ભાગવત રહસ્ય-૧૭૦

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૭-(સાતમો)-૧૫
સેવા ને પૂજા માં ભેદ છે.
જ્યાં પ્રેમ પ્રધાન છે તે સેવા. અને જ્યાં વેદ-મંત્રો પ્રધાન છે પૂજા.

બ્રાહ્મણો ભગવાન ની પૂજા કરે છે. પૂજા માં બ્રાહ્મણો પ્રભુ ને જમાડે છે-ત્યારે –પ્રાણાય સ્વાહા-ઉદાનાય સ્વાહા...વગેરે કહી
હસ્ત પ્રક્ષાનલમ-કહી-સેકન્ડો માં હાથ ધોવડાવી નાખે છે. ભગવાન ને હજુ જમવાની ઈચ્છા છે-પણ ભગવાન બ્રાહ્મણ ના વચન ને માન આપે છે.દેવ ને મંત્ર ને આધીન રહેવું પડે છે.

જયારે ભગવાન ની સેવા માં વૈષ્ણવો –ભગવાન ની સામે થાળ ધરાવી-પંદર વીસ મિનિટ સુધી –ઓમ નમો ભગવતે વાસુદેવાય-
ના જપ કરી –પ્રેમ થી મનાવી મનાવી-ભગવાન ને જમાડે છે.

જયારે દેવ મંત્રાધીન બને છે-તે પૂજા અને જયારે દેવ પ્રેમાધીન બને છે-તે સેવા.

આજકાલ લોકો બહુ પુસ્તકો વાંચે છે-ભણેલા –જ્ઞાની –બુદ્ધિશાળી બની જાય છે.સુંદર સુંદર વાતો કરે છે-પણ કોઈ સાધન કરતા નથી.
મૂર્તિ-પૂજા માં ય એક અલૌકિક તત્વ સમાયેલું છે. જે સર્વવ્યાપી છે-તેને એક જગ્યાએ જોવાના છે. એક જગ્યાએ માનવાના છે.

પોતાની સ્થિતિ પ્રમાણે સેવા કરો. (કે માનસી સેવા કરો.)
થોડું મળે પણ ઘણું માને તે ઈશ્વર.ઘણું મળે પણ ઓછું માને તે જીવ.
જીવ ને અનેકવાર મળ્યું હોય –પણ જો એકવાર ન મળ્યું તો –અગાઉ નું આપેલું ભૂલી જશે. જીવ દુષ્ટ છે.

ગજરાજે ભગવાન ને એક જ ફૂલ આપ્યું હતું. ફૂલ ની માળા પણ અર્પણ નહોતી કરી હતી.
દ્રૌપદી એ ભગવાન ને ભાજી નું એક પાન જ આપ્યું છે. (ગીતા માં –પત્રમ-પુષ્પમ-એકવચન જ વાપર્યું છે.)

સેવા કરો તો અનન્ય પ્રેમ થી સેવા કરો.સ્નેહ વગરનું સમર્પણ વ્યર્થ જાય છે.

સારાં કપડાં બગડી જાય –તે બીકે મનુષ્ય ભગવાન ને સાષ્ટાંગ પ્રણામ કરતો નથી.
નર કપડનકો ડરત હૈ-“નરક” “પડન” કો નહિ.   સર્વ ઈશ્વરનું છે-તેનું જ તેને અર્પણ કરવાનું છે.

દક્ષિણ માં એક કથા પ્રચલિત છે. એક ગામ માં એક ગૃહસ્થ ને ત્યાં લગ્ન હતા.ગોરમહારાજે જોયું તો –ગણપતિની મૂર્તિ હતી નહિ.
ગોરમહારાજ જ્ઞાની હતા. તેઓ જાણતા હતા કે જ્યાં પ્રેમથી પ્રભુને પધરાવો ત્યાં-આવીને ઈશ્વર બેસે છે.
નૈવેદ્ય નો ગોળ હતો –તે ગોળ થી  ગણપતિ બનાવ્યા. યજમાન ને પૂજા કરાવી. ધૂપ-દીપ થયા પછી-નૈવેદ્ય અર્પણ કરવાનો
સમય આવ્યો.નૈવેદ્ય ના ગોળના તો ગણપતિ બનાવ્યા હતા,તો હવે નૈવેદ્ય ક્યાંથી લાવવું ?
એટલે ગોર મહારાજે-ફરીથી ગોળ ના ગણપતિ માંથી થોડો ગોળ કાઢી અને ગોળ નું નૈવેદ્ય ધર્યું.

ગોળ ના ગણપતિ અને ગોળ નું નૈવેદ્ય. આવી પૂજાથી પણ ગણપતિ પ્રસન્ન થયા અને કાર્ય માં વિઘ્ન ન આવ્યું.
કારણ આ કાર્ય પાછળ ભાવના શુદ્ધ હતી.

વસ્તુ નું મહત્વ નથી.પણ ભાવ ની મહત્તા છે. સેવા કરતા રોમાંચ થાય, સેવા કરતા આંખ માં આંસુ આવે-તે સેવા સાચી.
સેવા ક્રિયાત્મક હોવી જોઈએ. સેવા કરતા આનંદ આવવો જોઈએ.

ભગવાન માટે રસોઈ કરો અને ભગવાન ને અર્પણ કરી જમો.
જમાડતાં પ્રાર્થના કરો-કે-નાથ, આપ વિશ્વંભર છો,સર્વ ના માલિક છો.તમને કોણ જમાડી શકે ? તમારું તમને અર્પણ કરું છું.

બાળકને બાપ રૂપિયો આપે છે, અને બાપ જો પાછો માગે તો ઘણા બાળકો રૂપિયો પાછો આપતા નથી. પિતાને દુઃખ થાય છે.
“મેં જ રૂપિયો આપ્યો અને મને તે આપતો નથી” પણ જો બાળક રૂપિયો આપે તો પિતાને આનંદ થાય છે.

જીવ માત્ર ના પિતા ઈશ્વર છે. તેમણે જે આપ્યું –તે જ તેમને પાછું આપવાનું છે.
એવો નિયમ લો કે-ભગવાન ને ધરાવ્યા વગર હું ખાઇશ નહિ.
ભગવાન ને ધરાવ્યા વગર જે જમે તે એક જન્મ માં જરૂર દરિદ્ર થાય છે.

પ્રભુની સેવા કર્યા વગર ખાય તે પાપ છે. જે ઘરમાં ઠાકોરજી ની (કે કોઈ પણ ઈશ્વરના સ્વરૂપની) સેવા ન હોય તે ઘર સ્મશાન જેવું છે.
તમારાં ઠાકોરજી ની સેવા બીજો કોઈ કરે અને તમને ગમે તો માનજો કે-તમે સાચા ભક્ત નથી. સાચા વૈષ્ણવ નથી.
ઠાકોરજી ની સેવા જાતે કરવી જોઈએ.

જે ઘરમાં બાલકૃષ્ણ ની સેવા થાય છે-તે ઘરમાં લક્ષ્મીજી પધારે છે.
જે ઘરમાં ભગવાન માટે રસોઈ થાય છે-તે ઘરમાં અન્નપૂર્ણા વિરાજે છે. તે ઘરમાં અનાજ ની ખેંચ પડે નહિ.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE