Oct 12, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૧૪૮

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત     
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૬-(છઠ્ઠો)-૩
હરે કૃષ્ણ હરે કૃષ્ણ 
નામ જપ નો મહિમા અનેરો છે. જપ કરવાથી જન્મકુંડળી ના ગ્રહો પણ બદલાઈ જાય છે.

નામજપ તો જનાબાઈ એ કર્યા- એવા કરવા જોઈએ. કથા એવી છે-કે-
જનાબાઈ છાણા થાપે અને તે કોઈ ચોરી જાય. એટલે જનાબાઈ એ નામદેવ ને ફરિયાદ કરી.
નામદેવ કહે-છાણા તો સહુના સરખાં હોય .તારાં છાણા ઓળખાય કેવી રીતે ? ચોર પકડાય કેમ ?
જનાબાઈ એ કહ્યું- મારાં છાણા ઓળખી શકાશે.
મારું છાણું કાન આગળ ધરશો-તો વિઠ્ઠલ-વિઠ્ઠલ –એવો ધ્વનિ સંભાળશે.
નામદેવે ખાતરી કરી જોઈ-છાણા માંથી વિઠ્ઠલ-વિઠ્ઠલ ધ્વનિ આવતો સંભળાણો,
તેમણે જનાબાઈ ને કહ્યું- નામદેવ હું નહિ પણ તું છે.
જનાબાઈ છાણા થાપતી વખતે- વિઠ્ઠલ-વિઠ્ઠલ –જપ માં એટલાં લીન થઇ જતાં કે-
જડ છાણા માંથી જપ નો ધ્વનિ નીકળતો.

પ્રાચીન સમય માં સંતો-ભક્તો ક્યાંય ભણવા ગયા હોય તેવું તેમના ચરિત્ર માં ક્યાંય લખ્યું નથી.
પણ ભગવદભક્તિ થી ચિત્ત શુદ્ધ થતાં –અંદરથી જ્ઞાન નું સ્ફુરણ થતું હતું.
પંડિતો શાસ્ત્ર પાછળ દોડે છે-અને મીરાંબાઈ જે બોલે તેની પાછળ શાસ્ત્ર દોડે છે.

વેદાંત ના સિદ્ધાતો સમજવા મુશ્કેલ છે-પણ નામસ્મરણ સહેલું છે-ભક્તિ સહેલી છે.
કથા જીવન માં માર્ગ બતાવે છે.મનુષ્ય ને તેના સૂક્ષ્મ દોષોનું ભાન કરાવે છે.
પણ તેનો ઉદ્ધાર તો નામસ્મરણ થી જ થાય છે. નામ સાથે પ્રીતિ કરો તો ભક્તિ નો પ્રારંભ થશે.

દૃષ્ટાંત વગર સિદ્ધાંત બુદ્ધિ માં ઠસતો નથી. “નામ” ના મહિમા ના સંબંધ માં અજામિલ ની કથા કહી છે.
અજામિલ અધમ હતો, માયા માં મળી ગયો હતો--પણ ભગવાન ના નામનો આશ્રય કરી કૃતાર્થ થયો.

આપણે બધા અજામિલ જેવા જ છીએ. આ જીવ માયા માં ફસાયો છે.
--ભોજન માં માયા છે. કેટલાક જીવ ભોજન ની માયામાં ફસાયેલા હોય છે.તેમણે અથાણાં –પાપડ વગર ચાલતું નથી.
--કામસુખ માં માયા છે. કેટલાક નું મન કામસુખ માં ફસાયેલું હોય છે. તેમણે કામસુખ પ્રત્યે ધૃણા આવતી નથી.
--પૈસા માં માયા છે. લાખ મળે કે કરોડ મળે –પણ મનુષ્ય ને એવી ઈચ્છા થતી નથી કે હવે એક પૈસો પણ ન મળે.
--સ્થાન માં માયા છે. કોઈ મકાન માં બે ચાર વર્ષ રહે તો પછી તે મકાન છોડવું ગમતું નથી.
આવી તો અનેક માયા ઓ આસપાસ છે, સ્ત્રીની,પુત્રની,પુત્રના પુત્ર ની વગેરે.....

જીવ માયા સાથે મળી જાય છે –તેથી તે દુઃખી થાય છે. જીવ ઈશ્વર સાથે મળી જાય તો સુખી થાય.

માયા જ્યાં જઈએ ત્યાં સાથે આવે છે. કોલસાની ખાણમાં ઉતરે અને હાથ ચોખ્ખા રહે તે અશક્ય છે.
સંસાર માં માયા ના સંસર્ગ માં આવવું જ પડે છે. આ સંસાર માયામય છે. સંસાર માં માયા વિના કોઈ કામ થતું નથી.
માયા નો ઉપયોગ કરો-પણ સ્વ-રૂપ ને ન ભૂલો. માયા ને આધીન ન બનો. જે માયા ને આધીન છે-તેને માયા ત્રાસ આપે છે.
પણ જે માયા નો વિવેક થી ઉપયોગ કરે-તેને માયા મદદ કરે છે.

માયા એ અગ્નિ જેવી છે.અગ્નિ ને કોઈ હાથમાં લેતું નથી. પણ ચીપિયા થી અગ્નિ ને ઉપાડે છે.
તેવી જ રીતે માયા ને વિવિકરૂપી ચીપિયા થી જ પકડવાની છે. વિવેક થી તેનો ઉપયોગ કરવાનો છે.

વિવેક એટલે-“હું પરમાત્મા નો દાસ છું” એમ માની ને માયા ના દાસ નથી થવાનું તે-
માયા ખરાબ નથી –પણ જીવ જયારે માયાનો દાસ બને છે-ત્યારે માયા તેને રડાવે છે-મારે છે.

માયા આપણી પાછળ ન પડે -તેનાથી બચવાનું છે- ને ઈશ્વર ની પાછળ પડવાનું છે.
માયા ને સ્પર્શ કરતા સાવધાન રહેવાનું છે-સંસાર માં રહી માયા નો ત્યાગ કરવો તે ખુબ જ અઘરો છે-અશક્ય છે.
સંસાર માંથી જેનું મન હટી જાય-તેનું મન માયા માંથી હટી જાય.

જીવ કૃતાર્થ નામસ્મરણ થી થાય છે. જેવી રીતે અજામિલ કૃતાર્થ થયો હતો તેમ.

      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE