Jun 23, 2012

ભાગવત રહસ્ય-૬૧

       
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
    INDEX PAGE   


સ્કંધ પહેલો-૩૨ (ચાલુ)

કુંતાજી –દુઃખ ના દિવસો- અને એ દિવસોમાં પ્રભુ એ કરેલા ઉપકારો ને- ભૂલ્યા નથી.

કુંતાજી કહે છે-પ્રભુ એ અમને સુખી કર્યા છે.કેવાં કેવાં દુઃખ માં થી અમને ઉગાર્યા છે. નાથ, મને યાદ આવે છે-કે-
હું વિધવા થઇ હતી-મારાં બાળકો નાનાં હતાં. ત્યારે-નાથ, તમે જ મારું અને મારાં બાળકોનું રક્ષણ કર્યું હતું.

કુંતાજી –પ્રભુના ઉપકાર સુખ માં ય ભૂલ્યા નથી, જયારે અતિ સુખમાં માનવી ભાન ભૂલે છે.
જીવ પર પ્રભુ ના અનેક ઉપકાર છે,પણ જીવ એ ઉપકાર ભૂલી જાય છે.

જરા વિચાર કરો
તમને જે આ ધન મળ્યું છે-તમને જે આ સુખ સંપત્તિ મળી છે-તેના માટે તમે લાયક છો કે નહિ ?
તમારા અંતઃકરણ ને પૂછો. તો –જવાબ એ જ મળશે-કે –હું લાયક નથી.
મેં આંખ થી-મન થી ઘણાં પાપ કર્યા છે-તેમ છતાં પરમાત્મા એ આ સર્વ મને આપ્યું છે.

વિચારો—કે- આપણાં કર્મ થી શું વરસાદ પડે છે ?
ના-પરમાત્મા ઉપકાર કરી વરસાદ પાડે છે. પરમાત્મા ના ઉપકારો કેમ કરી ને ભૂલી શકાય ?

આપણે બિમારી માં થી બચીએ-ત્યારે-અમુક દવાથી સારું થયું-કે ડોક્ટરે બચાવ્યો-તેમ માનીએ છીએ. પણ-
પરમાત્મા એ બચાવ્યા-તેમ માનતા નથી. પરમાત્મા નો ઉપકાર માનતા નથી.

વિચારો—કે-ડોક્ટરની દવાઓ માં કે ઇન્જેક્શન માં શું બચાવવાની શક્તિ છે ? ના-ના-બચાવનારો કોઈ જુદો છે.
ડોક્ટર માં બચાવવાની શક્તિ હોય તો –ડોક્ટરને ત્યાં કોઈ દિવસ –છેલ્લો વરઘોડો-નીકળે જ નહિ.(મૃત્યુ થાય જ નહિ)

પ્રભુ ની કૃપા થી દવા માં શક્તિ આવે છે.

કુંતાજી કહે છે-કે-જેમ જળ વિના નદી શોભે નહિ-પ્રાણ વગર શરીર શોભે નહિ-કુમકુમ ના ચાંદલા વગર સૌભાગ્યવતી સ્ત્રી શોભે નહિ-
એમ આપ વગર પાંડવો શોભે નહિ. નાથ,આપને લીધે અમે સુખી છીએ. હવે અમને છોડી ને જશો નહિ.

આવી જ રીતે-ગોપીઓ પણ ગોપીગીતમાં ભગવાન ના ઉપકારો નું સ્મરણ કરે છે.ગોપી ઓ કહે છે-કે-
યમુનાજી નાં વિષમય જળ થી થનાર મૃત્યુ થી-અજગર નાં રૂપમાં ખાઈ જનાર અઘાસુર થી-ઇન્દ્રની વર્ષાથી-આંધી-વીજળી-દાવાનળથી-
હે નાથ,આપે અમારું રક્ષણ કર્યું છે.

પરમાત્મા નાં ઉપકારો નું સ્મરણ કરવાથી-પ્રભુ પ્રત્યે પ્રેમ ઉત્પન્ન થાય છે.

કુંતાજી કહે છે-દુર્યોધને મારાં ભીમ ને ઝેર નાં લાડુ ખવડાવ્યા.-ત્યારે આપે તેને ઉગાર્યો છે. દુર્યોધને અમને લાક્ષાગૃહ માં બાળવાનો
પ્રયત્ન કર્યો-પણ આપે અમારી લાજ રાખી છે. આપના ઉપકારો અનંત છે. તેનો બદલો વાળી શકાય તેમ નથી.
મારી દ્રૌપદી ને દુશાસન ભરી સભામાં લઇ જઈ-તેની સાડી ખેંચવા લાગ્યો- ત્યારે તેની લાજ આપે રાખી છે. આપના ઉપકારો નો
બદલો હું શું વાળી શકું? હું તો આપના ચરણ માં વારંવાર વંદન કરું છું. નાથ,તમારે લીધે અમે સુખી છીએ-અમારો ત્યાગ ના કરો.

શ્રીકૃષ્ણ કહે છે-કે-દ્વારકા થી અનેક સંદેશા ઓ આવ્યાં છે. મારે ત્યાં જવું પડશે.

ત્યારે કુંતાજી એ કહ્યું- આપ ભલે દ્વારકા જાઓ-પણ મને એક વરદાન માંગવાની ઈચ્છા છે-તે આપો અને પછી જવું હોય તો જાવ.
કુંતાજી એ જે માગ્યું- તેવું દુનિયા માં કોઈએ માગ્યું નથી- ને માગશે પણ નહિ.

“હે, જગત ના ગુરુ,અમારા જીવન માં પગલે પગલે- સદા વિપત્તિઓ –આવતી રહો. કારણ કે વિપત્તિઓ માં –જ-નિશ્ચિત રૂપ થી –
આપનાં દર્શન થાય –તે પછી-જન્મ મૃત્યુ ના ચક્કર માં આવવું પડતું નથી.” (ભાગવત-૧-૮-૧૫)

કુંતાજી એ માગ્યું છે-કે- હે,નાથ,મોટા મોટા દુઃખ ના પ્રસંગો આવી ને માથે પડે-તેવું વરદાન આપો.

સગાં વહાલાં નો પ્રેમ કપટ થી ભર્યો છે-તેની- ખબર દુઃખ માં પડે છે. જેણે માટે શરીર ઘસાવ્યું છે-જેણે માટે તમે ભોગ આપ્યો છે-
તે કોઈ વાર કારણ મળતા તમારો શત્રુ થઇ જશે. દુઃખ માં જ મનુષ્ય ને ડહાપણ આવે છે. દુઃખ માં જ જીવ ને પ્રભુ પાસે જવાનું
મન થાય છે. વિપત્તિ માં જ  પ્રભુ નું સ્મરણ થાય છે. તેથી વિપત્તિ એ સાચી સંપત્તિ છે.

સંતો ની સંપત્તિ અને વિપત્તિ ની વ્યાખ્યા જરા જુદી છે.
પ્રભુ નું વિસ્મરણ થાય તે-સાચી વિપત્તિ- ને પ્રભુ નું સ્મરણ કાયમ રહે તે –સાચી સંપત્તિ.

શ્રી કૃષ્ણ કહે છે-કે-તમે આ શું માગો છો ?તમે શાનભાન તો ભૂલ્યા નથી ને ?આજ દિન સુધી તો દુઃખ ના અનેક પ્રસંગો આવ્યા છે-
હવે સુખ નો વારો આવ્યો છે-શું હજુ દુઃખ ભોગવવાની હોંશ છે ?

કુંતાજી દીન બન્યાં છે. કહે છે-નાથ, હું જે માગું છુ તે યોગ્ય છે. દુઃખ મારો ગુરુ છે. દુઃખ માં ખાતરી થાય છે-કે-શ્રીકૃષ્ણ સિવાય –મારું-
કોઈ નથી. દુઃખ માં નારાયણ નું સ્મરણ થાય છે—એથી તો-એ- સુખ છે.-તેને દુઃખ કેમ કહેવાય ?
વિપત્તિ માં તમારુ સ્મરણ થાય છે-તેથી તેને હું સંપત્તિ માનું છું.

       
      PREVIOUS PAGE
       NEXT PAGE               
 INDEX PAGE