Sep 30, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૨૯

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૫૨

ગોપીઓ અક્રૂર ને કહે છે કે-કૃષ્ણ-વિયોગ સમાન બીજું કોઈ દુઃખ નથી.કૃષ્ણ વિરહ અમારાથી સહન થશે નહિ.
કનૈયા વગર અમારું ગોકુળ ગામ સ્મશાન જેવું લાગશે.કનૈયો ના દેખાય તો ગાયો ખડ ખાતી નથી,પાણી પીતી નથી, અક્રૂર, આ ગાયો નો નિસાસો તને લાગશે.અક્રૂર,તું હજી વિચાર કર,તારે લઇ જવા હોય તો બલરામને લઇ જા,પણ અમારા કનૈયા ને લઇ ના જતો.લોકો કહે છે કે-મથુરા ની સ્ત્રીઓ જાદુ જાણે છે,તો તે અમારા લાલા પર જાદુ કરશે તો અમારો કનૈયો પાછો નહિ આવે. તે કદાચ અમને ભૂલી જાય પણ અમે તેને ભૂલીશું નહિ,અક્રૂર,તું કૃષ્ણ-વિયોગ માં અમને મારીશ નહિ.

ગોપી-પ્રેમ નું વર્ણન કોણ કરી શકે ?અક્રૂર નું હૃદય પીગળ્યું છે.”આ લોકો નો પ્રેમ કેવો છે ?આ લોકો નો નિસાસો મને લાગશે કે શું ?” અક્રૂર એક શબ્દ બોલી શક્યા નથી,બે હાથ જોડી ધરતી પર નજર કરી ને ઉભા છે. તેમને સૂઝતું નથી કે આ ગોપીઓ ને કેવી રીતે સમજાવું ?આ ગોપીઓ ને શું કહું ?

કનૈયો ગોપીઓ ને કહે છે કે-હું તમારી સાથે, રમતો હતો,તમને રાજી રાખવા વાંસળી વગાડતો હતો,પણ
હવે હું જાઉં છું,પણ મારા પ્રાણ તમારી પાસે,તમારા હૃદયમાં રાખી ને જાઉં છું.
મારા પ્રાણ નું રક્ષણ કરવા માટે પણ તમે તમારા પ્રાણ સાચવજો.
ત્યાં પ્રભુએ જોયું કે રાધાજી મૂર્છા માં છે.રાધાજી ને માથે હાથ મૂકી રાધાજીના કાનમાં કહ્યું કે-
પૃથ્વી પર દૈત્યો નો ભાર બહુ વધી ગયો છે,તે ભાર ઉતારવા જાઉં છું. પ્રેમ થી તમારી સાથે લીલા કરતો હતો,નાચતો હતો,પણ હવે જગત ને નચાવવા જાઉં છું. આજ સુધી તમને રાજી રાખવા વાંસળી વગાડતો હતો,પણ હવે મથુરામાં જઈ વાંસળી નહિ પણ શંખ વગાડીશ.

મારા પ્રાણ કરતાં યે વધુ વહાલી મારી વાંસળી તમને આપતો જાઉં છું, રાધે,જયારે જયારે તમે વાંસળી વગાડશો,ત્યારે ત્યારે હું દોડતો આવીશ.હું તમારા હૃદયમાં જ છું.રાધાજી એક શબ્દ બોલી શક્યા નથી.
ગોપીઓ રડે છે,પણ કૃષ્ણ સાંત્વન આપે છે અને કહે છે-કે-તમારા પ્રેમને હું જાણું છું,પણ આ મારું મંગલમય પ્રયાણ છે.તે પ્રયાણ વખતે તમે રડશો તો અપશુકન થશે.રડશો નહિ, હું પાછો આવીશ.

ગોપીઓ ને આ પ્રમાણે સમજાવી,શ્રીકૃષ્ણ,બલરામ સાથે, રથ માં વિરાજ્યા છે.રથ ચાલવા માંડ્યો.
ગોપીઓ એ આંસુ દબાવ્યા હતા,પણ હવે જયારે ખાત્રી થઇ ગઈ,એટલે રડી પડ્યા છે...
“હવે ક્યારે આવશે ?ક્યારે દર્શન આપશે ?ક્યારે મળશે” અંતે ધીરજ ખૂટી પડી છે,વિરહ ની સંભાવના થી વ્યાકુળ બની ગઈ છે,અને લજ્જા છોડી ને બે હાથ ઊંચા કરી,ઉંચા અવાજ થી પોકારી પોકારી રુદન કરવા લાગી.”હે ગોવિંદ,હે માધવ,હે પ્રાણપ્યારે,અમને ભૂલશો નહિ,અમે તમારા આધારે જીવીએ છીએ”
હજુ પણ ગોપીઓ અનેક રીતે શ્રીકૃષ્ણ ને મનાવે છે.

દૃશ્ય એવું કરુણ હતું કે અક્રૂર પણ રડવા લાગ્યા.અક્રૂર ને આશ્ચર્ય થયું છે.કે આ લોકો નો પ્રેમ કેવો છે ?
ગાયો પણ રડવા લાગી છે,રથ તરફ જોઈ ને હાંભા.હાંભા કરે છે.
કોઈ ગોપી મૂર્છા માં પડે છે,તો કોઈ ગોપી રથ પકડવા દોડે છે.તો કોઈ રથ પકડી ને સાથે દોડે છે.
આ ગોપી-પ્રેમ ની કથા કોણ વર્ણવી શકે ?

શ્રીકૃષ્ણે અક્રૂર ને કહ્યું,કે-આ ગોપીઓ નો પ્રેમ એવો છે કે તે મને નહિ જવા દે.અક્રૂર તું શું જુએ છે ?
તું રથ જલ્દી ચલાવ.

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE