Mahabharat-Gujarati-As It Is-મહાભારત ગુજરાતી-મૂળરૂપે-1263

 

અધ્યાય-૫૩-અર્જુન અને સંશપ્તકો 

II संजय उवाच II वर्तमाने तथा युद्धे क्षत्रियाणां निमज्जने I गाण्डिवस्य महाघोषाः श्रूयते युधि मारिष II १ II

સંજય બોલ્યો-હે રાજા,ક્ષત્રિયોના વિનાશ કરનારું તે યુદ્ધ એ પ્રમાણે ચાલી રહ્યું હતું,તેમાં બીજી તરફથી ગાંડીવનો મહાન ટંકારવ સંભળાતો હતો.તે સ્થળે અર્જુન,સંશપ્તકોનો,કોસલોનો તથા નારાયણી સૈન્યનો ઘાણ વાળી રહ્યો હતો.સંશપ્તકોની બાણવૃષ્ટિનો નાશ કરતો તે અર્જુન મોટામોટા રથી યોદ્ધાઓનો સંહાર કરતો રથ સેનામાં દાખલ થઈને સુશર્મા પાસે જઈ પહોંચ્યો ને તેના પર બાણોનો મારો ચલાવવા લાગ્યો.ત્યારે સુશર્માએ દશ બાણોથી અર્જુનને વીંધ્યો,શ્રીકૃષ્ણની જમણી ભુજામાં પ્રહાર કર્યો ને એક ભલ્લ બાણથી અર્જુનના ધ્વજને વીંધી નાખ્યો,એટલે વિશ્વકર્માએ બનાવેલો મહાન વાનરરાજ અતિ મહાન શબ્દથી કિકિયારીઓ પાડવા લાગ્યો,જેના શબ્દથી તમારી સેનાએ અત્યંત ત્રાસી ગઈ અને ભયમાં આવી નિશ્ચેટ થઇ પડી.

ભાગવત રહસ્ય-૨૯૮-Bhagvat Rahasya-298

શ્રાવણ વદ-૯ –જન્માષ્ટમીના દિવસે નંદમહોત્સવ થયો.નંદ મહોત્સવ માં શિવજી મહારાજ 

આવ્યા નહિ,તે સમાધિમાં છે,તેથી કૃષ્ણ-જન્મની ખબર પડી નહિ.
સમાધિમાંથી જાગ્યા પછી ખબર પડી કે –પરમાત્માનો અવતાર થયો છે.શિવજીને થયું કે-

'હું ગોકુલમાં દર્શન કરવા જઈશ' એટલે શ્રાવણ વદ-૧૨ ના દિવસે,જોગીલીલા થઇ છે,
શ્રીકૃષ્ણના દર્શન કરવા –શિવજી ગોકુલમાં પધાર્યા છે.ભાગવતમાં આ લીલાનું વર્ણન નથી,

પણ અન્ય ગ્રંથોમાં આ લીલાનો વિસ્તાર કર્યો છે.સુરદાસજીએ પણ તેનું વર્ણન કર્યું છે.

યોગીશ્વર શિવજી –યોગેશ્વર શ્રીકૃષ્ણના દર્શન કરવા આવ્યા છે.

Mahabharat-Gujarati-As It Is-મહાભારત ગુજરાતી-મૂળરૂપે-1262

 

અધ્યાય-૫૨-યુદ્ધનું ભયંકર સ્વરૂપ 

II संजय उवाच II क्षत्रियास्ते महाराज परस्परवधैषिण:I अन्योन्यं समरे जघ्नुः कृतवैराः परस्परम् II १ II

સંજય બોલ્યો-આમ,હે મહારાજ,પરસ્પર વૈર કરી બેઠેલા તે ક્ષત્રિયો અન્યોન્યનો વધ કરવાની ઇચ્છા કરી રણમાં એકમેકને મારી નાખતા હતા.ત્યાં ચારે બાજુ,સંખ્યાબંધ રથો,ઘોડેસ્વારો,હાથીસવારો ને પાળાઓ સામસામા આવી ગયા હતા.સર્વ સ્થળે,ગદાઓ,પરિઘો,કણપો,ભાલાઓ,ભિંદિપાલો તથા ભુશુંડીઓ સામસામે ફેંકાતાં હતાં.એ અતિ દારુણ સંગ્રામમાં,તીડોની જેમ ચોતરફથી પડતી બાણવૃષ્ટિ અમે એકીટશે જોઈ રહ્યા હતા.ત્યાં અન્યોન્યને મારીને ઘોર સંહાર થઇ રહ્યો હતો.યુદ્ધમાં ઝડપથી દોડતા હાથીઓ,પાળા,ઘોડાઓ ને રથીઓને છૂંદી નાખતા હતા.શૂરાઓ સામસામે મોટા બરાડા પડતા હતા ને આખું રણક્ષેત્ર પશુઓના કતલખાના સરખું ઘોર થઇ રહ્યું હતું.

ભાગવત રહસ્ય-૨૯૭-Bhagvat Rahasya-297

નંદ મહોત્સવ રોજ કરવો જોઈએ.મનથી ભાવના કરવાની અને મનથી વૃંદાવન જવાનું. 

ભાવનાથી નંદ-મહોત્સવ કરવાનો.સંતો રોજ સવારે નંદ-મહોત્સવ કરે છે,તેથી તેમના મન પર 

દુઃખ-સુખની અસર થતી નથી.દવાથી જેમ અંગ બહેરું થાય છે-તેમ ભક્તિરસથી મન બહેરું થાય છે.

શરીર ગમે ત્યાં હોય-પણ ભાવના કરવાની કે-“હું નંદબાબાના મહેલમાં છું,યશોદાજીની ગોદમાં 

લાલો બેઠો છે,મરક મરક સ્મિત કરે છે.ગાયો કુદાકુદ કરે છે,ને ગોપીઓ આનંદમાં નાચે છે.ને હું સેવા કરું છું.” 

આવા સ્મરણથી આખો દિવસ આનંદમાં જશે અને દિવસ સુખમય થશે.

Mahabharat-Gujarati-As It Is-મહાભારત ગુજરાતી-મૂળરૂપે-1261

 

અધ્યાય-૫૧-સંકુલ યુદ્ધ 

II धृतराष्ट्र उवाच II सुदुष्करमिदं कर्म कृतं भीमेन संजय I येन कर्णो महाबाहु रथोपस्थे निपापित II १ II

ધૃતરાષ્ટ્ર બોલ્યા-હે સંજય,ભીમસેને આ અતિ દુષ્કર કર્મ કરી બતાવ્યું છે,તેણે કર્ણને મૂર્છિત કરી રથની બેસણી પર પાડી દીધો હતો.હે સૂત,દુર્યોધન મને નિત્ય કહ્યા કરતો હતો કે-'એકલો કર્ણ જ સૃન્જયો ને પાંડવોને રણમાં મારી નાખશે' પણ તે જ કર્ણને ભીમસેને રણમાં હરાવી દીધો.તો એ જોઈને દુર્યોધને પછી શું કર્યું હતું?

ભાગવત રહસ્ય-૨૯૬-Bhagvat Rahasya-296

સનાતન ધર્મ માં “દેવો” અનેક છે,પરંતુ ઈશ્વર (પરમાત્મા) “એક” જ છે.
પરમાત્માના જે પણ “દેવ” સ્વ-રૂપમાં પ્રેમ હોય તેનું “ધ્યાન” કરવાનું કહેલું છે.
ભાગવતમાં ભક્તિ માટે આગ્રહ છે-પણ દુરાગ્રહ નથી.ભક્તિમાં દુરાગ્રહ આવે તો ભક્તિ 

છિન્ન-ભિન્ન થાય છે.પરમાત્માના કોઈ પણ “એક” સ્વરૂપનું મન જયારે -વારંવાર ચિંતન કરે 

એટલે મન ત્યાં ચોંટી જાય છે.અને તેથી મનની શક્તિ વધે છે.