Oct 11, 2013

ભાગવત રહસ્ય -૪૪૦

ઉદ્ધવ, આંસુઓથી ભરેલી આંખો વાળી મારી મા મને બહુ યાદ આવે છે.તેનો પ્રેમ યાદ આવે છે.
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
સ્કંધ-૧૦  (પૂર્વાર્ધ)-૧૬૩

ગુરુકુળ નું અધ્યયન ની સમાપ્તિ કરી ને શ્રીકૃષ્ણ મથુરામાં આવ્યા છે.
શ્રીકૃષ્ણે મથુરા ની ગાદી પર ઉગ્રસેન ને બેસાડ્યો હતો,તે ઉગ્રસેન શ્રીકૃષ્ણ ને કહે છે કે-હું તો નામ નો રાજા છું,ખરા રાજા તો આપ જ છો,આપ જે હુકમ કરશો તે પ્રમાણે હું કરીશ.

અત્યંત વિવેક વાળા ઉગ્રસેને સર્વ સંપત્તિ શ્રીકૃષ્ણ નાં ચરણો માં અર્પણ કરી.
શ્રીકૃષ્ણ માટે મથુરા ના રાજ મહેલમાં રોજ છપ્પન ભોગ ની સામગ્રી થાય છે.
હવે શ્રીકૃષ્ણ ગોપાલ નથી,હવે તે મથુરાનાથ છે.મથુરા માં ઐશ્વર્ય પ્રધાન છે.ગોકુળ માં પ્રેમ પ્રધાન છે.
મથુરા માં અનેક દાસ-દાસીઓ છે.ઉદ્ધવ શ્રીઅંગ ની સેવા કરે છે.સર્વ પ્રકારે સુખ છે.

અતિશય સંપત્તિ અને સર્વ પ્રકારનું સુખ હોવાં છતાં શ્રીકૃષ્ણ આનંદ માં નથી,વિવ્હળ છે.
સાયંકાળ થાય ત્યારે રાજમહેલ ની અગાસીમાં વિરાજે  ત્યાં ગોકુળ ની ઝાંખી થાય છે,
“મારી મા આંગણામાં બેસી ને રોજ મારી પ્રતીક્ષા કરતી હશે,મથુરા ના માર્ગ પર મીટ માંડી ને બેસતી હશે,
મારી મા મારા માટે રડતી હશે,તે વિચારતી હશે કે –મને લાલાએ કહ્યું હતું કે હું આવીશ,એટલે તે ગમે ત્યારે આવશે,મારી મા બહુ ભોળી છે.મારા નંદબાબા મને યાદ કરતા હશે.
મારી વહાલી ગાયો નું શું થયું હશે ?તે પણ મથુરા તરફ નજર રાખી હંભાહંભા કરતી હશે.
મારી વહાલી ગોપીઓ ના આંખ  માં તો આંસુ સમાતા નહિ હોય.મારા માટે હજુ માખણ જુદું રાખતી હશે.

ગોકુળ ની એક એક વાત યાદ કરતાં કરતાં માલિક ની આંખ માં આંસુ ભરાઈ આવે છે.

“મારી ગાયો સાંજે ઘેર આવતી હશે,મારી મા આંગણામાં રાહ બેસી ને બેઠી હશે અને મને ના જોતાં
રડતી હશે તો તેને કોણ સાંત્વન આપતું હશે ? મારી મા મને ખવડાવ્યા વગર ખાતી નહોતી, તે હજુ
પણ મારા વગર ખાતી નહિ હોય. આ મારું વહાલું ગોકુળ મને વિસરાતું નથી”

શ્રીકૃષ્ણ નો રોજ નો નિયમ થયો છે કે સાંજે અગાસી માં બેસી ને ગોકુળ ના વિરહમાં આંસુ આવે છે.
ગોપીઓના,મિત્રોના,મા-બાપ ના અત્યંત-પ્રેમ માં તરબોળ થાય છે,ને વિહ્વવળ બને છે.

જીવ ઈશ્વરનું સ્મરણ કરે તે સામાન્ય ભક્તિ,પણ જે જીવ ને પરમાત્મા યાદ કરે તે જીવ સાચો ભક્ત.
ઉદ્ધવ રોજ શ્રીકૃષ્ણ ને જુએ છે,પણ માલિક ની ઉદાસી નું રહસ્ય તેમને સમજાતું નથી.
એકવાર સાંજે પ્રભુ અગાસીમાં વિરાજ્યા હતા અને ગોકુળ ની યાદો માં ગમગીન હતા ત્યારે.
ઉદ્ધવે સંકોચ છોડી ને શ્રીકૃષ્ણ ને તેમની ગમગીની નું કારણ પૂછ્યું.

પ્રભુએ સહુ પ્રથમ તો અંદર ચાલી રહેલો પ્રેમ નો ઉભરો સમાવ્યો,ઘણો પ્રયત્ન કર્યો કે કશું બોલે નહિ,
પણ પ્રેમ નો ઉભરો બહાર આવ્યા વગર રહી શક્યો નહિ.
અત્યંત પ્રેમ ને આધીન થઇ ને પ્રભુ એક સામાન્ય માનવી ની જેમ રડી પડે છે.
ઉદ્ધવ ને કહે છે કે-
ઉદ્ધવ,હું દુઃખી કેમ છું? તેવું પૂછનાર મથુરામાં તું પહેલો એક મળ્યો.
હું ગોકુળ માં હતો ત્યારે મા મારી પાછળ પાછળ ફરતી અને મને કોઈ વાતથી દુઃખ ના રહે,
મારા અનેક ગુનાઓ ને માફ કરી,મારા રિસામણાં ને ના જોતાં,મને મનાવી મનાવી ખવડાવતી હતી.
ઉદ્ધવ તને હું શું કહું ?દેવકી-વસુદેવ મારા શરીરના માત-પિતા ભલે હોય,પણ મારા સાચાં માતા-પિતા તો
ગોકુળ માં છે,તેમણે જે પ્રેમથી મારું લાલન-પાલન કર્યું છે,જે પ્રેમ થી મારા સર્વ નખરાં ને નિભાવ્યા છે,
જે પ્રેમ થી મને હાથ ઉપર ને હાથ ઉપર રાખ્યો છે,તે મારી મા અને મારા બાબા મને યાદ આવે છે.
મને દેખાય છે કે મારી મા આંગણામાં બેસી ને રડે છે,મારા થી છૂટા પડ્યા પછી તેને અનાજ ખાધું નથી.
મથુરા ના રસ્તા જોઈ જોઈ ને રોજ નિસાસા નાખતી,રડતી મારી મા મને યાદ આવે છે.
તે ભોળી છે,તે રોજ વિચારતી હશે,કે “મને મારા લાલાએ કહ્યું છે કે તે આવશે,એટલે તે જરૂર આવશે”

ઉદ્ધવ, આંસુઓથી ભરેલી આંખો વાળી મારી મા મને બહુ યાદ આવે છે.તેનો પ્રેમ યાદ આવે છે.

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત
      PREVIOUS PAGE
     NEXT PAGE
   INDEX PAGE