Feb 8, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-48-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-48

આજે અત્યારના જમાનામાં નાનાં-મોટાં ની કોઈ મર્યાદા રહી નથી,બાળકો મા-બાપ ને ગાંઠતા નથી.
અને મા-બાપ બાળકો માં સારા સંસ્કારો પડે એવું સ્નેહ-ભર્યું વર્તન કરતા નથી,માબાપો નું પોતાનું વર્તન અને જીવન એવું હોય છે કે-બાળકો પર ધર્મ ના અને સારા સંસ્કાર ક્યાંથી પડે?

બાળક તો જેવું જુએ તેવું કરે,જેવું સાંભળે તેવું બોલે. બાળક જેવી રીતે માતૃભાષા શીખે છે,એવીજ રીતે
માતા-પિતા ના સંસ્કારો ગ્રહણ કરે છે.સંસ્કાર શીખાતા નથી પણ ગ્રહણ થાય છે.
ખબર ના પડે અને ચિત્તમાં જે સ્થાન મેળવે છે તે સંસ્કાર.
આજે ધર્મના શિક્ષણ નો શાળા-મહાશાળા માં થી લોપ થયો છે.ધર્મ એટલે શું એ પણ ઘણા જાણતા નથી અને ધર્મ નું નામ આવે તો મોં બગાડે છે.
એમાં પણ  કેટલાક બહુ બહાદુરો તો અમે ધર્મ-ઈશ્વર કે પાપ-પુણ્ય માં માનતા નથી એમ કહેવામાં જાણે
તીસમારખાંપણું અનુભવે છે.આવા મનુષ્યો પોતે પોતાના બાળક ને શું સંસ્કાર આપવાના?

શ્રીરામચંદ્ર પરમાત્મા છે,પણ મનુષ્ય અવતાર ધારણ કરીને મનુષ્ય-ધર્મ (સ્વ-ધર્મ) ની નાની-મોટી સર્વ
મર્યાદાઓ નું પાલન કરે છે.
રોજ સવારમાં વહેલા ઉઠી સ્નાન કરી માત-પિતા ને વંદન કરે છે.પછી જ વિનય-પૂર્વક બધાં કામ કરે છે.
મોટા રાજા ના કુંવર છે,યુવાન છે પણ વિનય-વિવેક કદી ચૂકતા નથી.
સ્નાન પછી સંધ્યા-ઉપાસના-પ્રાણાયામ કરે છે,સૂર્યદેવ ને અર્ગ્ય આપે છે,
પોતે જ પૂર્ણ પુરુષોત્તમ છે,તો તેમને પૂજન-અર્ચન ની શી જરૂર છે?પણ જગત ને બોધ આપવા તેમનો અવતાર થયો છે.ગીતાજી માં પણ કહે છે કે-મોટો જેવું કરે તેવું જ નાના કરવાના.
એટલે પણ મોટાએ શ્રેષ્ઠ દાખલો બેસાડવો જોઈએ.
માબાપ નું જોઈ બાળક શીખે,ગુરૂ ને જોઈ વિદ્યાર્થી શીખે અને રાજકર્તાઓ ને જોઈ રૈયત શીખે.
બાકી,આજકાલ તો છોકરાંઓને માતપિતાને વંદન કરતા પણ શરમ આવે છે.તો ભગવાન ની તો વાત
દૂર ની છે.ટી.વી. અને સિનેમા નું આ નવું કલ્ચર છે.

મનુષ્ય મનમાં અભિમાન ભરીને બીજા માટે જેવો ભાવ રાખે તેવો જ ભાવ તે તે બીજો તેના માટે રાખશે.
અભિમાન માત્ર મૂરખને જ ત્રાસ આપે તેવું છે તેમ નથી,જગત જેને માન આપે છે તેવા જ્ઞાની ને પણ અભિમાન પજવે છે.વિષ્ણુ સહસ્ત્ર નામમાં ભગવાન ને અમાની,અને સહુ ને માન આપનારા કહ્યા છે.
ભરતજી કૈકેયી ને કહે છે કે-મા,મોટાભાઈ સમર્થ છે,પણ મને માન આપે છે.

રામજી ની બાળલીલા બહુ સરળ છે.મા પાસે પણ તે કંઈ માગતા નથી.કે માતા ને કદી પજવ્યા નથી.
કનૈયા એ વિચાર કર્યો કે રામાવતારમાં મેં મર્યાદાનું બહુ પાલન કર્યું પણ હવે કૃષ્ણાવતાર માં હું મર્યાદા નું પાલન નહિ કરું.એટલે કનૈયો મા ને પજવે છે.મા ને કહે છે કે બધું  કામ છોડી ને માત્ર મને રમાડ્યા કર.
શ્રીકૃષ્ણ પુષ્ટિ-પુરુષોત્તમ છે,તેમની લીલા માં પ્રેમ છે.રામજી ની લીલા માં મર્યાદા  છે.
કૃષ્ણ ને તે જ સમજી શકે જે રામ ની મર્યાદા નું પાલન કરે.

ભારત દેશમાં ગુરૂ-શિષ્ય ની પરંપરા હતી.રાજા નો છોકરો પણ બીજા સામાન્ય છોકરાં ઓ ની પેઠે
રાજમહેલ છોડીને ગુરુના આશ્રમ માં ભણવા જતો.ગુરૂ ની સેવા ચાકરી કરે ને વિદ્યા પ્રાપ્ત કરે.
શ્રીકૃષ્ણ સાંદીપની ઋષિ ને ત્યાં અને રામચંદ્ર વશિષ્ઠ ને ત્યાં ભણવા ગયા હતા.

આજકાલ તો તે પરંપરા નષ્ટ થઇ ગઈ છે.આજે છોકરા નો બાપ શ્રીમંત હોય તો છોકરા ને ભણાવવા
ગુરૂ ને ઘેર બોલાવશે,અને પૈસાની લાલચે સ્વમાન ભૂલી, ગુરૂ તેના ઘેર ભણાવવા જાય છે,
શિષ્ય ને એમ છે કે પૈસા આપી ને માસ્તર ભણાવે છે તેમાં કોઈ ઉપકાર કરતા નથી.અને માસ્તર પણ
નિશાળ માં કંઈ ભણાવે નહિ અને ટ્યુશન કરાવે કે જેથી જે - બે ચાર કાવડિયા વધારે મળ્યા.
ધન નો લોભી ગુરૂ,ધન કમાવાની વિદ્યા જ જાણે ભણાવે છે,ધર્મ ની વિદ્યા વિદાય થઇ ગઈ છે.
“સા વિદ્યા યા વિમુક્તયે” એમ કહ્યું છે,પણ ધર્મ થી વિમુખ બનેલી વિદ્યા, વિમુક્ત ક્યાંથી કરી શકે?

સંત કબીર,મીરાંબાઈ અને એવા અસંખ્ય ભક્તો કોઈ નિશાળ માં ભણવા ગયા નહોતા.પણ તેમણે
મૂળ ને એટલે કે પરમાત્મા ને પકડ્યા હતા.ડાળ-પાંદડાં ને નહિ.જ્ઞાનનું-સત્ય નું મૂળ પરમાત્મા છે.
એ મૂળ ને જે પકડે તો જ્ઞાન એની મેળે આવે છે.પરમાત્મા કોઈ મંદિરોમાં કે પથ્થર ની મૂર્તિ માં
છુપાયા નથી.પરમાત્મા નું સ્વ-રૂપ આનંદમય-પ્રેમ મય છે,પણ એ પ્રેમ જ ક્યાં જોવા મળે છે?
કબીર કહે છે કે-પોથી પઢપઢ જગ મુઆ પંડિત હુઆ ના કોઈ,ઢાઈ અછર પ્રેમ કા પઢે સો પંડિત હોઈ.
જ્ઞાન બહાર થી ચોપડીઓ નું કદાચ બરોબર હશે,પણ અંદરનું જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવાનું છે.
ધર્મ એટલે કે સ્વ-ધર્મ નું પાલન કરવાની જરૂર છે.તો જ અજ્ઞાન નો અંધકાર દૂર થાય.અને

જગતમાં જ્ઞાન નો પ્રકાશ ફેલાઈ રહે.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE