Jun 19, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૬૯

હનુમાનજી હજુ લંકામાં પ્રવેશ કરે જ છે ત્યાં-લંકિની નામની રાક્ષસીએ તેમને રોક્યા-એઈ,વનચર,મારી રજા વગર ક્યાં જાય છે ચાલ,મારો કોળિયો થઇ જા.હનુમાનજી એ પૂછ્યું કે-કોણ છે તું વળી?
લંકિની કહે-હું લંકાની અધિષ્ઠાત્રી દેવી છું,લંકાનું રક્ષણ કરવાની જવાદારી મારી છે,હું કોઈ ચોરને લંકામાં ઘુસવા દેતી નથી,ચોરને પકડી ને ખાઈ જવાનો મારો નિયમ છે.
હનુમાનજી કહે છે કે-હું તો માત્ર શહેર જોવા આવ્યો છું,જોઈને પાછો ચાલ્યો જઈશ મને જવાદે.
લંકિની એ આ જવાબ માં હનુમાનજી ને લપડાક લગાવી ને ચોપડાવી-“ઉભો રહે ચોરટા” 

મોટો ચોર તો રાવણ-કે જેને સીતાજી ની ચોરી કરી અને તે ચોરની નોકરડીએ પોતાને ચોર કહી ને લપડાક લગાવી,-તે હનુમાનજી થી કેમ સહન થાય?
તેમને તે લપડાક ના જવાબમાં ડાબા હાથનો એક મુષ્ટિ-પ્રહાર કર્યો.તે બીજા પ્રહાર ની જરૂર જ ના રહી,
લંકિની ધૂળ ચાટતી થઇ ગઈ. તેના મુખમાંથી લોહી નીકળવા માંડ્યું.
ને જાણે એકદમ લંકિની માં કોઈ ફેરફાર થઇ ગયો,તે હાથ જોડી કરગરવા લાગી,ને કહેવા લાગી-
હે વીર,વાનર,તું મને હણતો નહિ.હું મારી હાર કબૂલ કરું છું.

હનુમાનજી એ તેને છોડી દીધી,પછી લંકિની કહેવા લાગી કે-મને બ્રહ્માજીએ એવું કહ્યું હતું કે-
કોઈ વાનર તને જીતે,ત્યારે જાણજે કે-રાક્ષસો નો કાળ પેદા થયો છે.તેમનો અંત નજીક હશે.
મને આજે ખાતરી થઇ ગઈ છે કે-સીતાજી નું હરણ કરીને રાવણે પોતાનો વિનાશ નોતર્યો છે.
તું રામનો દૂત છે અને તારા એક ઘડીના સત્સંગ થી મારામાં રામ-ભક્તિ જાગી છે.
તાત,મોર અતિ પુન્ય બહુતા.

મને આજે આનંદ નો અનુભવ થયો છે.સ્વર્ગનું અને મોક્ષનું સુખ મને આની આગળ તુચ્છ લાગે છે.
તું ખુશીથી લંકા-પુરીમાં દાખલ થા.
તને ઉપદેશ કરવાને હું લાયક નથી,પણ ઘડીક ના તારા સત્સંગ થી હું ધન્ય થઇ છું,અને એ સત્સંગ થી જે જ્ઞાન મારામાં સ્ફૂર્યું છે તે મને જે કહેવાનું કહે છે તે હું બોલું છું.
શ્રીરામને અંતરમાં રાખી ને ડગલું ભરજે. શ્રીરામનું સ્મરણ કરતાં વિષ પણ અમૃતમય બની જશે,
શત્રુ-એ મિત્ર બની જશે,સમુદ્ર-એ ગાયની ખરી જેવડો થઈ જશે અને પહાડ એ રજ જેવડો બની જશે.

લંકિની, અહીં,આજે, હનુમાનજી ના “મુષ્ટિ-પ્રહાર” ને “સત્સંગ” કહે છે.
અને તે સત્સંગ ની અસર તો જુઓ!! હવે તે હનુમાનજી ને ભલે ભોળા ભાવે –પણ-બોધ આપે છે.
પણ હનુમાનજી ને બોધ આપવા કોણ સમર્થ છે?હનુમાનજી તો સકળ વિદ્યા ના આચાર્ય છે.
કદાચ લંકિનીના મનમાં એવું હશે કે-લંકામાં હનુમાન,રાક્ષસ-રાક્ષસીઓ નો વિહાર જુએ તો,એના આંખમાં વિકાર આવે,તેથી તેમને ચેતવવા બોધ આપે છે.

એકાંત માં બેસી બ્રહ્મ-ચિંતન કરવું સહેલું છે,પણ સમાજમાં વિલાસી લોકોની વચ્ચે રહીને નિર્વિકાર રહેવું અઘરું છે.શરીર થી પાપ ના થાય તો આંખથી પાપ થવાનો સંભવ-કે-ભય રહે છે.
આંખ એ પાપ નું પ્રવેશ-દ્વાર છે.માટે શાસ્ત્રોમાં આંખ ને ખૂબ સાચવવાનું કહ્યું છે.

હનુમાનજી સૂક્ષ્મ-રૂપે ઘેર ઘેર તપાસ કરે છે.તેમને રાવણ ના બધા મહેલો જોઈ નાખ્યા.
પણ ક્યાંય સીતાજી દેખાયા નહિ.ત્યાંથી તે ઇન્દ્રજીત ના મહેલ માં આવ્યા.ઇન્દ્રજીત ની પત્ની
સુલોચનાને જોઈ તેમને થયું કે-કદાચ આ જ સીતાજી હશે.
શોધ સફળ થઇ-એવું વિચારીને તે ગેલમાં આવી ગયા,પણ તરત જ વિચારવા લાગ્યા કે-
રામના  વિયોગમાં સીતાજી આમ પલંગ માં પોઢે નહિ.
એટલે પછી ફરીથી તેમણે તપાસ આદરી.સીતાજી ને શોધ્યા વગર,જંપીને બેસવું નહિ તેવો તેમનો નિર્ધાર હતો,એવામાં એમને એક મકાન જોયું,કે જેના આંગણામાં તુલસી ક્યારો હતો,એમને એ મકાન માં પ્રવેશ કર્યો.તો ત્યાં તેમને “રામ-રામ” નો ઉચ્ચાર સંભળાયો.

તે ઘર વિભીષણ નું હતું.,બ્રાહ્મ-મુહૂર્તમાં વિભીષણ ઉઠીને ભગવાન નું નામ લઈને પથારી નો ત્યાગ કરતા હતા,હનુમાનજી ને થયું કે-આ તો કોઈ સાધુ-પુરુષ લાગે છે,આવાની તો સામે ચાલીને ઓળખાણ કરવી જોઈએ.કારણ સાધુપુરુષ કોઈને હાનિ કરતો નથી.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE