Jun 3, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૪૧


  
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                    

સ્કંધ પહેલો-૧૨ (ચાલુ)

ભક્તિ માં આનંદ છે.
કદીક ભક્તિ માં આનંદ આવતો નથી-તો તેનું કારણ એ છે કે ભક્તિ બરાબર થતી નથી.
માનવ ભક્તિ કરે છે-પણ મોટે ભાગે-ધનથી-શરીરથી –ભક્તિ કરે છે.મન થી કરતો નથી.
વાણી ભગવાન નાં નામ નો ઉચ્ચાર કરે પણ મન જો ભગવાન નું સ્મરણ નાં કરે તો-તેનો કોઈ અર્થ નથી.
સેવામાં- ક્રિયા –એ મુખ્ય નથી. –ભાવ- એ મુખ્ય છે. ભાવ થી ભક્તિ સફળ થાય છે.
સર્વ વિષયો મન માંથી હટાવો-તો સેવામાં જરૂર આનંદ આવશે.

શ્રીકૃષ્ણ વિના બધું તુચ્છ છે-શ્રીકૃષ્ણ વિના બધું દુઃખ રૂપ છે.-એવું દ્રઢ જ્ઞાન થશે –તો ભક્તિ થશે.

પરમાત્મા સાથે પ્રેમ કેળવવો હશે તો વિષયોનો પ્રેમ છોડવો જ પડશે.
“પ્રેમ ગલી અતિ સાંકરી-તમે દો ન સમાય”  ત્યાં બંને નો મેળ નથી.
જગતનો સંબંધ મનથી ન છોડો-ત્યાં સુધી-બ્રહ્મ સંબંધ થતો નથી.

સંસારને છોડવાનો નથી.પણ -સંસારના વિષયો સુખ આપે છે-તે-સમજ- છોડવાની છે. મોહ છોડવાનો છે.

વ્રત-માં ત્યાગ- કરવાની આજ્ઞા આપી છે-તે-કાયમ નાં ત્યાગ માટે.
ધીરે ધીરે-સંયમ ને વધારો-વૈરાગ્ય ને વધારો-ત્યારે ભક્તિ માં અનેરો આનંદ આવશે.

એક વખત એક ચોબાજી –મથુરાથી ગોકુલ જવા નીકળ્યા. યમુનાજી માં હોડી માં જવાનું હતું.
ચોબાજી –ભાંગ નાં નશામાં-હોડી માં બેઠા-હલેસાં મારવા માંડ્યા.હોડી હાલક ડોલક થાય છે-ચોબાજી બોલે છે-
નાવ અભી ગોકુલ પહુંચ જાયેગી. આખી રાત નાવ ચલાવી-સવાર પડ્યું- ચોબાજી વિચારવા લાગ્યા-આ મથુરા
જેવું વળી કયું ગામ આવ્યું ?-કોઈને પૂછ્યું –કે આ કયું ગામ ? તો ઉત્તર મળ્યો-મથુરા.
ચોબાજી નો નશો ઉતર્યો-પોતાની મૂર્ખતા સમજાઈ-નશાની અસર માં (અમલ માં) નાવ ને બાંધેલી દોરી-તો-
છોડવાનું જ ભૂલી ગયેલા.

આ કથા ચોબાજી ની માત્ર નથી.આપણા સર્વ ની છે.
ભાંગ નો નશો ચડે છે-તેમ-એક એક ઇન્દ્રિય-સુખ નો  નશો ચડે છે. સંસારના વિષય સુખ નો નશો ચડે છે.
પૈસા નાં નશામાં –મનુષ્ય મંદિરમાં જાય છે.થોડા પૈસા ફેકે છે.સામે કૈક માગે છે. પણ-
તે નશામાં ને નશામાં પ્રભુના સ્વરૂપ નું મનથી ચિંતન કરતો નથી. તેથી દર્શન માં આનંદ આવતો નથી.

માનવ-કાયા –એ-નાવડી છે. વાસના-વિષયો રૂપી દોરીથી –તે સંસાર સાથે ગાંઠ થી બંધાયેલી છે.
તે ગાંઠ ને છોડવાની છે.સંસાર નું સુખ એ –દુઃખ રૂપ છે-એમ વારંવાર મન ને સમજાવો.તો મન ત્યાંથી હટી જશે.
ભક્તિ માં અનેરો આનંદ આવશે.

સંસાર સુખ રૂપ નથી, દુઃખરૂપ છે. ધીરે ધીરે વૈરાગ્ય ને વધારી-ભક્તિ વધારજો.
વૈરાગ્ય વગર ભક્તિ રડે છે. ભોગ ભક્તિ માં બાધક છે.
ભોગ માં પ્રત્યેક ક્ષણે આનંદ ઓછો થાય છે. જયારે-ભક્તિ માં પ્રત્યેક ક્ષણે આનંદ વધતો જાય છે.
આંખનો -જીભનો-મનનો –સંયમ વધારો. જે જોવાની અતિ જરૂર લાગે તે જ જુઓ. બોલ્યા વગર છુટકો જ ના
હોય ત્યારે બોલો. સંયમ વગર સુખી થવાતું નથી-ભક્તિમાં આગળ વધી શકાતું નથી.
વૈરાગ્ય વગર-જ્ઞાન અને ભક્તિ ની શોભા નથી. ત્રણે સાથે વધે તો ઈશ્વરનો સાક્ષાત્કાર થાય છે.

જ્ઞાન માર્ગ માં ઇન્દ્રિયો નો નિરોધ કરવાનો હોય છે. ભક્તિ માર્ગ માં ઇન્દ્રિયો ને પ્રભુમાર્ગ માં વાળવાની હોય છે.

લૌકિક (સામાન્ય) જ્ઞાન માં દ્વૈત છે. પણ –ઈશ્વર સ્વરૂપ ના જ્ઞાન માં અદ્વૈત છે.
ઈશ્વરના સ્વરૂપ નું જ્ઞાન થાય એટલે જ્ઞાતા(જ્ઞાન મેળવનાર) અને જ્ઞેય(સત્ય જ્ઞાનવાળા-પ્રભુ) એક બને છે.
સેવા-સ્મરણ કરતાં તન્મયતા થાય છે.ઈશ્વરની અપરોક્ષ સાક્ષાત્કાર થાય છે. તેથી જીવ ઈશ્વરમાં મળી જાય છે.
તે પછી તે એમ કહી શકતો નથી કે –ઈશ્વરને હું જાણું છુ.
કે એમ પણ કહી શકતો નથી કે-હું ઈશ્વરને નથી જાણતો.

ગોપી સર્વ માં કૃષ્ણને નિહાળી-જીવભાવ ભૂલી ગઈ હતી.

લાલી મેરે લાલ કી,સબ જગ રહી સમાઈ, લાલી દેખન મૈ ગઈ,મૈ ભી હો ગઈ લાલ.

શ્રુતિ વર્ણન કરે છે કે-ત્યાં “હું” રહેતું નથી કે “તું” રહેતું નથી. વૃત્તિ બ્રહ્માકાર થાય છે. 

  
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
   INDEX PAGE