Jun 21, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૭૧

રાવણ નો ગુસ્સો આસમાને પહોંચ્યો ,તેણે તલવાર કાઢી,કહ્યું કે –ગુસ્સો તો એવો આવે છે કે તારો હમણાં જ વધ કરી નાખું,પણ શું થાય? મેં તને બાર મહિનાની મહેતલ આપી હતી તેમાં બે મહિના હજુ બાકી છે,એટલે ત્યાં સુધી હું રાહ જોઇશ,ત્યાં સુધીમાં જો માની જશે તો રાજ-રાણી થશે,નહિતર મારી આ તલવાર તારા ગળામાં પડશે તે તું નક્કી જ જાણજે.

ત્યારે સીતાજી એ કહ્યું કે-મારી આ ડોકમાં કમળ ની માળા સરખી ને હાથીની સૂંઢ સરીખી,શ્રીરામની  ભુજા પડશે કે તારી તલવાર પડશે,આ મારી સત્ય-પ્રતિજ્ઞા છે.
પછી રાવણ ની તલવારને સીતાજી કહે છે કે-“હે,તલવાર,તારી શીતળ તેજ ધાર વડે તું જ મારા વિરહ-તાપ ને હરી શકે તેમ છે.” ત્યારે રાવણે તલવાર ઉંચી કરી ને કહ્યું કે-“તો,લે તારો તાપ દૂર કરું” કહી સીતાજી ની ગરદન પર મારવા આગળ થયો કે –મંદોદરીએ તેનો હાથ પકડી ને શાંત પાડ્યો.
કહે છે કે-હજુ બે મહિના ની મહેતલ આપી ચુક્યા છો પછી આ શું કરો છો?

રાવણે તલવાર મ્યાન કરી અને ગુસ્સામાં પગ પછાડ્યા, ને સીતાજી ની ચોકીમાં બેઠેલી રાક્ષસીઓને કહ્યું કે-કોઈ રીતે આને ઠેકાણે લાવો,હું તમને ભારે ઇનામ આપીશ. આમ કહી ને તે ચાલ્યો ગયો.
રાવણ ના ગયા પછી ટોળે વળેલી રાક્ષસીઓ સીતાજી ને બીવડાવવા માંડી.”અમે તને મારી ને ખાઈ જશું”

એટલામાં ત્રિજટા નામની એક રાક્ષસી આવી કહ્યું કે-હે પાપીણીઓ,તમે કોને ખાવાની વાત કરો છે!!
એ તો જગદંબા છે.મને સ્વપ્ન આવ્યું હતું તેમાં મેં જોયું હતું કે એક વાનર આવ્યો અને તેણે લંકાને બાળી,
પછી રામ-લક્ષ્મણ આવ્યા ને રાવણ ને મારી લંકા ને જીતી,સીતાજી ને છોડાવી,લંકાનું રાજ વિભીષણને
આપ્યું.લંકામાં વિભીષણ ની જય બોલાતી હતી ને વિભીષણ રામ-સીતાની જય બોલતો હતો.

આ સાંભળી ને બધી રાક્ષસીઓ ડરી ગઈ ને સીતાજી પગે પડી,ત્યાંથી ચાલી ગઈ.
એકલી ત્રિજટા ત્યાં રહી. સીતાજીએ ત્યારે ત્રિજટા ને કહ્યું કે-મારું એક કામ કરશો?રામજી નો વિરહ હવે મારાથી ખમાતો નથી, તું મને ચિતા ખડકી ને અગ્નિ લાવી આપ,કે જેથી હું બળી મરું.
તું મારા પર સ્નેહ રાખે છે તો તે સ્નેહ સાચો કર. “સત્ય કરહિ મમ પ્રીતિ,સયાની”

ત્યારે ત્રિજટાએ સીતાજી ને ખૂબ સાંત્વન આપ્યું,તેનેદૃઢ વિશ્વાસ હતો કે –થોડા જ સમયમાં મારું સ્વપ્નું સાચું પડશે. એથી સીતાજી ને વારંવાર દિલાસો આપી તે તેના ઘેર ગઈ.
ત્રિજટા હિતેચ્છુ હોવાં છતાં પોતાની વાત માનતી નથી એ જોઈ ને સીતાજી અશોક-વૃક્ષ ને આજીજી કરે છે કે-હે,અશોક-વૃક્ષ મારી વિનંતી સાંભળ,મારો શોક હરી લે,ને તારું અશોક નામ સાર્થક કર.

બરાબર આ સમયે,તે વૃક્ષ પર બેઠેલા,હનુમાનજી એ રામજી ની વીંટી સીતાજી ની આગળ નાખી.
“મારો શોક દૂર કરવા,ને ચિતા સળગાવી બળી મરવા,શું અશોક-વૃક્ષે મને અંગારો આપ્યો કે શું?”
એમ સમજી સીતાજીએ વીંટી હાથમાં લીધી.ને જોયું તો રામ ના નામથી અંકિત થયેલી રામજી ની વીંટી.
રામજી ની વીંટી ઓળખાતા તેમને વાર ના થઈ,એમનું મન આનંદ થી ભરાઈ ગયું,
પણ તરત જ કોઈ અકળ વિચારો થી પાછું તેમનું મન શોક-મગ્ન બની ગયું.

તે વિચારે છે કે-રામજી ની વીંટી અહીં કેવી રીતે આવી? રામજી ને મારીને તો નહિ લાવ્યા હોય?
પણ તરત જ બીજો વિચારે કહે છે કે-
એ બની શકે જ નહિ,રામજી તો અજેય છે,કદાચ કોઈ રાક્ષસ ની આ માયા હશે?
હનુમાનજી હવે વૃક્ષની નીચલી ડાળ પર ઉતારી આવી,મધુર સ્વરે શ્રીરામના ગુણગાન ગાવા લાગ્યા.
રામ-ગુણ-કીર્તન સાંભળીને સીતાજી ને અત્યંત આનંદ થયો,કોણ બોલે છે તે જોવા તેમણે ઉપર નજર કરી,ને કહ્યું કે-ભાઈ તું જે હો તે પ્રગટ થા.

ત્યારે હનુમાનજી હાથ જોડી સીતાજી ના સામે આવી ને ઉભા,ને કહ્યું કે-
માતાજી,હું,હનુમાન, શ્રીરામનો દૂત છું,આ વીંટી હું જ લાવ્યો છું.રામજીએ જ મને તે આપને આપવા આપી છે.આ સાંભળી સીતાજી ની આંખમાં હર્ષના આંસુ આવી ગયાં.
રામજી ની વીંટી હૃદય-સરસી ચાંપી તેમણે કહ્યું કે-હે,વીર હનુમાન,વિરહ સમુદ્રમાં ડૂબતી મને, તેં,વહાણ
બની ને તારી છે,હવે તું મને કહે કે મને રામનાં દર્શન ક્યારે થશે?મને તે યાદ કરે છે ખરા?



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE