ભાગવત રહસ્ય-૧૬૩

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
 સ્કંધ-૭-(સાતમો)-૮
હિરણ્યકશિપુએ પૂછ્યું-તારા ભગવાન સર્વત્ર છે-તો આ થાંભલામાં તારો વિષ્ણુ કેમ દેખાતો નથી ?
બોલ, તારા ભગવાન આ થાંભલા માં છે ?
પ્રહલાદ કહે છે-જી,હા મારા ભગવાન આ સ્તંભ માં પણ છે.તમારી આંખ માં કામ છે એટલે તમને દેખાતા નથી. મને તેમના દર્શન
થાય છે. જેના મન માં પાપ છે-વિકારવાસના છે-તેણે પરમાત્મા નાં દર્શન થતાં નથી.
હિરણ્યકશિપુ કહે છે-હું થાંભલો તોડી નાખીશ.તેમાં વિષ્ણુ હશે તો –તેને મારી નાખીશ. તે દોડતો ગદા લેવા ગયો છે.

પ્રહલાદે કહેતાં તો કહી દીધું,કે સ્તંભ માં ભગવાન છે.પણ બાળક છે-એટલે તેને થોડી શંકા ગઈ. આ સ્તંભ પોલો તો નથી.
આ સ્તંભ માં ભગવાન કેવી રીતે વિરાજતા હશે? પરંતુ જ્યાં સ્તંભ પાસે કાન ધર્યો તો અંદર થી ઘુરુઘુરુ અવાજ સાંભળ્યો.
પ્રહલાદ ને ખાતરી થઇ-મારા ભગવાન આમાં છે. પ્રહલાદે સ્તંભને આલિંગન આપ્યું છે.

અંદર નૃસિંહ સ્વામી વિરાજેલા છે.પ્રહલાદ ને આશ્વાસન આપ્યું છે-હું અંદર વિરાજેલો છું.હું તારું વચન સત્ય કરીશ.હું તારું રક્ષણ કરીશ.

હિરણ્યકશિપુ તેની હજાર મણ ની ગદા લઇ આવ્યો અને અતિક્રોધમાં થાંભલા પર ગદાપ્રહાર કરે છે.
ત્યાં તરત જ નૃસિંહસ્વામી ઘુરુઘુરુ એવો અવાજ કરતા થાંભલામાંથી પ્રગટ થયા.
તેમની આંખો લાલ છે –દાઢો વિકરાળ છે-વજ્ર નખો છે.દેવો-ગંધર્વો જયજયકાર કરે છે.
હિરણ્યકશિપુ ગભરાયો.મારો કાળ આવ્યો છે, આ પ્રલય કરશે કે શું ?
પ્રભુ એ પ્રહલાદ ને ગોદ માં લીધો-હિરણ્યકશિપુ ને કહે છે-આજે ઘરની બહાર નહિ –ઘરની અંદર નહિ –પણ તને ઉંબરા પર મારીશ.
આજે અસ્ત્ર-શસ્ત્ર થી નહિ પણ નખથી તને મારીશ.

આમ કહી નૃસિંહસ્વામીએ હિરણ્યકશિપુ ને નખ થી ચીરી નાખ્યો. (નૃસિંહ ભગવાન ની જય)

નૃસિંહ સ્વામી નું ચરિત્ર નું રહસ્ય એ છે-કે-
--દુઃખ નું કારણ દેહાભિમાન છે. આ અભિમાન સર્વ ને રડાવે છે. આ અભિમાન જલ્દી મરતું નથી.
--ઘરમાં એક જ દીવો હોય તો –તેને લોકો ઘરનાં ઉંબરા માં રાખે છે-જેથી ઘરની અંદર-બહાર બન્ને જગ્યાએ અજવાળું પડે.
--આપણું શરીર એ ઘર છે-અને જીભ એ ઉંબરો છે-પ્રભુ નું નામ એ દીવા જેવું છે. પ્રભુ નું નામ જીભ પર રાખવાનું છે.
--અભિમાન ને મારવો હોય-અને અંદર-બહાર સર્વ જગ્યાએ અજવાળું થાય તેવી ઈચ્છા હોય તો જીભરૂપી ઉંબરા પર -
હરિ નું નામ રાખવાનું છે.
--દિવસ અને રાત નો સંધિકાળ –એ દિવસ પણ નથી અને રાત પણ નથી. એક ક્ષણ થી બીજી ક્ષણ નો સંધિકાળ માં પણ એમ જ છે.
બ્રાહ્મણો સંધ્યા –આ સંધિકાળે કરે છે-અને અભિમાન ને મારે છે,વૈષ્ણવો પ્રત્યેક ક્ષણ ના અંતે હરિ ના નામ નો જપ કરીને
અભિમાન ને મારે છે. પ્રત્યેક અવસ્થા નો સંધિકાળ મહત્વનો છે.તેને સાચવવાની જરૂર છે.

પંજાબ ના મુલતાન શહેરમાં હિરણ્યકશિપુ ની રાજધાની હતી.
ભક્ત પ્રહલાદ નું વચન સત્ય કરવા વૈશાખ સુદ ૧૪ ના રોજ નૃસિંહસ્વામી નું પ્રાગટ્ય થયું છે.
આથી પંજાબ ના લોકો તેમના નામ પાછળ –સિંહ-લગાડે છે. સિંહ ના જેવા બળવાન થવાનું છે.

”નાયમાત્મા બલહીનેન લભ્યઃ” આ આત્મા શક્તિહીન પુરુષો થી પ્રાપ્ત કરી શકાતો નથી.
શક્તિ વગર ભક્તિ થતી નથી. શક્તિહીન ભક્તિ કરી શકતો નથી,સેવા કરી શકતો નથી,તે તો સેવા માગે છે.
ધીરે ધીરે સંયમ વધારો-ધીરે ધીરે શક્તિ વધારો-તો ધીરે ધીરે ભક્તિ વધશે.

હિરણ્યકશિપુ નો સંહાર કર્યો પણ નૃસિંહસ્વામી નો ક્રોધ શાંત થતો નથી.
બ્રહ્માજી પ્રયત્ન કરે છે-લક્ષ્મીજી ને બોલાવ્યા-તેમણે પણ પ્રયત્ન કર્યો. છેવટે બ્રહ્માજીએ પ્રહલાદને મોકલ્યો.
પ્રહલાદજી ભગવાન પાસે ગયા,બે હાથ જોડ્યા અને ચરણ માં સાષ્ટાંગ પ્રણામ કરે છે.
પ્રહલાદને જોતાં માલિક ના હૃદય માં આનંદ ઉભરાયો-ગોદમાં ઉઠાવી વાત્સલ્યભાવે તેનું શરીર ચાટવા લાગ્યા. પરમ આશ્ચર્ય થયું છે.
ભક્ત અને ભગવાન એક થયા છે.

ભગવાન બીજા કોઈને આધીન નથી. ફક્ત નિષ્કામ ભક્તો ને આધીન છે.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE