Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૫૯

શ્રીરામ ની કૃપાથી ભાઈ-ભાઈ નાં વેરઝેર આમ મટી ગયાં.
મહાત્માઓ કહે છે કે-જિંદગીમાં કદી વેર-ઝેર ને પોષશો નહિ,વેર-ઝેર ને વાસના રાખી ને મરે તેનું મરણ બગડે છે.મરણ તો સૌ ના લલાટે લખાયેલું જ છે,પણ સાદું,સંયમી જીવન જીવી ને તે મરણ ને સુધારવું તે મનુષ્યના પોતાના હાથની વાત છે.માટે જીવનમાંથી વેર-ભાવના ને છોડવી જોઈએ.

વાલી હવે મૃત્યુને ભેટવા અધીરો થયો હતો,તેણે શ્રીરામને નમન કરીને કહ્યું કે-મને હવે રજા આપો.ત્યારે રામજી એ તેના મસ્તક પર પોતાનો હાથ પધરાવી કહ્યું-કે- હું તારા પર પ્રસન્ન છું,તમે શરીર રાખવા ઈચ્છતા હો તો કહો,હમણાં જ તમને બેઠા કરી દઉં.

વાલી ને મારવાની જેમણે પ્રતિજ્ઞા કરી હતી,એ જ રામ એણે જીવતો કરવાનું કહે છે!!
પણ,આથી શ્રીરામની પ્રતિજ્ઞા ને કંઈ આંચ આવતી નથી,કારણકે,શ્રીરામે જે વાલીને હણવાની પ્રતિજ્ઞા કરી હતી તે દુષ્ટ વાલી હતો,આ તો ભક્ત વાલી છે.ભક્ત પર પ્રભુ ની કૃપા જ કૃપા હોય છે.

ત્યારે વાલી કહે છે કે-અત્યારે શ્રીરામ મારા નેત્ર સમક્ષ ઉભા છે,આવું ફરી ક્યારે બને?માટે મરવાની આ જ ઉત્તમ પળ છે.હે,પ્રભુ,હું તમારી પાસે એટલું જ માગું કે-
કર્મ-વશ હું જે કોઈ યોનિમાં જન્મું,તેમાં આપનાં ચરણમાં મારું મન લાગેલું રહે.
આમ બોલતાં-જ વાલીએ શ્રીરામ નાં ચરણમાં દૃષ્ટિ સ્થિર કરી ને પ્રાણ-ત્યાગ કર્યો.
તુલસીદાસજી કહે છે કે-હાથીના કંઠમાંથી ફૂલની માળા પડી જાય,ને તેને જેમ એની ખબર પડતી નથી,
તેમ વાલીએ સહજ-સરળ-ભાવે શરીર નો ત્યાગ કર્યો.

વાલી ની સ્ત્રી તારા,રાજ-વહીવટમાં પણ કુશળતાપૂર્વક ભાગ લેતી હતી,પતિને લડવા જવાની ના,પાડ્યા છતાં વાલીએ તેનું ગણકાર્યું નહોતું.તે,પતિના મૃત્યના સમાચાર સાંભળી તે દોડી આવી ને,પતિનું માથું
ખોળામાં લઇ અતિશય વિલાપ કરવા લાગી,
ત્યારે રામજી એ કહ્યું કે-તમે કોના માટે રડો છો?જો પંચ-મહાભૂત ના શરીર માટે રડતાં હો,તે તમારા ખોળામાં છે,અને તે શરીરમાં વસતા આત્મા માટે રડતાં હો,તો આત્મા અમર છે,
એના માટે તમારા જેવી વિદુષી સ્ત્રીને શું રડવાનું હોય?

આ બધું જોઈ ને સુગ્રીવ નો ભ્રાતૃપ્રેમ ફરી ઉછાળી આવ્યો,તેનો વેરભાવ હવે શમી ગયો હતો.
એટલે હવે તેને પસ્તાવો થવા લાગ્યો,અને કહેવા લાગ્યો કે-
અરેરે,ધૂળ જેવા સુખ માટે મેં મારા ભાઈનો વધ કરાવ્યો!ખરેખર હું નીચ છું,મારે હવે રાજા થઈને શું કરવું છે? મારે હવે રાજ્ય જોઈતું નથી,મને જીવતર નો હવે મોહ નથી,હું ચિતા ખડકી ને બળી મરવા માગું છું.

આ સાંભળી શ્રીરામ ના આંખમાં પણ આંસુ આવી ગયા.દુઃખ-માત્ર ના દર્શનથી શ્રીરામજી નું હૃદય પીગળી જાય છે,તે એવા કરુણાળુ છે.તેમણે સુગ્રીવ ને દિલાસો આપ્યો,ને તેના મન ની વિહવળતા દૂર કરી.

તે પછી,રામજી ની આજ્ઞાથી લક્ષ્મણે નગરવાસીઓ અને મંત્રીઓને બોલાવ્યા,અને
કિષ્કિંધા ના રાજા તરીકે સુગ્રીવનો રાજ્યાભિષેક કર્યો અને વાલી-પુત્ર અંગદને યુવરાજપદ આપ્યું.

શ્રીરામે,વાલી ને મારી કિષ્કિંધા નું રાજ્ય પોતાને માટે રાખ્યું નથી.શ્રીરામ ની અનાસક્તિ કેવી છે!!!
રાવણ ને મારીને,તેનું  રાજ્ય પણ વિભીષણ ને આપી દીધું છે,
કંસને માર્યા પછી શ્રીકૃષ્ણે રાજ્ય ઉગ્રસેન ને આપી દીધું છે.પ્રભુ જેવું બોલે છે તેવું આચરી બતાવે છે.

શ્રીરામ વાલી ને મારીને સુગ્રીવનું હિત કરે છે,અંગદને યુવરાજ-પદે સ્થાપી તેનું હિત કરે છે,
વાલીને સદગતિ આપી,તેનું હિત કરે છે.અને વેરઝેર દૂર કરી સૌનું હિત કરે છે.
તેથી શિવજી પાર્વતી ને કહે છે-કે-પિતા,માતા,બંધુ,ગુરૂ,દેવો,મનુષ્યો અને મુનિઓ-એ બધા સ્વાર્થ માટે પ્રીત કરે છે,કેવળ રામ નિસ્વાર્થ ભાવે પ્રીત કરે છે.

સુગ્રીવ ને રાજનીતિ નો ઉપદેશ કરી,શ્રીરામ પ્રવર્ષણ પર્વત પર જઈને રહ્યા.
ચાતુર્માસ એ પર્વત પર જ ગાળવાનો તેમનો નિર્ણય હતો,
ચાતુર્માસ એટલે ચોમાસાના ચાર-માસ.એ ચાર માસ શાંત-સંયમી જીવન ગાળવા માટેના મહિના છે.
ચાતુર્માસ એ એકાંત નું સેવન અને ભક્તિ,જ્ઞાન-વૈરાગ્ય માં તરબોળ થવા માટેના છે.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE