Jul 7, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૩૪૮

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦ (પૂર્વાર્ધ)-૭૧

શ્રી મહાપ્રભુજી એ આજ્ઞા કરી છે કે-શ્રીકૃષ્ણ ની સેવા લૌકિક ભાવથી ન કરો.
ઈશ્વરની અલૌકિક સેવા છોડી તમારું લૌકિક કામ સુધારવા જશો તો તમારું લૌકિક કામ પણ વધારે બગડશે.
તમારા લૌકિક અને અલૌકિક બધા કામ ની ચિંતા તમારા કરતાં પ્રભુને વધારે છે.
“હું સમર્થનો (ઈશ્વરનો) છું અને મારો ધણી સમર્થ છે”,તેમ માની નિશ્ચિત બની તેનું ચિંતન કરો.

મનુષ્ય ફોગટની ચિંતા કરી ને હૈયું બાળે છે.ભગવત સ્મરણ કરતાં ઘરમાં કોઈ નુકશાન થાય તો
થવા દેવું,તન ઠાકોરજી ની સેવા કરતુ હોય અને મન રસોડામાં હોય તે સેવા નથી.

શ્રીકૃષ્ણે વિષયાસક્તિ રૂપી દહીં ની ગોળી ફોડી.સંસાર ની આસક્તિ ગયા વગર ભગવદાસક્તિ થતી નથી.
મનુષ્યનો સ્વભાવ છે કે જે મળ્યું છે તેની ઉપેક્ષા કરે છે અને જે નથી મળ્યું તેની અપેક્ષા રાખે છે.
જે લૌકિક સુખો પાછળ પરમાત્મા ને ભૂલી જાય છે તે –લૌકિક અને અલૌકિક બંને સુખો ગુમાવે છે.
પ્રભુ રીઝે પણ છે અને ખીજે પણ છે.

હરિ પર વિશ્વાસ રાખી ઈશ્વરસેવા,ઈશ્વરભક્તિ કરવી જોઈએ.કારણ હરિ ને ભજતાં કોઈ દિવસ કોઈની લાજ જતી નથી. 
“હરિ ને ભજતાં હજુ કોઈ ની લાજ જતાં નથી જાણી રે”
જેવો સમુદ્ર નો કાયદો છે કે-પૂર્વ માં ભરતી હોય ત્યારે પશ્ચિમ માં ઓટ હોય છે. તેમ-
જેમ જેમ પ્રભુમાં પ્રેમ વધે તેમ તેમ સંસાર નો પ્રેમ ઘટે છે.

સંસારના વિષયભોગો માંથી કોઈને કોઈ પણ દિવસ તૃપ્તિ થવાની જ નથી.
લોકો ને અથાણાંમાં અને શાક માં તેલ નો રેલો જોઈએ,નહિતર ભાવે નહિ.
જરા વિચાર કરવામાં આવે તો-આજ સુધી સેંકડો તેલના ડબ્બાઓ અને હજારો મણ અનાજ પેટમાં ગયું છતાં
મનુષ્ય ને તૃપ્તિ થાય છે ? માટે જ લૌકિક કાર્યને મહત્વ આપવું જોઈએ નહિ.

લાલાએ દહીં ની ગોળી ફોડી છે,તે જ વખતે તેના બાળમિત્રો આવ્યા છે,મિત્રો પૂછે છે કે-
લાલા આજે કોના ઘરમાં જઈશું ? લાલો કહે છે કે-આજે મારા ઘરમાં જ ચોરી કરીશું,મારા જ ઘરનું માખણ
ખાઈશું. માખણનું શીકું જરા ઉંચે છે-એટલે ખાયણી ઉંધી વાળી તેના ઉપર ચડી ને કનૈયો માખણ ઉતારે છે,
અને બાળકો અને વાનરો ને આજે પોતાના ઘરનું માખણ ખવડાવે છે.

આ બાજુ યશોદાજી એ દૂધ ઉતાર્યું,અગ્નિ ને શાંત કર્યો. અને પાછા આવી જુએ છે તો,
લાલાએ રીસમાં દહીં ની ગોળી ફોડી છે,દહીં બધું જમીન પર દ્ધોળાયુ છે, પણ ભાઈ છે ક્યાં ?
મા એ જોયું તો,લાલો ખાયણી પર ચઢી ને માખણ ઉતારે છે,અને બાળકો અને વાનરો ખાય છે.
માતાજી એ નજરો નજર લાલા ને માખણ ની ચોરી કરતાં જુએ છે.

યશોદા જી ને આશ્ચર્ય થયું છે.ગોપીઓ કહેતી હતી તે વાત સાચી છે,લાલા ને ચોરી કરવાની ટેવ પડી છે.
લાલાને આજે હું પકડીશ,આજે હું લાલા ને શિક્ષા કરીશ.
જે ખાયણી પર ઉભો રહી લાલો ચોરી કરે છે તેની સાથે હું તેને બાંધીશ.

માતા યશોદા હાથમાં દોરી લઇ ને લાલાજી ને પકડવા દોડ્યા છે.આ દૃશ્ય ની કલ્પના કરવા જેવી છે.
મોટા મોટા યોગીઓ અથાગ મહેનત પછી પણ જેને  (ઈશ્વરને) પકડી શકતા નથી –
તેને એક સાધારણ ગોવાલણ પકડવા દોડી છે.

શુકદેવજી એ યશોદાજી માટે અહીં પહેલીવાર “સાધારણ ગોવાલણ” એવો શબ્દ વાપર્યો છે.
લાલાજી ની મા છે, એટલે તેને માટે ગોવાલણ શબ્દ વાપરવો ઠીક નથી,પણ,
એ મા આજે  “મારા લાલાને” બાંધવા નીકળ્યાં છે તે શુકદેવજી ને ગમ્યું નહિ –એટલે ગોવાલણ શબ્દ વાપર્યો છે.

મિત્રો કહે છે –કે “લાલા,મા આવી,મા આવી” એટલે કનૈયો દોડે છે,આગળ કૃષ્ણ અને પાછળ યશોદા.
પણ લાલાજી એમ જલ્દી ક્યાંથી હાથમાં આવે ?ઈશ્વર એમ જલ્દી હાથમાં આવતા નથી................



ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત

      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE