Sep 29, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૨૮

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૫૧

યશોદા જી ને થોડો આનંદ થયો છે કે-આજે લાલો તેમને સમજાવે છે.
મા એ લાલા ને છાતી સરસો ચાંપ્યો છે. યશોદા કહે છે કે-બેટા, મને કંઈ થતું નથી પણ આવતી કાલે તું
મથુરા જવાનો છે,તેથી મને રડવું આવે છે.બેટા,મને છોડીને તું જઈશ નહિ,તારો વિયોગ મારાથી સહન થશે
નહિ.મને બીજું કોઈ સુખ ભોગવવાની ઈચ્છા નથી,પણ બસ મારી એક જ ઈચ્છા છે કે-
મારા લાલા ને હું આખો દિવસ આનંદ માં નિહાળું,મારો કનૈયો મારી આંખ થી દૂર ના જાય.
તારા આધારે મારું જીવન છે,મને છોડી ને તું મથુરા જઈશ નહિ.

કનૈયો માતાજી ને સાંત્વન આપે છે કે-મા,તું ચિંતા નાં કર,મને પણ જવાની ઈચ્છા નથી,પણ નંદબાબા ની આજ્ઞા થઇ છે એટલે મારે જવું પડશે.મા, હું જવાનો છું,તેથી શું થયું ? મા,હું જરૂર પાછો આવીશ.

“પાછો જરૂર આવીશ” એમ કહ્યું છે,પણ ક્યારે આવીશ તે કહ્યું નથી,અને યશોદાજી એ પૂછ્યું પણ નહિ.
યશોદાજી ને તો લાલાએ જેવું કહ્યું કે હું પાછો આવીશ એટલે આનદ ના અતિરેક માં પૂછવાનું ભૂલી ગયા છે.
યશોદા જી ને મન થી એવી ખાત્રી છે કે લાલો, જે બોલે છે તે સાચું બોલે છે,
લાલો જો કહે છે કે તે પાછો આવશે તો તે જરૂર થી પાછો આવશે.
અને એટલે જ લાલા ને મળવાની આશાએ એ તો ત્યાર પછી, તે પ્રાણ ટકાવી શક્યા હતાં.

યશોદાજી એ વિચાર્યું,કે-મારી આંખમાંથી આંસુ નીકળે તે લાલાથી સહન થતું નથી,તે બહુ પ્રેમાળ છે,એટલે માતાજી એ દુખના વેગ ના સમાવ્યો છે.અને લાલાને મનાવી સુવાડવા લઇ ગયા છે.પથારી માં સૂતા છે પણ મા ને ચેન પડતું નથી.આજે હવે શ્રીકૃષ્ણે મા ના હૃદયમાં ભીતર પ્રવેશ કર્યો છે,હવે કનૈયો તેમને બહાર નહિ પણ ભીતર માં દેખાશે.પેલી બાજુ દેવકી-વસુદેવ અગિયાર વર્ષ થી કારાગૃહ માં શ્રીકૃષ્ણ નું ધ્યાન કરે છે,
જો હવે શ્રીકૃષ્ણ ત્યાં ના જાય તો તેમના પણ પ્રાણ જવાની તૈયારી માં છે.

પ્રાતઃકાળ થયો છે,યશોદાજી કનૈયા ને અને બલરામ ને જગાડે હે,સ્નાન કરાવ્યું. અને માએ કનૈયા નો છેલ્લો શૃંગાર કર્યો છે,શૃંગાર કરતાં મા ની આંખ માંથી આંસુ નીકળે છે,”આ મનોહર મુખડું હવે ક્યારે જોવા મળશે”
મા ને રડતાં જોઈ કનૈયો પણ રડે છે.મા એ વિચાર્યું કે-“ હું રડું છું તો કનૈયો પણ રડે છે,તેને બહુ દુઃખ થાય છે, એટલે તેના દેખતાં મારે હવે રડવું નથી.હું એકલી રડીશ.” યશોદાજી એ આજે છેલ્લી વખત પોતાના હાથે
સામગ્રી તૈયાર કરી અને લાલા ને ખવડાવે છે. અક્રૂર રથ લઇ આંગણા માં તૈયાર ઉભા છે.

ગોપીઓ ને આ વાતની ખબર પડી છે,ત્યારે તેઓ દોડતી આવી છે.ગોપીઓ ના મંડળમાં રાધાજી પણ છે.

રાધાજી ની આઠ વર્ષ ની ઉંમર છે, (શ્રીકૃષ્ણ ની ઉંમર તે વખતે ૧૧ વર્ષની હતી)
સાદો શૃંગાર છે,મુખ પર દિવ્ય તેજ છે.
રાધાજી ના હજુ સુધી કોઈ વખત કૃષ્ણ વિયોગ થયો નથી.એટલે વિયોગ ની વાત સાંભળતાં જ મૂર્છા આવી છે. અને મૂર્છા માં બોલે છે-કે-હે કૃષ્ણ અમારો ત્યાગ નહિ કર,અમને છોડી ને ના જાવ.કેટલીક ગોપીઓ
રાધાજી ની સેવા કરે છે,અને કેટલીક રથ ને ઘેરી ને ઉભી છે અને અક્રૂર ને ફરિયાદ કરે છે.

“હે અક્રૂર,તું અમારા કનૈયા ને લેવા આવ્યો છે?તું શું ગોકુલ ને ઉજ્જડ કરવા આવ્યો છે ?પણ લાલા ના દર્શન વગર અમે જીવી શકીશું નહિ,અક્રૂર,તું કનૈયાને ના લઇ જા.તને અમારી દયા પણ આવતી નથી?”

એક ગોપી તો અતિ વ્યાકુળ થઇ ને કહે છે-કે-આ મૂવાનું નામ કોને પાડ્યું છે ? તારી ફોઈએ તારું નામ બરોબર પાડ્યું નથી,અક્રૂર તું તો મહા ક્રૂર છો,તું અમારા કનૈયા ને લેવા આવ્યો છે,તું અમને રડાવવા આવ્યો છે.અક્રૂર તું કહે તો તારા ઘરનું હલકા માં હલકું કામ કરવા અમે તૈયાર છીએ.
પણ અમારા લાલા ને તું ના લઇ જા.

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE