Feb 18, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-52-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-52

વિશ્વામિત્રે ઘોર તપશ્ચર્યા આદરી છે,તેમને “બ્રહ્મર્ષિ” પદ ની કામના છે.
આ વખતે તેમને ચળાવવા ઇન્દ્રે રંભા નામની અપ્સરા ને મોકલી,પણ વિશ્વામિત્ર તેનામાં ફસાયા નહિ,પણ ક્રોધમાં આવી રંભા  ને શાપ આપી દીધો.એટલે ફરીથી  આ શાપ માં પાછું તેમનું તપ રોળાઈ ગયું.
વિશ્વામિત્ર નો “વેર” અને “કામ” પર વિજય થયો પણ હજુ “ક્રોધ” પર વિજય મેળવાનો બાકી હતો.અને તેથી ક્રોધ પર વિજય મેળવવા નો આ વખતે તેમનો અડગ નિશ્ચય હતો.હાર કબૂલ કરવાનું તેમના સ્વભાવ માં નહોતું.અખંડ પુરુષાર્થની તે મૂર્તિ હતા. નાની સિદ્ધિ થી તેમને સંતોષ નહોતો.આ વખતે વિશ્વામિત્રે અડગ નિશ્ચય કર્યો હતો કે –હવે કદાપિ ક્રોધ નહિ કરું,કોઈની સાથે વાત પણ નહિ કરું.

અત્યાર સુધીનો તેમનો પુરુષાર્થ રજોગુણ (વેર,કામ,ક્રોધ,લોભ વગેરે) ને સંતોષવા માટે સત્વગુણથી (તપથી) મેળવવાનો હતો.પણ હવે તેમણે શુદ્ધ નિર્ભેળ સત્વગુણ જ મેળવવા ની સાધના આદરી.

શુદ્ધ ઘી શુદ્ધ પાત્રમાં જ રહે,તેમ શુદ્ધ સાધના નો શુદ્ધ હેતુ હોય તો જ તે ફળદાયી થાય.
આ વખતે તેમણે પ્રાણ ને પણ રોકી ને એવું આકરું તપ કર્યું કે છેવટે બ્રહ્માજી એ દર્શન દઈ ને
તેમને “બ્રહ્મર્ષિ “ ના પદ થી નવાજ્યા. અને આમ વિશ્વામિત્ર નો પ્રબળ પુરુષાર્થ સિદ્ધ થયો.
જગત ને તેમણે ઉદાહરણ આપ્યું કે-ક્ષત્રિયકુળ માં જન્મ ધારણ કરી ને પણ પ્રબળ પુરુષાર્થ થી
સાધના કરી ને બ્રહ્મર્ષિ નું પદ પ્રાપ્ત કરી શકાય છે.

છતાં હજી તેમના મન માં હજુ શંકા અને વસવસો હતો કે –બ્રહ્મર્ષિ વશિષ્ઠ જી મારો બ્રહ્મર્ષિ તરીકે સ્વીકાર કરશે ખરા?વશિષ્ઠજી ને તેમણે વેરભાવ અને ક્રોધ ના ભાવથી બહુ હેરાન કર્યા હતા,તેમના સો પુત્રો નો નાશ કર્યો હતો અને તેમનો આશ્રમ પણ બાળી મુક્યો હતો.

વિશ્વામિત્રે દેવો ને પ્રાર્થના કરી અને વશિષ્ઠ જી ને પૂછવા માટે કહ્યું કે તે (વશિષ્ઠજી) પોતાનો સ્વીકાર કરશે કે નહિ ? દેવો વશિષ્ઠજી પાસે ગયા.વશિષ્ઠજી ના હૃદયમાં વિશ્વામિત્ર તરફ જરાયે રોષ નહોતો.તેમના દિલમાં વેર કે શત્રુતા ને સ્થાન નહોતું.તેઓ તો ત્યાગ,તપસ્યા અને તિતિક્ષા ની મૂર્તિ હતા. વશિષ્ઠજી એ તરત જ કહ્યું કે –ધન્ય છે બ્રહ્મર્ષિ વિશ્વામિત્ર ને.

વિશ્વામિત્ર નું હૃદય પણ હવે વેરભાવ થી મુક્ત થયું હતું,અને વશિષ્ઠના શબ્દો સાંભળી તેમનું હૃદય
હવે શ્રદ્ધાભાવ થી દ્રવી ગયું.અને વશિષ્ઠ જી ના દર્શન કરી ને તેમના ચરણમાં પડ્યા.
વશિષ્ઠ જી એ પણ તેમનો સત્કાર કરતાં કહ્યું કે-પધારો,પધારો બ્રહ્મર્ષિ. અને વિશ્વામિત્ર ને ભાવ થી ભેટ્યા.

પછી વિશ્વામિત્ર સિદ્ધાશ્રમ નામના પ્રાચીન સ્થળે રહ્યા.ત્યાં રહી તેમણે અનેક યજ્ઞો કર્યા,પણ યજ્ઞ માં
મારીચ અને સુબાહુ વગેરે રાક્ષસો તેમના યજ્ઞ માં વિઘ્ન કરતા હતા.
તે રાક્ષસો થી યજ્ઞો નું રક્ષણ કરવા માટે,તેમણે રામ-લક્ષ્મણ ને લઇ આવવાનો વિચાર કર્યો.
પોતાની દિવ્ય દૃષ્ટિ થી તેમને ખબર તો પડી જ ગઈ હતી કે શ્રી રામ એ પરમાત્મા નો અવતાર છે.
એટલે તેમને  આશ્રમ માં લાવી સતત તેમનાં દર્શન કરવાની તેમની ઈચ્છા હતી.

કોઈ પણ સત્કર્મ માં પ્રભુ નું સ્મરણ ફળદાયી થાય છે.પ્રભુ નું સ્મરણ એ જ યજ્ઞ છે.અને આવા
સ્મરણ-યજ્ઞ નું મનુષ્ય આયોજન કરે તો પ્રભુ તેનું જરૂર રક્ષણ કરે છે.
વિશ્વામિત્ર પરમ પુરુષાર્થી હતા,પણ તેમને છેવટે સમજાયું હતું કે ભગવાન ની કૃપા વગર યજ્ઞ પુરો નહિ થાય.યજ્ઞ કર્મ ના પુરુષાર્થ માં ઈશ્વર કૃપા ને જોડવાથી જ યજ્ઞ પૂર્ણ થાય છે.
નહિ તો તાડકા,મારીચ યજ્ઞ ભંગ કરવા આવવાના જ.

વિશ્વામિત્ર ત્યાર પછી રામજી ને યજ્ઞ ના રક્ષણ માટે આશ્રમ માં લઇ આવવા માટે અયોધ્યા
પ્રતિ પ્રયાણ કર્યું. અયોધ્યા આવી ને સરયુ માં સ્નાન કરી ને તેમણે નગરમાં પ્રવેશ કર્યો.
ને છેવટે દશરથ રાજા ના દરબાર માં પધાર્યા.
રાજા દશરથ વશિષ્ઠજી ને સાથે લઇ ને સામે જઈ ને વિશ્વામિત્ર નું સ્વાગત કર્યું અને તેમને
ઉંચા આસન પર બેસાડી તેમનું સ્વાગત કર્યું.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE