ભાગવત રહસ્ય-૧૬૨

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૭-(સાતમો)-૭
દૈત્ય-બાળકો પ્રહલાદ ને પૂછે છે-કે-પરમાત્મા ને પ્રસન્ન કેવી રીતે કરવા ?
પ્રહલાદ કહે છે-કે-એક જ પરમાત્મા સર્વ માં રહેલા છે તેવી દૃષ્ટિ કેળવો. આ માટે તમે તમારા દૈત્ય-પણાનો તેમજ આસુરી-ભાવ નો
ત્યાગ કરી સર્વ પ્રાણીઓ ઉપર દયા કરો.પ્રેમ થી ભલાઈ કરો. આથી ભગવાન પ્રસન્ન થાય છે.
ભગવાન જયારે કૃપા કરે છે-ત્યારે મનુષ્યોની પાશવી બુદ્ધિ નષ્ટ થાય છે.
ભગવાન ને પ્રસન્ન કરવાની બીજું સાધન છે-કિર્તન. નામ એ જ બ્રહ્મ છે.
ઈશ્વરનું નિર્ગુણ સ્વરૂપ અતિ સૂક્ષ્મ છે. મન અને બુદ્ધિ અતિ સૂક્ષ્મ ન થાય ત્યાં સુધી ઈશ્વરના નિર્ગુણ સ્વરૂપ નો
અનુભવ થતો નથી. ઈશ્વરનું સગુણ સ્વરૂપ અતિ તેજોમય છે.સગુણ સ્વરૂપ નો સાક્ષાત્કાર કરવાની મનુષ્યમાં શક્તિ નથી.

ગીતામાં અર્જુન પણ ભય થી બોલી ઉઠેલો –કે-તમારું આ રૂપ જોઈ મારું મન ભય થી વ્યાકુળ થઇ રહ્યું છે.

નામબ્રહ્મ સર્વ ને દેખાય છે-અને અનુભવાય છે. કિર્તન માં તાળી પડવાથી નાદબ્રહ્મ થાય છે.
નાદબ્રહ્મ થી જગતની વિસ્મૃતિ થાય છે-જગત નો સંબંધ છૂટે છે. અને બ્રહ્મ સંબંધ થાય છે.

નામબ્રહ્મ અને નાદબ્રહ્મ નો સંયોગ થાય-એક થાય તો પરબ્રહ્મ પ્રગટ થાય છે.

ભગવાન ને પ્રસન્ન કરવા –ન દાન-ન તપ-ન યજ્ઞ-ન શૌચ-ન વ્રત –પર્યાપ્ત છે. આ સર્વ તો વિડંબનામાત્ર છે.
ભગવાન કેવળ નિષ્કામ ભક્તિ થી જ પ્રસન્ન થાય છે.-માટે ભક્તિ કરો.

પ્રહલાદ દૈત્ય-બાળકો પાસે કિર્તન કરાવે છે. “હરે રામ,હરે રામ,રામ રામ હરે હરે,હરે કૃષ્ણ હરે કૃષ્ણ કૃષ્ણ કૃષ્ણ હરે હરે.”
સર્વ બાળકો તાળી પાડી કિર્તન કરે છે-નાચે છે-પ્રહલાદજી પણ નાચતાં નાચતાં તન્મય થયા છે.

તેવામાં શંડામર્ક ત્યાં આવ્યા છે-તેમણે વિચાર કર્યો-“આ બાળકો ને બગાડે છે-આ હવે નહિ સુધરે.હિરણ્યકશિપુ ને ખબર પડશે તો
અનર્થ થશે.” તેઓ પ્રહલાદ ને કહેવા લાગ્યા-પ્રહલાદ તેં આ શું માંડ્યું છે ?ભજન બંધ કરો.બંધ કરો..”
પ્રહલાદ નું મન શ્રીકૃષ્ણ માં હોવાથી તે કંઈ સાંભળી શક્યા નહિ.
શંડામર્ક ને લાગ્યું કે આ તાળી અટકે તો કિર્તન અટકશે.એટલે તે પ્રહલાદ ને પકડવા ગયા અને પ્રહલાદ નો હાથ પકડ્યો.
શંડામર્ક નો જેવો પ્રહલાદ ને સ્પર્શ થયો-કે-તે પણ કિર્તન કરતા નાચવા લાગ્યા.

તે જ દિવસે હિરણ્યકશિપુ એ વિચાર કર્યો કે-ગુરુજી આ બાળકો ને કેવું ભણાવે છે તે મારે જોવું છે.
એટલે તેણે સેવક ને જોવા મોકલ્યો. સેવક ત્યાં આવ્યો ને દ્રશ્ય જોઈ વિચારમાં પડી ગયો. ગુરુ અને ચેલાઓ નાચે છે.
તેની બુમો કોઈએ સાંભળી નહિ એટલે –પ્રહલાદ નો હાથ પકડી બેસાડવા ગયો. ત્યાં તેણે પણ ચેપ લાગ્યો અને બધા સાથે તે પણ
નાચવા લાગ્યો. સેવક ને આવતાં વાર થઇ એટલે હિરણ્યકશિપુએ બીજા સેવક ને તપાસ કરવા મોકલ્યો-તેની પણ એવી જ દશા
થઇ –જેવી પહેલા સેવક ની થઇ હતી.એના પછી પણ જેટલા સેવકો આવ્યા તેમની પણ એવી જ સ્થિતિ થઇ છે.

હિરણ્યકશિપુ ને આશ્ચર્ય થયું છે-જે જાય છે તે પાછો કેમ આવતો નથી. આ છે શું ?
એ જાતે તપાસ કરવા આવ્યો. ને જોયું તો –ગુરુ,ચેલા ,રાજસેવકો બધા નાચતા હતા. તે એકદમ ગુસ્સે થયો. “આ બધું શું માંડ્યું છે ?”
તેણે ભજન મંડળીના એક એક ને ખેંચી ને બેસાડી દીધા.
(ઇલેક્ટ્રિક નો બલ્બ ઉડી ગયો હોય તો –તેને કરંટ મળે તો પણ પ્રકાશતો નથી !!!)
ભજન થંભી ગયું. ગુરુ એ સર્વ હકીકત હિરણ્યકશિપુ ને કહી. હિરણ્યકશિપુ ક્રોધે ભરાણો અને પ્રહલાદ ને કહેવા લાગ્યો-
હજુ તું મારા શત્રુ વિષ્ણુ નું કિર્તન કરે છે.?તને શરમ નથી આવતી ?મારા સિવાય બીજો ઈશ્વર છે ક્યાં ?
આજે તો હું તને મારી નાખીશ.
તે પ્રહલાદ ને ઉઠાવી દરબાર માં લઇ આવ્યો,ક્રોધ માં તેણે જમીન પર પછાડ્યો. તો ધરતી માં એ તેણે ગોદ માં ઉઠાવી લીધો.
પ્રહલાદજી પિતાને વંદન કરે છે.
હિરણ્યકશિપુકહે છે-તું મારું કહ્યું માનતો નથી અને ખોટો વિનય કરે છે.બ્રહ્માદિક દેવો નો મેં પરાભવ કર્યો છે-બધા દેવો મારાથી થરથર
કાંપે છે.તને કયા દેવ નું બળ છે ?તને ડર કેમ નથી લાગતો?
પ્રહલાદ કહે છે-પરમાત્મા મારું રક્ષણ કરે છે.
હિરણ્યકશિપુ કહે છે-મને બતાવ તારું રક્ષણ કરનાર વિષ્ણુ છે ક્યાં ? હું વિષ્ણુ ને મારીશ અને તને પણ મારીશ.
પ્રહલાદ કહે છે-પિતાજી, મારા ભગવાન તો સર્વત્ર સર્વ માં રહેલા છે. તેથી તેમને વિષ્ણુ કહે છે.
પિતાજી બહારનો વિજય શા કામનો ? જેણે મન જીત્યું તેણે જગત જીત્યું.કામાદિ છ ચોર તમારાં મન માં બેઠા છે,તે તમારાં વિવેક રૂપી
ધન ને લુટે છે.તમને ખાડા માં ફેંક્યા છે.પિતાજી -ક્રોધ ન કરો. તમાર મુખ પર આજે મને મૃત્યુ ની છાયા દેખાય છે. રાગ-દ્વેષ નો
પરિત્યાગ કરી-નારાયણ નું આરાધન કરો. મારા નારાયણ નું ભજન કરો.

હિરણ્યકશિપુ હવે અતિક્રોધ માં આવ્યો છે-મારો દીકરો થઇ મને ઉપદેશ આપે છે ?તું શું સમજે છે ?મને આજે બતાવ –તારું રક્ષણ
કરનાર વિષ્ણુ છે ક્યાં ?

પ્રહલાદે કહ્યું-મારા પ્રભુ સર્વવ્યાપક છે-મારામાં છે-તમારા માં છે-તમારા માં છે,તેથી તો તમે બોલી શકો છો.
વિષ્ણુ સર્વ માં વિરાજેલા છે-સર્વત્ર છે.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE