Mar 24, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya-82-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-82

રામજી કૈકેયી ને વંદન કરી ને કહે છે-મા- મારો ભરત રાજા થાય તે સાંભળી મને આનંદ થાય છે.
તમારો મારા પર ભરત કરતાં પણ અધિક પ્રેમ છે. મને ઋષિ-મુનિઓ નો સત્સંગ થાય-અને મારું કલ્યાણ થાય –તે માટે તમે વનમાં મોકલો છો-તેનાથી વધુ સારું શું ? મા,મને વનવાસ આપવામાં પણ તમે મારા સુખ નો જ વિચાર કર્યો છે,વળી આ તો પિતાજી ની આજ્ઞા છે તે આજ્ઞા પાળવામાં મારું સર્વ પ્રકારે કલ્યાણ થશે.અને વળી મારો પ્રાણપ્રિય ભરત રાજા થશે,
આટલા બધા સર્વ લાભ થતા હોય તો છતાં જો હું વનમાં ના જાઉં તો મારા જેવો મહા-મૂર્ખ કોણ?
જો ન જાઉં ઐસે હું કાજા,પ્રથમ ગનીબ મોહી મૂઢ સમાજા !!

પિતાજી તો ધીરજ ના સાગર છે, આવી નાની વાત પર તેઓ આટલું દુઃખ કરે નહિ,
પરંતુ મને એવું લાગે છે કે,મારાથી બીજો કોઈ અપરાધ થઇ ગયો છે, તેથી જ તેઓ મારી સાથે બોલતા નથી,માટે હે માતા,બીજું જે કંઈક પણ હોય તો મને તમે કહો,તેમની આજ્ઞા મુજબ હું વનમાં તો જઈશ જ.

રામચંદ્રજી ના વનમાં જવાના નિર્ણય ને જાણી કૈકેયી ખુશખુશ થઇ ગઈ.
મન માં ને મનમાં તે રામના વખાણ કરે છે,અને વિચારે છે કે-કેટલાં પુણ્યે આવો દીકરો મળે!!
તે બોલી-બીજું કોઈ કારણ નથી,રામ,તારો કોઈ દોષ નથી.
કૈકેયી નું કાળજું પણ કહે છે કે રામ નો કોઈ દોષ નથી!!!!

એટલામાં દશરથ રાજા ને કંઈક કળ વળી ને થોડા ભાનમાં આવ્યા,
રામ આગળ આવી પિતાને વંદન કરવા લાગ્યા.
મંત્રીએ દશરથ રાજાને થોડા બેઠા કરી ને કહે છે-તમારો રામ તમને વંદન કરે છે.
રામ શબ્દ સાંભળતા જ –દશરથે આંખો ખોલી,બે હાથ લંબાવી રામને છાતી સરસો ચાંપે છે-
“રામ મને છોડી ને જઈશ નહિ” તે વધુ કંઈ બોલી શક્યા નહિ.
આંખમાંથી અશ્રુઓ નો ધોધ વહી ચાલ્યો છે,રામજી ને છાતી થી અલગ કરવાનું રાજા ને મન થતું નથી,
મન માં ને મન માં ઈશ્વર ને પ્રાર્થના કરે છે કે,
હે પ્રભુ,મારો રામ મારાથી અળગો ના થાય,વચનભંગ થવાથી ભલે હું પાપમાં પડું,ભલે જગતમાં મારો અપજશ થાય,ભલે હું નરક માં પડું,પણ મારો રામ મારી આંખો થી દૂર ન થાઓ.

રામજી પિતાને સમજાવે છે-આપ તો ધર્મધુરંધર છો,આપને કોણ સમજાવી શકે ? મહાપુરુષો પ્રાણ ના ભોગે ધર્મ નુ પાલન કરે છે.ચૌદ વર્ષ નો સમય જલ્દી પુરો થઇ જશે,અને આપનાં દર્શન કરવા આવીશ.
તમારાં આશીર્વાદથી વન માં પણ મારું કલ્યાણ થશે.પ્રસન્ન થઇ મને આશીર્વાદ આપો.

રામચંદ્રજી એ આશ્વાસન આપ્યું છે,
રાજા,દશરથ અત્યંત ખેદ-શોક ને લીધે કંઈ બોલી શકતા નથી,પણ રામના અડગ નિર્ણય ને જોઈ ને
પોક મૂકી ને રડી પડ્યા છે,અને ફરીથી બેભાન થયા છે,
અભાન અવસ્થામાં માત્ર રામ-રામ એટલું બોલે છે-અને આંખમાંથી આંસુ નીકળે છે

દશરથ અને કૈકેયી ને વંદન કરી રામજી કૌશલ્યા મા ને વંદન કરવા જાય છે.
સાથે લક્ષ્મણજી છે,લક્ષ્મણજી નું મન વ્યાકુળ છે,ચહેરા પર ઉગ્રતા છે,પણ મોટાભાઈ ની આમાન્યા માં કશું બોલતા નથી.રામજી ના મુખ પર જરા સરખું પણ દુઃખનું ચિહ્ન દેખાતું નથી,તેમની સમતા અદભૂત છે.

સમતા એ સંતો નો ગુણ છે.તેથી તો રામચરિતમાનસ ની શરૂઆત કરતાં તુલસીદાસ કહે છે કે-
બંદઊ સંત અસંતન ચરના !! (સંત-અસંત સહુના ચરણમાં વંદન કરું છું)
માનવી જો આવી સમતા પ્રાપ્ત કરી શકે તો તેણે બીજું કશું પ્રાપ્ત કરવાનું બાકી રહે નહિ.
કારણ કે સમતા ની “પ્રાપ્તિ”  થાય છે ત્યારે “કામના” જ ચાલી ગઈ જાય છે.

અત્રે તુલસીદાસ કહે છે કે-અયોધ્યા નું રાજ્ય ત્યજી વનમાં જવા તૈયાર થયેલા રામજી ના મનમાં દુઃખ નું તો નામો નિશાન નહોતું,પણ ચાર ગણો હર્ષ હતો.
ચાર ગણો હર્ષ એ કે-પિતાજી ની આજ્ઞા મળી,માતા ની સંમતિ મળી,વહાલાં ભાઈ ને ગાદી મળી,ને પોતાને
ઋષિ-મુનિઓ ના દર્શન ની તક મળી.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE