Jun 11, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૪૯

       
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
        INDEX PAGE          

સ્કંધ પહેલો-૨૦ (ચાલુ)

રોજ એવી ભાવના રાખવી-કે-શ્રીકૃષ્ણ મારી સાથે જ છે. શ્રીકૃષ્ણ પ્રેમ નુ સ્વરૂપ છે.
ખાવા બેસો ત્યારે એવી ભાવના કરો કે-કનૈયો જમવા બેઠો છે. સૂઓ-ત્યારે પ્રભુ સાથે સૂતા છે-એવી ભાવના કરો-
યોગ સિદ્ધિ થાય નહી -ત્યાં સુધી ભાવના કર્યા કરો.

ગુરુ એ કહ્યું-બેટા,તું બાલકૃષ્ણ નુ ધ્યાન કરજે. બાલકૃષ્ણની માનસી સેવા કરજે. બાલકૃષ્ણ નુ સ્વરૂપ અતિ મનોહર છે.
બાળક ને થોડું આપો તો પણ રાજી થાય છે.

“મારા ગુરુજી મને છોડી ને ગયા.મને ઘણું દુઃખ થયું.”
દુર્જન જયારે મળે ત્યારે દુઃખ આપે છે-સંત જયારે છોડી ને જાય ત્યારે. દુઃખ આપે છે.
ગુરુજી નુ સ્મરણ કરતાં નારદજી રડી પડ્યા.

“સાચાં સદગુરુ ને કોઈ સ્વાર્થ હોતો નથી. મેં નિશ્ચય કર્યો. અને જપ ચાલુ કર્યા. હુ સતત જપ કરતો. જપ કર્યા વગર મને
ચેન પડે નહિ. હાલતા-ચાલતાં અને સ્વપ્ન માં પણ જપ કરતો.”

પથારીમાં સૂતા પહેલાં પણ –જપ કરો.  હંમેશાં પ્રેમથી જપ કરો. જપ ની ધારા ન તૂટે.
એક વર્ષ સુધી વાણી થી જપ કરવા. ત્રણ વર્ષ સુધી કંઠ થી  જપ કરવા.ત્રણ વર્ષ પછી મનથી જપ થાય છે.
અને-એ- પછી અજપા –જપ થાય છે.
(ગોરક્ષ સતક - માં લખેલા- મુજબ-શરીર માં અંદર જતો અને શરીર માં થી બહાર આવતા શ્વાસ થી- એક –નાદ(અવાજ)-
જેવો કે-હંસા(હમસા-સોહમ કે એવો કોઈક) થાય છે. આ નાદ(અવાજ) થી થતો-જે-જપ થાય છે.જેને અજપા-જપ કહે છે.
અહીં જપ કરવાના રહેતા નથી. અજપા –એટલે કે કોઈ- જપ(શબ્દ) વગરનો જપ- એના મેળે જ-જાણે – શ્વાસ-જ- જપ કરે છે તેને- અજપા-જપ કહે છે ?!!)

“મા ને સંસાર સુખ ગમતું હતું, મને કૃષ્ણ ભજન ગમતું હતું. હું કામ મા નુ કરું,પણ મનથી જપ શ્રીકૃષ્ણ નો કરું. બાર વર્ષ સુધી
બાર અક્ષર  ના મહા મંત્ર નો જપ  કર્યો. મા ની બુદ્ધિ ભગવાન ફેરવશે-એમ માની મેં કદી સામો જવાબ આપ્યો નથી.
મેં મારી મા નો કોઈ દિવસ- અનાદર કર્યો નહિ.
એક દિવસ મા ગૌશાળા માં – ગઈ હતી ત્યાં તેને સર્પ દંશ થયો. અને મા એ શરીર ત્યાગ કર્યો.
મેં તેના શરીર નો અગ્નિસંસ્કાર કર્યો.
મેં માન્યું-કે મારા ભગવાન નો મારા પર અનુગ્રહ થયો. પ્રભુ એ કૃપા કરી. માતા ના ઋણ માંથી હું
મુક્ત બન્યો. જે કઈ હતું તે બધું - મા ની પાછળ વાપરી નાખ્યું.
મને પ્રભુ મા શ્રદ્ધા હતી.તેથી મેં કઈ પણ સંઘર્યું નહિ.
જન્મ થતાં પહેલાં-જ-માતાના સ્તન માં દૂધ ઉત્પન્ન કરનાર-મારા દયાળુ ભગવાન શું મારું પોષણ નહિ કરે ?
એક વસ્ત્રભેર કપડે મેં ઘર છોડ્યું. મેં કઈ લીધું નહિ. પહેરેલે કપડે મેં ઘર નો ત્યાગ કર્યો”

પશુ- પક્ષી ઓ સંગ્રહ કરતાં નથી-કે ખાવા ની ચિંતા કરતાં નથી. મનુષ્ય ખાવાની ચિંતા બહુ કરે છે.
મનુષ્ય જેટલો સંગ્રહ કરે છે-તેટલો તેને પ્રભુ માં અવિશ્વાસ હોય છે.
જેનું જીવન કેવળ ઈશ્વર માટે છે-તે કદાપિ સંગ્રહ કરતો નથી.
પરમાત્મા અતિ ઉદાર છે.એ તો નાસ્તિક નુ પણ પોષણ કરે છે.

નાસ્તિક કહે છે-કે-હું ઈશ્વર માં માનતો નથી.

માનવ –પરમાત્મા  ની પૃથ્વી પર બેઠો છે-તેમના વાયુ માંથી શ્વાસ લે છે-તેમને બનાવેલું જળ એ પીએ છે-
અને છતાં કહે છે કે હું ઈશ્વર માં માનતો નથી !!!
પરંતુ મારા પરમાત્મા કહે છે-કે-બેટા,તું મને માનતો નથી –પણ હું તને માનું છુ.-તેનું શું ?

જીવ અજ્ઞાન માં ઈશ્વર વિષે -ભલે ગમે તે બોલે પણ –લાલાજી કહે છે કે-તું મારો અંશ છું.

એ-તો -ઈશ્વરની કૃપા છે-એટલે લીલા લહેર છે. પણ લાલાજી ની કૃપા ના હોય તો –લાખ ની રાખ થતાં વાર લાગશે નહિ.
આ સંસાર ઈશ્વર ની આંગળી ના ટેરવા પર છે. લાલાજીના આધારે છે. એટલે સુખી છે.
ફટકા પડે છે,શનિ-મહારાજ ની પનોતી બેસે-એટલે ઘણા ભગવાન માં માનવા લાગે છે. હનુમાનજી ને તેલ-સિંદુર ચઢાવવા
માંડે છે. આમ ફટકો પડે અને ડાહ્યો થાય –તેના કરતાં ફટકો પડે તે પહેલાં સાવધ થાય તેમાં વધુ ડહાપણ છે.
પ્રભુ ને માનવામાં જ કલ્યાણ છે-ના માનવામાં ભયંકર જોખમ છે.
ભલે આપણી જીભ માગે તેટલું-ભગવાન ના આપે-પણ પેટ-માગે એટલું તો બધાને આપે જ છે.

નારદ જી કહે છે-જે ઈશ્વરનો કાયદો પાળતો નથી-ધર્મ ને માનતો નથી-તેવા નાસ્તિક નુ યે- પોષણ જો-ઈશ્વર કરે છે- તો-
મારું પોષણ –શું કનૈયો નહિ કરે ? મેં ભીખ માગી નથી.પરંતુ –પ્રભુ કૃપા થી હું કોઈ દિવસ ભૂખ્યો રહ્યો નથી.

ભગવતસ્મરણ કરતો હું ફરતો હતો.બાર વર્ષ સુધી મેં અનેક તીર્થો માં ભ્રમણ કર્યું. તે પછી ફરતો ફરતો ગંગા કિનારે આવ્યો.
ગંગા સ્નાન કર્યું. પછી-પીપળાના ઝાડ નીચે બેસી-હું જપ કરતો હતો. જપ –ધ્યાન સાથે કરતો હતો.
ગુરુદેવે કહ્યું હતું-કે ખુબ જપ કરજે.મેં જપ કદી નથી છોડ્યા.(પ્રભુ દર્શન આપે તો પણ જપ છોડશો નહિ).
ગંગા કિનારે બાર વર્ષ રહ્યો. ચોવીસ વર્ષ થી ભાવના કરતો હતો કે કનૈયો મારી સાથે છે.
કદાચ મારા પૂર્વ જન્મ ના પાપ ઘણા હશે-તેથી પ્રભુના દર્શન થતાં નથી-એમ હું વિચારતો.
આમ છતાં શ્રદ્ધા હતી કે-એક દિવસ તે જરૂર દર્શન આપશે. મારા બાલકૃષ્ણ ના મારે પ્રત્યક્ષ –દર્શન કરવા હતા.
મારા લાલાજી સાથે મારે કેટલીક ખાનગી વાતો કરવી હતી. સુખ-દુઃખ ની વાતો કરવી હતી.
પ્રત્યેક પળે-વિનવણી કરતો રહેતો -“નાથ,મારી લાયકાત નો વિચાર ન કરો. તમારા પતિત-ઉદ્ધારક ના બિરુદ ને યાદ કરો.”
મને થતું-કે-શ્રીકૃષ્ણ ક્યારે મને અપનાવશે ?ક્યારે મને મળશે ?

મને શ્રી કૃષ્ણ દર્શન ની તીવ્ર લાલસા જાગી  અને કૃષ્ણ દર્શન ની તીવ્ર આતુરતા થઇ હતી.

       
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE