ તમે અવિનાશી અને સર્વ-વ્યાપક છે,આપ મારા હૃદય ને તમારું ઘર કરી ને રહો.

મુનિ ના વચન સાંભળી શ્રીરામ અતિ પ્રસન્ન થયા ને તેમણે કહ્યું કે-હે,મુનિ તમારી જે ઈચ્છા હોય તે માગો.
ત્યારે મુનિ એ કહ્યું કે-પ્રભુ,તમે જાણો છો છતાં પૂછો છો તે તમારી કૃપાનો જ પ્રકાર છે.હે,પ્રભુ,
હું તમારી પાસે એટલું જ માગું છું કે-સીતાજી અને લક્ષ્મણજી સહિત તમે મારા હૃદયાકાશમાં,
ચંદ્રમા ની પેઠે સદા પ્રકાશ્યા કરો.શ્રીરામે  પ્રસન્ન થઇ ને મુનિ ને વર આપ્યો.

વનવાસ દરમિયાન શ્રીરામ ઋષિ-મુનિઓ ના સત્સંગ નો લાભ લેવા જુદા જુદા આશ્રમ માં જતા અને ત્યાં અનુકુળતા મુજબ રોકાતા.કોઈ જગાએ એક બે દિવસ તો કોઈ જગ્યાએ બે થી છ માસ પણ રોકાતા.
કોઈ આશ્રમમાં ફરીવાર પણ જતા હતા.
આમ દશ વર્ષ વીતી ગયા,પણ હજુ સુધી મહા-મુનિ અગસ્ત્ય ના આશ્રમ માં જવાણું નહોતું.
અગસ્ત્ય નો આશ્રમ એવા ગઢ વનમાં હતો કે ત્યાં સરળતાથી જઈ શકાય નહિ.
રામચંદ્ર ની ઈચ્છા અગસ્ત્ય ના આશ્રમ માં જવાની છે એવું જયારે સુતીક્ષ્ણ મુનિ ના જાણવામાં આવ્યું,
ત્યારે સામેથી સુતીક્ષ્ણ મુનિ એ સામે ચડી ને શ્રીરામ ને કહ્યું કે –“પ્રભુ આપને રસ્તો બતાવવા હું આપની સાથે આવીશ.”

આમ કહેવામાં સુતીક્ષ્ણ નો એક ઉદ્દેશ હતો,સુતીક્ષ્ણ એ અગસ્ત્ય ના શિષ્ય હતા.તેમના ચરણમાં બેસી ને
પોતે બ્રહ્મ-વિદ્યા પ્રાપ્ત કરી હતી.વિદ્યા ના અંતે જયારે તેમણે ગુરુને ગુરૂ-દક્ષિણા વિષે પૂછ્યું ત્યારે
અગસ્ત્ય-મુનિએ કહ્યું કે-મારે કોઈ જરૂર નથી,મેં કંઈ લેવાની ઈચ્છા થી વિદ્યાદાન કર્યું નથી,તારું કલ્યાણ થાઓ. તો યે સુતીક્ષ્ણનું મન માન્યું નહિ અને તેમણે આગ્રહ કર્યો.અને કહ્યું કે-
મારે ગુરૂ-દક્ષિણા આપવી જ છે,ગુરૂ-દક્ષિણા વગર વિષય મને ભાર-રૂપ થઇ પડે.
ત્યારે અગસ્ત્ય થી એમના મનની વાત પ્રગટ થઇ જાય છે અને કહે છે કે-તારે ગુરૂ દક્ષિણા આપવી જ છે તો ગુરુદક્ષિણા માં હું એ માગું છું કે મને શ્રીરામ ના દર્શન કરાવજે.

ગુરૂ ચરણમાં વંદન કરી ને,તેમની આજ્ઞા લઈને, સુતીક્ષ્ણ પછી ત્યાંથી વિદાય થયા.અને ત્યાર પછી
શ્રીરામ ના ધ્યાન માં જ જીવન વિતાવવા માંડ્યું.શ્રીરામ પ્રસન્ન થાય તો તેમની ઝાંખી થાય અને
ગુરુદક્ષિણા દેવા ની તક ઉભી થાય. એમની આવી વિહ્વળ દશામાં જયારે રામજી તેમને ત્યાં પધાર્યા ત્યારે
અને શ્રીરામે જયારે અગસ્ત્ય ના આશ્રમ માં જવાની ઈચ્છા દેખાડી,ત્યારે સુતીક્ષ્ણ ને લાગ્યું કે-
ગુરુદક્ષિણા દેવા ની પળ આવી પહોંચી છે,એટલે તેઓ રસ્તો બતાવવાના નિમિત્તે શ્રીરામ સાથે,
અગસ્ત્ય ના આશ્રમે જવા નીકળ્યા.

શ્રીરામ જાણતા હતા કે સુતીક્ષ્ણ ને તેમની ગુરુદક્ષિણા આપવી છે.એટલે જયારે અગસ્ત્ય ના આશ્રમ નજીક જયારે તેઓ પહોંચ્યા એટલે તેમણે સુતીક્ષ્ણ ને કહ્યું કે-તમે અગસ્ત્ય-મુનિ ને અમારા આવવા ના સમાચાર આપો.સુતીક્ષ્ણ ને તો એ જ જોઈતું હતું,એટલે તેઓ દોડતા આશ્રમમાં ગયા,
અગસ્ત્ય-મુનિ ને દંડવત પ્રણામ કરી ને તેમણે કહ્યું કે-ગુરુજી આપની ગુરુદક્ષિણા વ્યાજ સાથે લાવ્યો છું.
ગુરૂ દક્ષિણા માં શ્રીરામનાં દર્શન અને વ્યાજમાં સીતાજી અને લક્ષ્મણ નાં દર્શન.

આ સાંભળતા જ અગસ્ત્ય ઉભા થઈને દોડ્યા.તેમણે આવતા જોઈ ને રામજી પણ સામે દોડ્યા અને બંને ખૂબ આનંદ થી ભેટ્યા.પછી તો આશ્રમ માં આવી અગસ્ત્યમુનિ એ અતિથી રામચંદ્ર નું પૂજન કર્યું.
ત્યારે રામચંદ્રે કહ્યું કે-આપ પૂજ્ય છો આ રીતે ક્ષત્રિય નું પૂજન કરો તે યોગ્ય નથી.
ત્યારે અગસ્ત્ય મુનિ એ કહ્યું કે-અતિથી નું પૂજન કરવું એ તપસ્વી-જનો નો ધર્મ છે.

ભારતના પ્રાચીન ઋષિમુનિઓ માં અગસ્ત્ય નું સ્થાન અવિચળ છે.વ્યોમ-મંડળ માં ઝળહળતા તારાઓમાં
દક્ષિણ દિશા નો એક તારો અગસ્ત્ય ના નામે ઓળખાય છે.તે વખતે વિંધ્ય પર્વત ની દક્ષિણે  આવેલો
ગાઢ વન પ્રદેશ અસંસ્કૃત પ્રજાઓ થી ભરેલો હતો.વિંધ્ય ઓળંગી ને જવું ઘણું અઘરું હતું.પણ
અગસ્ત્ય વિંધ્ય ઓળંગી ને દક્ષિણ પ્રદેશ માં પ્રવેશ્ય અને આર્ય-સંસ્કૃતિ નો પ્રચાર કરતા-કરતા અને ઠેર ઠેર આશ્રમો સ્થાપતા આગળ વધ્યા,અને છેક દરિયા કિનારા સુધીના પ્રદેશ સુધી ફરી વળ્યા.કહે છે કે એટલેથી પણ તે અટકેલા નહિ અને દરિયો ઓળંગી ને આગળ વધીને મહાસાગરમાં આવેલા અસંખ્ય
ટાપુ ઓમાં પણ તેમણે આર્ય-સંસ્કૃતિ નાં થાણાં નાંખેલા,અને પછી એ ત્યાંજ રહ્યા.
વિંધ્ય ઓળંગી ને ગયા ત્યારે વિંધ્યને “વાયદો”  આપી ને ગયેલા કે તે પાછા આવશે,પણ તે પાછા આવ્યા નહિ.(અગસ્ત્ય નો વાયદો)



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE