Gujarati-Ramayan-Rahasya-100-ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-100

કૈકેયી ની વાત સાંભળી ભરતના કાળજે આગ લાગી,પિતાના મરણનો શોક પણ તે જાણે ભૂલી ગયા.અને આ સર્વ અનર્થ નું કારણ પોતે છે,એ જાણી તેમના દુઃખ નો પાર રહ્યો નહિ.
મનમાં ભરાયેલા ગુસ્સા થી તે બોલી ઉઠયા કે-અરેરે,તેં તો કુળ નો નાશ કરી નાખ્યો,જો તારી આવી દુષ્ટ ઈચ્છા હતી તો મને જન્મતાં જ કેમ મારી ના નાખ્યો? તેં તો ઝાડને કાપીને પાંદડાં ને પાણી સીંચ્યું,
મને રામ-લક્ષ્મણ જેવા ભાઈ મળ્યા,પણ વિધિ ની વક્રતા છે, કે માતા તરીકે મને તુ મળી.
તને મા, કહેતાં પણ મારી જીભ અચકાય છે, અરે,આવું માગતાં તારી જીભ કેમ ના તૂટી પડી? તારા મોં મોં
કીડા કેમ ના પડ્યા? તારા હૃદય ના કટકા કેમ ના થયા?

તુ મારી માતા છે,ને રામ પણ તને માતા કહે છે,એટલે રામની માતા નો હત્યારો હું બનવા માગતો નથી,
નહિતર હાલ જ હું તારો વધ કરું,એવું મારા મન માં થાય છે.
પિતાજી ખૂબ ભોળા હતા કે તે તારા છળમાં આવી ગયા,પણ રામજી પાછળ જીવ આપીને એ તો ધન્ય થઇ ગયા.પત્ની થઇ ને પણ તેં પતિ નું હિત જોયું નહિ,તેં રામને વનમાં મોકલ્યા,મારા પિતાને મારી નાખ્યા,
અને લોકો માં મારી અપકીર્તિ કરી. હવે તો,લોકો પણ એમ કહેશે કે ભરત પણ તેની મા જેવો પાક્યો.
બોલતાં બોલતાં ભરત મૂર્છા પામી ગયો.

એટલામાં જ હરખાતી હરખાતી મંથરા ત્યાં આવી.
એણે જોતાં જ શત્રુઘ્ન નો ક્રોધ ઉછળી આવ્યો,એણે તેને જોરથી લાત મારી,ને એનો ચોટલો પકડી ને તેને
ઘસેડવા માંડી, આ ગરબડ માં ભરત ને થોડો હોશ આવ્યો,દયાળુ ભરતે તેને છોડાવી.
તે પછી ભરત કૌશલ્યાજી ને મળવા ચાલ્યો,અને મા ને મળતાંની સાથે તેમના ચરણ માં ઢગલો થઇ પડ્યો.
અને બોલ્યો-કે હે,માતા,રામજી વનમાં છે ને પિતાજી સ્વર્ગમાં છે,પણ હું જ આ અનર્થો નું કારણ બન્યો છું,
હું જ વાંસના વનમાં અગ્નિ પાક્યો.મને ધિક્કાર છે.

કૌશલ્યા મા એ ઉઠીને ભરત ને છાતી સરસો લીધો,તેમની આંખોમાંથી પણ અશ્રુઓ નો પ્રવાહ ચાલ્યો.
પછી એક હાથે ભરતને અને બીજા હાથે શત્રુઘ્ન ને પડખામાં લીધા,જાણે રામ-લક્ષ્મણ ફરી આવી મળ્યા ના હોય ! ભરતને પોતાના ખોળામાં બેસાડી તેમણે ભરત ના આંસુ લૂછ્યાં,અને બોલ્યાં કે-ભાઈ,કોઈને દોષ જેવા જેવું નથી,વિધાતા ને ગમ્યું તે ખરું.રાજાએ જીવી જાણ્યું ને મરી યે જાણ્યું.એનું નામ બાપ કહેવાય,હું મા નથી પણ પથરો છું, આટલું દુઃખ પડવા છતાં હું હજી કેમ જીવું છું? અરે,રે,મારા રામે વસ્ત્રાભૂષણ ઉતારીને વલ્કલ
પહેર્યા ત્યારે હું ફાટી કેમ ના પડી? કૌશલ્યાએ કરુણ આક્રંદ કર્યું,સાથે ભરત,શત્રુઘ્ન પણ રડે છે.

થોડો આવેગ ઓછો થયો ત્યારે કૌશલ્યાએ કહ્યું –હે,પુત્ર,જેવો મારે રામ તેવો જ તુ,મારે મન તો બે ય સરખા છે.એને ગાદી મળે કે તને ગાદી મળે, મને તેમાં કંઈ ફરક લાગતો નથી.પણ રામને વનમાં મોકલવામાં,
તારી માતા કૈકેયી ને શું વિશેષ લાભ દેખાયો હશે? તે મને સમજાતું નથી,પણ થયું તે થયું.
મારો રામ તો વનમાં ગયો ત્યારેય તેનું મન પ્રસન્ન હતું.હવે તું ગાદીપતિ થા,અને રાજ્ય ભોગવ.

કૌશલ્યા મા કંઈ ટોણો મારતાં હોય,એવો ભરત ને ભાસ થયો.એની વેદના નો પાર રહ્યો નથી.
એ હાથ,ઉંચો કરી બોલ્યો-હે,મા,સાંભળો,હું સત્ય ના સોગંદ ખાઈ ને પ્રતિજ્ઞા-પૂર્વક કહું છું,કે-
જો આ બધામાં મારો હાથ હોય,તો – મન,વચન અને કર્મ થી થનારાં જેટલાં પાપ છે તે ઉપરાંત
શાસ્ત્ર માં બીજાં જેટલાં પાપ કહ્યા છે તે મને લાગો.
“તે પાતક મોહિ હોહું બિધાતા,જૌઊ યહુ હોઈ મોર મત માતા.”

ત્યારે કૌશલ્યા એ ફરી ભરત ને ખોળામાં ખેંચી ને સ્નેહથી એના માથે હાથ ફેરવી કહ્યું,કે-
બેટા,હું જાણું છું કે શ્રી રામ તારા પ્રાણ ના પણ પ્રાણ છે,અને તુ પણ રામને પ્રાણથી યે પ્રિય છે.
ચંદ્રમાંથી કદી વિષ ઝરે, હિમ માંથી કદી આગ વરસે,પણ તુ કદી શ્રીરામની વિરુદ્ધ જાય તે બને જ નહીં.
જે કોઈ પણ આ કાર્ય માં તારી સંમતિ છે તેવું કહેશે તે કદી સ્વપ્ને પણ સુખી નહીં થાય.

દશરથરાજાએ મરતા પહેલાં કહ્યું હતું કે-
જો રામને વનમાં કાઢવામાં ભરત નો હાથ હોય તો તેને હાથે મારો અગ્નિ સંસ્કાર ન થાય.
પણ ભરત ના આવા શબ્દો થી સર્વે ને એની નિર્દોષતાની ખાતરી થઇ, તેથી બીજે જ દિવસે,
ભરતને હાથે જ રાજા નો વિધિ પૂર્વક અગ્નિ સંસ્કાર કરવામાં આવ્યો.

PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE