May 9, 2014

Gujarati-Ramayan-Rahasya--ગુજરાતી-રામાયણ-રહસ્ય-૧૨૮

ભગવાન નો ભક્ત કદી ભગવાનની આશા છોડતો નથી.ભગવાન પરની અપાર શ્રદ્ધા ને લીધે,તેને નિરાશ થવું પડતું નથી.પણ જો પ્રભુ પર ની શ્રદ્ધા જો ઓછી થાય તો તે ઓછી થયેલી જગા પુરવા નિરાશા દોડી આવે છે.એટલે જો શ્રદ્ધા થી હૃદય ભરાયેલું હોય તો નિરાશા ને કદી સ્થાન જ નથી.

ભગવાન નાં બધાં જ નામ શ્રેષ્ઠ છે,પણ રામ-નામ સહુથી સહેલું અને મધુર છે.
અને આ રામ-નામ નો મહિમા સાચા ભક્તો જાણે છે.તેથી તે રામ-નામ ના તરાપા પર બેસી ને ભવ-સાગર પાર કરવા નીકળી પડે છે.ડૂબવાની એમને કોઈ ધાસ્તી નથી,અને ભવ-સાગર ક્યારે પાર થશે તેની કોઈ માથા પર ચિંતા નથી,કારણ કે ભવ-સાગર પાર થશે જ તેની તેમને હૃદયમાં ખાતરી છે.

મા જેમ ભણેલા દીકરા ની બહુ કાળજી લેતી નથી,
તેમ,પ્રભુ પણ જ્ઞાનીઓની ઉપેક્ષા કરે છે,પણ ભક્ત ને સંભાળે છે,તેમનો તરાપો ચલાવે છે.
જ્ઞાન નો અધિકાર બધાને નથી,અને જ્ઞાન મેળવવું પડે છે.પણ ભક્તિ નો અધિકાર સર્વે ને છે,
ભક્તિ તો ઉગે છે,ઉગવા જેવી જમીન તૈયાર કરવામાં આવે તો ભક્તિ ફૂલે-ફાલે છે.

ભક્તિ કરતાં મનુષ્ય ની આંખ ભીંજાય, તો જ પરમાત્મા નાં દર્શન થઇ શકે.
પરમાત્મા તો જડ-ચેતન સર્વમાં હાજરા હજુર છે,એ તો સર્વ જગ્યાએ છે એટલે એણે ખોળવાનો પણ નથી,
પણ જેને ઘરમાં કુટુંબી-જનો માં ભગવાન દેખાતા નથી,તેને મંદિરમાં કે પછી ક્યાંય તે દેખાવાના નથી.
ઘરમાં અને સર્વમાં જો ભગવાન ને જોવામાં આવે તો દુનિયાની સમસ્યાઓ નો હલ થઇ જાય.
આખું દૃષ્ટિ-બિંદુ જો બદલાઈ જાય અને “આ બીજો છે,હું નથી” એવો તારા-મારા નો ભેદ જતો રહે તો
દુનિયા નાં કષ્ટો પેદા થાય જ નહિ.

એટલે જ રામજી પાયા નો અર્થ સમજવતા કહે છે કે-“હું અને મારું,તુ અને તારું” આ જ માયા છે અને તે માયા ને લીધે જ ઈશ્વર દેખાતા નથી.અને જગત નથી છતાં દેખાય છે.
વેદાંત કહે છે કે-માયા અંધકાર જેવી છે,અંધારામાં જે છે તે દેખાતું નથી,ને જે નથી તે દેખાય છે.
અંધારામાં દોરી પડી હોય તો તે સાપ દેખાય છે,સાપ નો ભાસ થાય છે,
તેમ અજ્ઞાન-વશ જીવ માયા ને આધીન બની ને પરમાત્મા ને પિછાની શકતો નથી.

માયા ને જે આધીન (વશ) રહે છે,તે જીવ અને માયા જેને આધીન રહે છે તે પરમાત્મા.
ભગવાન ને પણ થોડી માયાની જરૂર પડે છે,કોઈ પણ કાર્ય કરવા માટે માયાની જરૂર પડે છે.
સંતો કહે છે કે-વ્યવહાર માં માયા ની જરૂર પડે તો માયા નો ઉપયોગ કરો,પણ માયા ને આધીન ના બનો.
માયાનો ઉપયોગ કરો ત્યારે યાદ રાખો કે-હું ઈશ્વર સ્વ-રૂપ છું,જો આ વાત ભૂલ્યા તો માયા માથા પર ચડી બેસશે,ને માયા ના હાથ નો માર ખાવો પડશે.

માયા એ અગ્નિ જેવી છે,અગ્નિ દઝાડે છે,પણ અગ્નિ વિના વ્યવહાર થતો નથી,એના વિના ચાલતું નથી.
એટલે લોકો અગ્નિ જોડે વ્યવહાર કરે છે,પણ અગ્નિ ને હાથ થી ઉપાડતા નથી,ચીપિયા થી ઉપાડે છે.
આમ માયા ને પણ વિવેક-રૂપી ચીપિયાથી ઉપાડવાની છે.માયા દઝાડી ના જાય તે જોવાનું છે.

માયા એ છાયા જેવી છે,જેમ, મનુષ્ય,સૂર્ય ની સન્મુખ ઉભો રહે તેને પોતાની છાયા ના દેખાય,પણ
જેવો તે સૂર્ય થી વિમુખ થાય તો પોતાની છાયા (પડછાયો) તેની સામે આવે.
તેમ,જે ઈશ્વર ની સમક્ષ ઉભો છે તેની સામે માયા નહિ આવે,માયા તેને નહિ ડરાવે,પણ જેવો તે
ઈશ્વર થી વિમુખ થાય તો માયા હાજર થઇ જાય છે.
માટે પ્રતિક્ષણ સાવધાન થઇ ને ઈશ્વર ની સન્મુખ રહેવાનું છે.એક ક્ષણ પણ પ્રભુ ને ના ભૂલવા જોઈએ.



PREVIOUS PAGE         INDEX PAGE           NEXT PAGE