ભાગવત રહસ્ય-૧૬૮

ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE                     
સ્કંધ-૭-(સાતમો)-૧૩
બહુ ભણેલો ના હોય- હોય તો તે ચમત્કાર વગર પણ નમસ્કાર કરે છે. અભણ મનુષ્ય શ્રદ્ધા રાખે છે.બહુ ભણેલા ને શ્રદ્ધા થતી નથી.

વ્યવહાર માં પણ શ્રદ્ધા રાખવી પડે છે.
ડોક્ટરો ના બધા કેસ સારા થતાં જ હોય છે તેવું હોતું નથી, તેમ છતાં તે સારું કરશે જ એવી શ્રદ્ધા રાખવી પડે છે.
ડોક્ટર ને જઈ કોઈ કહે કે પહેલાં ચમત્કાર બતાવો તો તે બતાવી શકે નહિ.
ડોક્ટર માં વિશ્વાસ ન રાખો તે દવા આપે નહિ અને દવા પેટમાં ન જાય ત્યાં સુધી રોગ જતો નથી.

આવી જ રીતે સેવા માર્ગ માં –પરમાર્થ માં-શ્રદ્ધા રાખવી પડે છે.
બહુ ભણેલા ના મન માં કુતર્કો થાય છે –કે ભગવાન ક્યાં આરોગે છે? જો આરોગતા હોય તો-પ્રસાદ ઓછો કેમ થતો નથી ?

પરમાત્મા રસ-સ્વરૂપ છે-રસ-ભોક્તા છે. ભગવાન ને ભોગ ધરાવો તે તેમાંથી રસ-સાર ખેંચી લે છે-રસરૂપે આરોગે છે.
એટલે ભોગ સામગ્રી ઓછી થતી નથી. પ્રસાદ ઓછો થતો નથી.

એક ગુલાબ ના ફૂલ નું વજન કરો. પછી તેણે પચાસ વાર સુંઘો અને ફરી તેનું વજન કરો. તેનું વજન ઓછું થતું નથી.
તેથી એમ કેમ કહેવાય કે સુવાસ લીધી નથી ?

જ્યાં સાધારણ પ્રેમ છે-ત્યાં પરમાત્મા પરોક્ષ રીતે રસરૂપે –સુગંધ રૂપે આરોગે છે.
પણ જ્યાં અતિશય પ્રેમ હોય ત્યાં પરમાત્મા પ્રત્યક્ષ આરોગે છે. મીરાંબાઈ ભોગ ધરતા તે પરમાત્મા પ્રત્યક્ષ આરોગતા.
આપણા જેવા સાધારણ માનવીઓ જે ભોગ ધરે તેમાંથી પરમાત્મા રસ ખેંચી લે છે-સુગંધ ખેંચી લે છે.
(અત્યારના જમાના માં તો જો ભગવાન ખરેખર આરોગવા લાગે તો કોઈ ભોગ ધરાવે કે કેમ તેમાં શંકા છે.!!!)

અભણ ને શ્રદ્ધા હોય છે-પણ બહુ ભણેલા ઓ ને શ્રદ્ધા થતી નથી. તે બહુ તર્ક ઉભા કરે છે.
પણ ભક્તિ ના આરંભ માં શ્રદ્ધા રાખવી જ પડે છે.શ્રદ્ધા વગર ભક્તિ થતી નથી. ભક્તિ વધે પછી અનુભવ થાય છે.
અને આ અનુભવ એ જ મોટો માં મોટો ચમત્કાર છે. પ્રેમ થી નમસ્કાર થાય તો ચમત્કાર જોવા મળે છે.

ગજેન્દ્ર (ગજરાજ-હાથી) પશુ હતો.પ્રેમ થી પોકારવાથી-ભક્તિ થી તેણે ભગવાન મળ્યા હતા.તે ક્યાં તપશ્ચર્યા કરવા-કે અષ્ટાંગયોગ ની
સાધના કરવા ગયો હતો ?ધ્રુવ ની ઉંમર કેટલી હતી ?ગજેન્દ્ર માં કઈ વિદ્યા હતી ?વિદુર ની કઈ જાતિ હતી ?
ઉગ્રસેન માં કયું પૌરુષ હતું ?કુબ્જા પાસે કયું રૂપ હતું ?સુદામા પાસે કયું ધન હતું ?
છતાં આ બધા ભગવાન ને મેળવી શકયા છે. ભક્તિપ્રિય માધવ કેવળ ગુણો થી નહિ-પણ ભક્તિ થી પ્રસન્ન થાય છે.

સર્વ સાધન નું ફળ છે-પ્રભુ પ્રેમ. જે સાધન કરતા પ્રભુપ્રેમ ન જાગે-તો તે સાધન ની કંઈ કિંમત નથી.

એવું નથી કે બ્રાહ્મણ ના ઘેર જન્મ મળે તો જ ભગવાન મળે. ગમે તે જાતિ નો માણસ ભક્તિ કરી શકે છે.
જે ભક્તિ કરે છે-તે ભગવાન ને વહાલો લાગે છે. પ્રભુ મિલન માટે જેને આતુરતા નથી-તેવા બ્રાહ્મણ કરતાં –પણ જેને પ્રભુમિલન ની
તીવ્ર આતુરતા છે-તેવો કોઈ પણ જાતિ નો મનુષ્ય બ્રાહ્મણ કરતા પણ શ્રેષ્ઠ છે.

પ્રહલાદજી કહે છે-કે-બે સાધનો થી ભગવાન અવશ્ય મળે છે. ભગવાન ની સેવા અને સ્મરણ. બીજા કશા ની જરૂર નથી.

શ્રી વલ્લભાચાર્યજી ના ૮૪ વૈષ્ણવ ની વાર્તા માં પદ્મનાભદાસજી ની કથા આવે છે.
તેઓ ભાગવત ની કથા કરતા.તેમાંથી જે ઉપાર્જન થતું-તેમથી ઉદરનિર્વાહ કરતા. એક વખત તેઓ વલ્લભાચાર્યજી ની
ભાગવત કથા સાંભળવા આવ્યા. વલ્લભાચાર્યજી ના મુખે થી તેમણે સાંભળ્યું કે-“ભાગવત ની કથા માંથી દ્રવ્ય-ઉપાર્જન ન થાય.
શ્રીમદ ભાગવત આત્મ કલ્યાણ અર્પે છે.તેને શાસ્ત્રીઓએ ઉદરપોષણ નું સાધન બનાવી દીધું છે.”

આ સાંભળી પદ્મનાભદાસજી એ ભાગવત કથા માં દ્રવ્ય લેવાનું છોડી દીધું છે. આર્થિક સ્થિતિ કફોડી બની છે. છતાં પણ તે
પ્રેમ થી ભાગવત કથા કરે છે.

એક દિવસ ની વાત છે.તેમની પુત્રી-તુલસીએ કહ્યું-પિતાજી, આજે ઘરમાં ચણા ની દાળ સિવાય બીજું કશું ઘરમાં નથી.
પદ્મનાભદાસજી કહે છે-“બેટા જે હોય તે લાવ.મારા ભગવાન તો ભાવ ના ભૂખ્યા છે.” ચણાની દાળ વાટી તેમાં થોડું મીઠું નાખ્યું-ને
ચાર પડિયા ભર્યા છે. ભગવાન ને ભોગ ધરાવ્યો છે.
કહે છે-“પ્રભુ-આજે ઘરમાં દાળ સિવાય કશું નથી-પણ મેં આ તમને મોહનથાળ.શીખંડ,પૂરી, શાક ધરાવ્યા છે.”
અને ચણા ની દાળ માંથી સાચે જ એવી સુગંધ આવવા માંડી. પ્રભુ એ બાફેલી ચણા ની દાળ –છપ્પન ભોગ ની જેમ આરોગી.

ભગવાન એ જોતાં નથી કે-મને શું આપે છે ?ફક્ત એટલું જ જુએ છે-કે-કેવા ભાવ થી આપે છે.
સેવા સ્મરણ થી ભગવાન –સેવક ને આધીન બને છે.


ડોંગરેજી મહારાજ ની કથા પર આધારિત      
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE